Blog

Griep Influenza – Besmettelijke virale infectieziekte | Medibib

Griep of Influenza Wat is griep? Griep, ook wel influenza genoemd, is een besmettelijke infectieziekte, veroorzaakt door het griepvirus (influenzavirus). Griep is seizoensgebonden en komt over het algemeen voor tijdens de herfst- en de winterperiode. Gewoonlijk worden bij een seizoengriep eerst de kinderen getroffen. Door een gebrekkige hand- en hoesthygiëne en de vele contacten onder elkaar, verspreidt het griepvirus zich ook veel sneller onder de kinderen, en is het pas enkele weken later dat de volwassenen volgen. Hoewel griep meestal gunstig verloopt, kunnen er bij sommige risicogroepen gevaarlijke complicaties optreden. Onder de griepvirussen onderscheiden we verschillende types zoals: ·         Influenza A die een pandemie kunnen veroorzaken. Het betreft zowel humane als dierlijke virussen. ·         Influenza B die voornamelijk optreden bij de mens. ·         Influenza C die slechts sporadisch opduiken en doorgaans milde symptomen veroorzaken. Hoe herken je griep? Wat zijn de symptomen? Griep kan niet vergeleken worden met het grieperige gevoel bij een verkoudheid. Griep wordt eerder gekenmerkt door een combinatie van symptomen. Meestal begint griep nogal plotseling met hoge koorts en koude rillingen. Je hebt overal pijn, vooral keelpijn, hoofdpijn en spierpijn. Daarbovenop komt een droge hoest en een loopneus. Met de griep kun je je behoorlijk ziek voelen. Algemene malaise, misselijkheid en verlies van eetlust horen er vaak ook bij. Gelukkig gaan de koorts en de pijn na twee tot vier dagen spontaan over. Maar bij sommigen kan het nog enkele weken duren voordat ze zich weer de oude voelen. De gevaren van complicaties bij griep In tegenstelling tot een gewone verkoudheid kan de griep bij risicogroepen soms ernstige gevolgen hebben. De meest voorkomende complicaties zijn een longontsteking, een oorontsteking en sinusitis. Ernstigere complicaties zijn bijvoorbeeld een ontsteking van de hartspier (myocarditis), een herseninfectie (encefalitis), een ontsteking van het spierweefsel, een ernstige ontstekingsreactie in de longen (acute respiratory distress syndrome - ARDS), het verergeren van bestaande chronische aandoeningen en/of een infectie van het bloed (septikemie). In zeldzame gevallen kan het influenzavirus zelfs leiden tot uitval van meerdere organen of een dodelijke, virale longontsteking of hersenvliesontsteking. Jaarlijks sterven mensen ten gevolge van een of meerdere complicaties van de griep. Ongeveer 97% van de sterfgevallen ten gevolge van griep betreft mensen boven de 65 jaar. 86% van de mensen die sterven aan griep lijden aan een onderliggende chronische ziekte.   Wie behoort er tot de risicogroepen? Bepaalde risicogroepen zijn vatbaarder om ernstig ziek te worden en complicaties te ontwikkelen bij een griepinfectie zoals 65-plussers, zwangere vrouwen, mensen met chronische aandoeningen zoals longaandoeningen, astma, hartziekten, diabetes, een verminderde immuniteit ten gevolge van een ziekte of medische ingreep, chronische nier- en leverpatiënten, mensen met neuromusculaire aandoeningen en obesitas, maar ook kinderen met een chronische ziekte of die langdurig behandeld worden met aspirine (acetylsalicylzuur). Hoe wordt griep veroorzaakt? In tegenstelling tot wat velen nog altijd denken, wordt griep niet veroorzaakt door kou, tocht of slecht weer. Griep is een besmettelijke aandoening die veroorzaakt wordt door het influenzavirus dat zich op haar best voelt bij slechte weersomstandigheden zoals een vrij hoge luchtvochtigheid, mist en temperaturen rond de 5 à 6 °C. Je wordt dus niet besmet door de slechte weersomstandigheden maar door in contact te komen met besmette speekseldruppeltjes. Dit gebeurt vrij snel door het inademen van de speekseldruppels van een besmette gesprekspartner of door de hand te schudden van een besmette persoon die net gehoest, geniest of zich gesnoten heeft. Bij het niezen of hoesten kunnen de viruspartikeltjes zich tot twee meter verder verspreiden. Omdat het virus tot ongeveer 4 uur kan overleven op voorwerpen zoals deurklinken, eetgerei, een telefoon of het toetsenbord van een computer, kun je ook besmet geraken door deze voorwerpen aan te raken en je handen vervolgens naar je mond, je ogen of je neus te brengen. Tussen de besmetting en het optreden van de eerste klachten (incubatietijd) liggen doorgaans een tot zeven dagen. Echter, niet iedereen die besmet wordt zal er ook merkbaar ziek van worden.    Wat kun je doen om griep te helpen voorkomen? Om de kans op besmetting te verkleinen zijn de volgende handelingen nuttig: ·         Vermijd zoveel mogelijk contact met besmette personen, hou minstens twee meter afstand van elkaar, schud elkaar de hand niet en wissel geen voorwerpen met elkaar uit. ·         Was regelmatig grondig je handen met water en zeep. Alcoholische handgels zijn enkel nuttig op plaatsen waar geen water en zeep voorhanden zijn. ·         Hou je vingers uit de buurt van je mond, je neus en je ogen. ·         Als iemand in je dichte omgeving ziek is of koorts heeft, maak harde oppervlakken en voorwerpen regelmatig schoon. Denk hierbij aan keukenaanrecht, tafels of bureaus, keukengerei, kranen, deurklinken, trapleuningen, telefoon, toetsenbord van een gemeenschappelijke computer of tablet enz. ·         Als je zelf niest of hoest, doe dit in papieren wegwerpzakdoekjes of in de plooi van je ellenboog. ·         Let op je levenshygiëne door gezond te eten, voldoende te bewegen en een goede nachtrust. Dit maakt je minder vatbaar voor griep. ·         Risicogroepen kunnen overwegen om zich te laten vaccineren. Het griepvaccin bevat enkel Influenza A en B componenten. De werkzaamheid hangt enerzijds af van hoe het immuunsysteem van de persoon reageert, anderzijds van de match tussen de componenten van het vaccin en de circulerende virussen die voortdurend muteren. Wat kun je zelf doen als je griep hebt? Zonder complicaties kun je griep het best nog altijd gewoon ‘uitzieken’ door je activiteiten op een lager pitje te zetten en jezelf goed te verzorgen. Je hoeft niet per se in bed te blijven, maar let erop dat je je lichaam niet uitput en dat je je goed aankleedt als je naar buiten gaat. Zorg voor een goed verluchte kamer, drink voldoende en eet gezond en voedzaam. Koorts hoeft niet per se onderdrukt te worden, koorts is een manier waarop je lichaam reageert om het virus te bestrijden. Bij hevige hoofd- en spierpijn, hoesten of hinderlijke koorts (meer dan 38,5 °C) kunnen fytotherapie soelaas bieden. Wanneer moet je naar een arts? Griep is een virale infectie die je moet uitzieken totdat het spontaan geneest. Je arts kan die genezing niet versnellen. Raadpleeg echter toch best je arts als: ·         de koorts na vier dagen niet gezakt is ·         de koorts weer opduikt nadat je koortsvrij was ·         je hoest productief is en gepaard gaat met veel slijm ·         je kortademig bent of pijn hebt bij het ademen ·         je naast spierpijn en koorts nog andere klachten hebt ·         je tot een van bovenvermelde risicogroepen behoort en niet gevaccineerd bent tegen de griep ·         Of simpelweg als je je zorgen maakt … Kun je griep behandelen en zijn medicijnen nuttig bij griep? Omdat griep een virale aandoening is, treedt meestal een spontane genezing op en zijn medicijnen zinloos. Sommige artsen schrijven nog steeds antibiotica voor bij griep. Antibiotica werken echter alleen tegen bacteriën en NIET tegen virussen. Ze zijn enkel nuttig wanneer een complicatie zou optreden ten gevolge van een bijkomende bacteriële infectie (surinfectie). Patiënten uit de risicogroepen en ernstig zieke patiënten zullen wellicht antivirale middelen (virusremmers) toegediend krijgen door hun arts. Dergelijke geneesmiddelen blokkeren het eiwit dat het virus toelaat om zich in het lichaam te vermenigvuldigen. Net zoals bij antibiotica het geval is, kunnen ook antivirale middelen resistentie ontwikkelen. Bij een gewone griep zonder complicaties kun je gebruik maken van een aantal kruiden of natuurproducten om de symptomen te verzachten zoals rode zonnehoed (Echinacea), tijm, weegbree, steenraket (Erysimum), geranium (Pelargonium), eucalyptus, zoethout, kaneel, kamille, vlierbloesem, rauwe honing, propolis...  

Lees meer

Omega-7-vetzuren – Heilzaam voor huid & slijmvliezen | Medibib

Omega-7-vetzuren Minder gekende omega-7-vetzuren Naast de al gekende meervoudig onverzadigde omega-3, -6 en -9-vetzuren, zijn de ogen nu ook steeds meer gericht op omega-7-vetzuren. Deze minder gekende omega-7-vetzuren zijn enkelvoudig onverzadigd en vertonen een dubbele koolstofbinding op de zevende plaats, gerekend vanaf het omegakoolstofatoom. De belangrijkste omega-7-vetzuren en hun bronnen De twee bekendste omega-7-vetzuren zijn palmitoleïnezuur en vacceenzuur. ·         Palmitoleïnezuur komt voor in alle dierlijke vetten zoals kippenvet, maar ook in planten zoals macadamianoten en duindoornbessen, zoals je in vorig artikel al hebt kunnen lezen. De duindoornbes is trouwens een van de weinige vruchten die van nature omega-7-vetzuren bevat. ·         Vacceenzuur vind je in vlees, melk, boter en yoghurt. Palmitoleïnezuur komt vooral voor in de lever en heeft in vergelijking met andere vrije vetzuren die aanwezig zijn in talg, de hoogste antimicrobiële activiteit en is hiermee belangrijk voor het immuunsysteem. Verschillende recente studies tonen aan dat omega-7-vetzuren de cardiovasculaire gezondheid bevorderen, helpen bij droge slijmvliezen en ogen, het C-reactief proteïne (CRP)-niveau verlaagt, de conditie van de huid aanzienlijk verbetert en het metabool syndroom gunstig beïnvloedt. De heilzame effecten van omega-7-vetzuren Bij de fytotherapeutische toepassing van duindoornbesolie verenigen we alle mogelijke positieve eigenschappen van een duurzaam, plantaardig product. De combinatie van omega-7-vetzuren met de verschillende andere soorten vetzuren en de vele vitaminen, mineralen en bioactieve stoffen, maakt dat duindoornolie breed inzetbaar is en zowel inwendig als uitwendig grote gezondheidsvoordelen oplevert. Omega-7-vetzuren als cosmetische ondersteuning voor een gezonde huid Duindoornbesolie kan zowel inwendig via een voedingssupplement als uitwendig aangewend worden. Duindoornbesolie bevat het omega-7-vetzuur palmitoleïnezuur, ook wel lipokine genoemd, dat één van de meest huididentieke vetzuren is en inmiddels gekend staat als echte huidhersteller. Bij het ouder worden maakt het lichaam steeds moeilijker zelf omega-7-vetzuren aan. Vrouwen worden hiermee extra geconfronteerd tijdens de overgang. De huid verliest plots snel aan structuur en elasticiteit en wordt droger en gerimpeld. Hoewel het verouderingsproces een natuurlijk proces is, wie wil er niet proberen om dit proces toch een beetje te vertragen … Door zijn uitstekende bron van essentiële nutriënten is duindoornolie best een interessant product om de vochtbalans van je huid op peil te houden en/of te herstellen. Deze verzorgende olie verstrekt, regenereert, hydrateert, voedt en verzacht de huid zodat ze weer soepeler en elastischer wordt. De aanwezigheid van de antioxidante vitaminen A, C en E in duindoornbesolie dragen bij tot de bescherming van oxidatieve stress veroorzaakt door de schadelijke effecten van ultraviolette straling van het zonlicht. Bovendien draagt vitamine C bij tot de aanmaak van collageen in de huid waardoor de huid steviger en elastischer blijft. Terwijl bètacaroteen dan weer zorgt voor een mooie en gezonde huidskleur. Daarom wordt duindoornbesolie steeds vaker toegevoegd aan cosmetische producten zoals gezichtscrèmes, lippenbalsems, handcrèmes, bodylotions en zelfs haarproducten. Duindoornbesolie versterkt immers ook de haarstructuur en zorgt voor mooi glanzend haar. Omega-7-vetzuren als medicinale ondersteuning voor een gezonde huid Naast een droge, verrimpelde huid door het natuurlijke verouderingsproces kan onze huid ook te kampen hebben met huidinfecties en huidaandoeningen zoals jeuk, blessures, brandwonden, zonnebrand, winterhanden, een geïrriteerde, ruwe en/of schrale huid, acné, eczeem, psoriasis en chronische huidaandoeningen. Onderzoek heeft uitgewezen dat een uitwendige behandeling met 100% zuivere duindoornbesolie bijzonder goede resultaten biedt dankzij de synergetische breedspectrum matrix van al zijn heilzame ingrediënten. De antioxidante vitaminen A, C en E, alsook de omega-3-vetzuren en het mineraal zink hebben ontstekingsremmende eigenschappen en dragen bij tot een betere wondgenezing. Vitamine C en quercetine zijn natuurlijke antihistaminica. Door de afgifte van histamine te remmen, vermindert de ontstekingsreacties van de huid. Omega-7-vetzuren ter bescherming van de slijmvliezen Omega-7-vetzuren zijn essentiële bouwstenen van het slijmvlies dat een beschermend laagje vormt in de spijsverterings-, ademhalings- en genitale systemen. In deze context blijkt duindoornbesolie een uitstekende bescherming te bieden tegen het uitdrogen van de slijmvliezen van het spijsverteringskanaal, de genitaliën, vooral tijdens de overgang, de ogen en de mond. Zo bleek duindoornbesolie ook een positief effect te hebben bij Sjögrenpatiënten met droge ogen en een droge mond. Omega-7-vetzuren tijdens de menopauze Tijdens de overgang krijgen vrouwen vaak te maken met verschillende lichamelijke ongemakken zoals een droge, gerimpelde huid, soms jeukende huid, een droge vagina, droge ogen en een droge mond. De aanwezige omega-7-vetzuren en vitamine A in duindoornbesolie hydrateren de slijmvliezen en stimulerende aanmaak van nieuw slijm zodat de slijmvliezen vochtig blijven. Omega-7-vetzuren beschermen tegen het metabool syndroom Wetenschappers hebben recentelijk ontdekt dat palmitoleïnezuur een wel zeer bijzonder nutriënt kan zijn in de bescherming tegen het metabool syndroom. Het belang zou van dien aard zijn, dat de Harvard Medical School er zelfs een patent op heeft aangevraagd. Palmitoleïnezuur is in feite een hormoonachtige molecule die zorgt voor een optimaal gebruik en opslag van energie. Met andere woorden, het kan de energiehuishouding zodanig positief beïnvloeden dat het de vele onderliggende factoren die betrokken zijn bij het metabool syndroom gezamenlijk aanpakt. Deze prestatie bundelt eigenlijk wat momenteel een batterij aan reguliere medicijnen doet. Dit zou ons niet alleen veel kosten doen besparen, maar ook een hele reeks aan nevenwerkingen. Het komt er dus op neer dat omega-7-vetzuren in staat zijn om het risico op diabetes type II te verminderen, de vorming van atherosclerotische plaque te voorkomen, de goede HDL-cholesterol te verhogen, de ontstekingsmarker D-reactief proteïne (een acute fase eiwit dat een indicator is voor ontsteking in het lichaam) te verlagen en hiermee ook het verhoogd risico op een hartaanval en/of een beroerte te verminderen.   Duindoornbes stimuleert het immuunsysteem We leerden al dat duindoornbes naast omega-7-vetzuren nog tal van andere voedingsstoffen bevat. Het is nu net deze synergie aan nutriënten die van duindoornbes een flinke immuunbooster maken. Zowel de vitaminen A, C en E zijn niet alleen antioxidanten die het lichaam beschermen tegen vrije radicalen, ze werken ook ontstekingsremmend. Dit is de reden waarom deze olie al van oudsher wordt gebuikt om griep en verkoudheid te helpen genezen. Nutriënten zoals quercetine, betacaroteen, omega-3 en omega-7-vetzuren zijn eveneens goede ontstekingsremmers. Samen met de mineralen ijzer, zink, koper en selenium vormen al deze ingrediënten een synergetisch leger dat betrokken is bij de opbouw van een sterk immuunsysteem. Bereidingsvormen van duindoornbes De duindoornbessen zijn eetbaar, maar ze hebben een nogal wrange en zure smaak. Als je ze toch in je maaltijden wil verwerken, gebruik ze dan eventueel als alternatief voor azijn in een dressing of vinaigrette. Van de bessen kun je ook sap, confituur of likeur maken. Droge duindoornbessen zijn eveneens geschikt om er een infuus van te maken. Daarnaast zijn droge bessen lekker in een smoothie of door je muesli. Medicinaal wordt zowel de zaadolie als de pulpolie verwerkt in capsules, die je als voedingssupplement kunt innemen, als smeerbare olie voor uitwendig gebruik of verwerkt in diverse soorten cosmetische producten. Nevenwerkingen en contra-indicaties Er zijn geen nevenwerkingen gekend. Slechts in zeer zeldzame gevallen kan een allergische reactie optreden bij het aanbrengen van duindoornbes(olie) op de huid. Jammer genoeg wordt de waardevolle olie snel ranzig bij contact met lucht, licht, warmte en metalen. Zorg er dus voor om de olie koel en goed afgesloten te bewaren in een donkere omgeving. Personen met een gevoelige huid vermijden best direct contact met zonlicht na het aanbrengen van duindoornbesolie op de huid. Raadpleeg een fytotherapeut of je arts Hoewel er geen interacties gekend zijn met medicijnen of andere fytotherapeutische middelen, bespreek je best je intentie om duindoornbesolie te gebruiken met je arts of een fytotherapeut die gespecialiseerd is in fytotherapeutische duindoornbespreparaten.   De in dit artikel besproken medicinale werkingen van duindoornbesolie komen gedeeltelijk uit het “Groot Handboek Geneeskrachtige Planten” van Geert Verhelst, een op wetenschappelijk onderzoek gebaseerd naslagwerk over medicinale planten en kruiden, dat ook gebruikt wordt in de fytotherapie.

Lees meer

Duindoornbes – Duindoornbesolie – Omega-7-vetzuren | Medibib

Duindoornbes – Hippophae Rhamnoïdes L. Duindoornbes en het vergeten omega-7-vetzuur Wie op het einde van de zomervakantie soms gaat fietsen op de dijk tussen Cadzand en Breskens, heeft ze waarschijnlijk wel al opgemerkt, de stekelige duindoorn met zijn feloranje bessen groeien er weelderig. Duindoorn is niet alleen een smakelijke basis voor saus of confituur. De duindoornbes heeft in de 21ste eeuw niet onopgemerkt haar intrede gedaan in de wereld van de fytotherapie. De oranje bessen bevatten veel olie en worden daarom wel eens de “olijven van het noorden” genoemd. Bijzonder aan deze olie is dat ze vooral rijk is aan omega-7-vetzuren. Je kent intussen wel al omega-3, -6 en -9-vetzuren, maar omega-7-vetzuur klinkt voor jou misschien wel nieuw in de oren. De geneeskrachtige eigenschappen van duindoornbesolie verdienen ongetwijfeld je aandacht. Duindoornbes en haar verschillende benamingen De wetenschappelijke zogenaamde Latijnse benaming is eigenlijk afgeleid van het Griekse woord hippophaes wat prikkende struik betekent. Doornbes in inderdaad een struik met vele stekels. Maar er doen nog een aantal andere verklaringen de ronde. In hippophaes hoor je bijvoorbeeld ook het woord hippos (paard) en volgens kenners zou de vacht van een paard beter gaat glanzen door het snoepen van duindoornbessen. Sommigen zien in de naam ook de samenstelling hippo phao (ik dood) omdat de vruchten lang de reputatie hadden giftig te zijn. Rhamnoïdes verwijst naar de oude benaming voor doorndragende struik. Duindoorn staat in het Nederlands ook nog bekend onder namen zoals duinbes, hagedoorn, zeedoorn, zanddoorn en schijtbes. In het Frans hoorde je misschien ook als spreken over argousier of bourdaine marine. Vindplaats en afkomst van de duindoorn Afkomstig van Midden-Azië is duindoor intussen ook zowat overal in Midden-, Noord- en West-Europa te vinden. Door zijn gebruik als zandbinder en als afrastering heeft deze struik zich ongewild via de aanvoer van duinzand sterk verspreid. Omwille van de fraaie kleur van de oranje bes en de olijfkleurige bladeren wordt duindoorn ook vaak aangeplant in tuinen. Duindoornstruiken tref je vooral aan op kalkhoudende, humusarme, zandige, en zilte bodems van kliffen en duinen van de Noordzee en de Baltische kust. Daarnaast vind je ze ook dieper landinwaarts op zandige of kiezeloevers van grote rivieren, in alpiene bergstreken. Deze struik houdt van een zoute, vochtige lucht maar ook van een vochtige bodem. Hij vereist veel licht, bij voorkeur een heldere, blauwe hemel zoals je ze aan zee en in de bergen kunt vinden. Zodra hij omgeven is door te veel begroeiing of bij de minste schaduw, sterven de takken af. Zijn wortelknolletjes leven in symbiose met bacteriën die stikstof uit de lucht opnemen. Daarom is hij niet afhankelijk van een stikstofrijke bodem. Beschrijving van de duindoorn Duindoorn is een winterharde, bladverliezende struik die doorgaans 1 tot 6 (soms zelfs 20) meter hoog en zo’n 30 jaar oud kan worden. Duindoorn heeft een sterke, diep reikende penwortel met een wijdverbreid netwerk van horizontale uitlopers waarop talrijke spruiten zitten die helpen om zand vast te houden en stikstof uit de bodem vast te leggen. Zijn wijd uitslaande takken dragen scherpe doornen. De zilverachtige schubben op de jonge twijgen vertonen een witte glans. De afwisselend geplaatste, lancetachtige, wilgachtige blaadjes verschijnen pas na de bloei. De bovenzijde van de blaadjes is zilvergroen en behaard, de onderzijde grijsbruin tot zilverwit geschubd en duidelijk generfd. Duindoorn is een tweehuizige windbestuiver. De mannelijke en vrouwelijke bloemen staan op verschillende planten en bloeien in april en mei voordat de bladeren verschijnen. De mannelijke bloempjes zijn groenachtige katjes, de vrouwelijke zijn alleenstaande stamperbloempjes. Op de vrouwelijke planten verschijnen in september en oktober bolvormige, feloranje, eetbare schijnbessen van 5 op 12 mm groot. Schijnbessen omdat het eigenlijk vlezig uitgegroeide kelkbuisjes zijn die één nootje in een houtig omhulsel omvatten. Ze zijn zuur en samentrekkend van smaak en worden best in augustus en september geplukt. Ongeplukt blijven de schijnbessen meestal de hele winter hangen, zelfs tot in maart. Dan kunnen ze gaan gisten en naar alcohol ruiken, een ware lekkernij voor de vogels. Duindoorn doorheen de geschiedenis ·         Fossiele stuifmeelkorrels wijzen op minstens 10.000 jaar menselijk gebruik van duindoorn. Tibetaanse monniken beschreven in de 8ste eeuw voor Christus de medicinale werking van duindoorn tegen verkoudheid, luchtwegeninfecties, droge slijmvliezen en allerlei huidproblemen. Tot op vandaag wordt duindoorn omwille van deze eigenschappen toegepast. ·         De Oude Grieken gaven duindoornvruchten aan hun paarden om ze een glanzende vacht en glanzende ogen te geven. Vandaag wordt duindoornbesolie nog steeds gebruikt tegen droge ogen, netvliesdegeneratie en verminderd gezichtsvermogen bij mensen. ·         Terwijl we in het Westen lang gedacht hebben dat de duindoornbes giftig was, werd ze in de traditionele Chinese geneeskunde gebruikt als aansterkend middel om energie te geven. ·         In Rusland en Mongolië werd ze gebruikt tegen huidziekten. ·         Het was de Zwitser Johann Bauhun die als eerste wees op het samentrekkend effect van de duindoornbes bij diarree. ·         Abraham Muntig schreef eind 17de eeuw dat de duindoornbes taaie slijmen kon verdrijven. ·         In de 20ste eeuw werd ze dan weer aanbevolen bij grieperige aandoeningen en verkoudheid. Een handvol bessen, en je griep was meteen over. ·        Russische kosmonauten gebruikten duindoornbeszalf om zich te beschermen tegen stralingsschade De gebruikte delen van duindoorn Van de duindoorn worden hoofdzakelijk de vruchten en de olie gebruikt, heel zelden de schors en de twijgen met bladeren. De belangrijkste inhoudstoffen van duindoorn De vrucht van duindoorn is 3 tot wel 60 keer rijker aan vitamine C dan sinaasappelen. Daarnaast bevat de bes bioflavonoïden zoals quercetine, kaemferol, isorhamnetine en afgeleiden, vitamine A onder de vorm van bètacaroteen, carotenoïden, crytoxanthine, zeaxanthine, lycopeen en xanthophyll, maar ook vitamine B1, B2, B5, B6, foliumzuur, choline, vitamine E en K. De doornbes bevat 7,4 gram koolhydraten per 100 gram vers vruchtgewicht onder de vorm van glucose, fructose, arabinose, rhamnose en sucrose, organische zuren zoals appelzuur, citroenzuur, kininezuur en succinezuur, tannines, pectine, vezels, aminozuren, mineralen zoals calcium, ijzer, kalium, kobalt, koper, magnesium en zink. De duindoornbes is dus een bijzonder voedzame plant. De belangrijke inhoudstoffen van de duindoornbesolie De oranjerode duindoornbesolie bestaat voornamelijk uit zaadolie, maar ook uit pulpolie afkomstig van het vruchtvlees en zelfs uit de wasachtige schilletjes van de bessen. De olie wordt gewonnen door koude persing wat een veel betere kwaliteit garandeert. De olie bestaat doorgaans uit 58% enkelvoudig onverzadigde vetzuren zoals oleïnezuur en palmitoleïnezuur, 7% meervoudig onverzadigde vetzuren zoals linolzuur en linoleenzuur en 35% verzadigde vetzuren zoals palmitinezuur en stearinezuur. Er zit echter een inhoudelijk verschil tussen pulpolie en zaadolie. Pulpolie heeft een intens oranje kleur en bevat een geringer aandeel omega-7-vetzuren, maar meer omega-3- en -6-vetzuren dan zaadolie. Daarom worden beide oliën soms afzonderlijk geproduceerd en gebruikt. Waarom is duindoornbesolie zo bijzonder? Duindoornbesolie bevat veel van het enkelvoudig onverzadigd omega-7-vetzuur palmitoleïnezuur. Dit vetzuur heeft een bijzondere heilzame werking op de huid, de slijmvliezen, hart- en bloedvaten en de ogen, maar ook op het vetmetabolisme. In een volgend artikel gaan we dieper in op de geneeskrachtige effecten van omega-7-vetzuren in het algemeen.   Raadpleeg een fytotherapeut of je arts Hoewel er geen interacties gekend zijn met medicijnen of andere fytotherapeutische middelen, bespreek je best je intentie om duindoornbesolie te gebruiken met je arts of een fytotherapeut die gespecialiseerd is in fytotherapeutische duindoornbespreparaten.   Al de in dit artikel besproken informatie over duindoornbesolie komt uit het “Groot Handboek Geneeskrachtige Planten” van Geert Verhelst, een op wetenschappelijk onderzoek gebaseerd naslagwerk over medicinale planten en kruiden, dat ook gebruikt wordt in de fytotherapie.    

Lees meer

Teunisbloem – Veelvuldig heilzame werking | Medibib

Middelste teunisbloem (Œnothera Biennis L.) Teunisbloem is niet alleen een medicinale sierplant, de volledige plant heeft ook een culinaire waarde. Vooral de zaden zijn zeer voedzaam en rijk aan het omega-6-vetzuur gammalinoleenzuur. Sinds de jaren tachtig wordt de teunisbloem intensief gekweekt voor orthomoleculaire, fytotherapeutische, farmaceutische en cosmetische doeleinden. De zaden dienen nog handmatig geoogst te worden en de opbrengst is gering. Vandaar de hoge kostprijs van teunisbloemolie. Teunisbloem en haar verschillende benamingen De Latijnse benaming Œnothera Biennis is afgeleid van de Griekse woorden oinos (wijn) en thera (wild dier, jacht, buit, in zich opnemen, ezel) omdat het eten van wortels zou helpen om wijn beter te verwerken en het risico van een kater te verminderen, omdat de wortels op wijn zouden helpen om wilde dieren te temmen of omdat ezels er zo dol op zijn. Biennis is het Latijn voor tweejarig. Nederlandse benamingen zoals lelie-van-één-nacht, nachtbloem, nachtkeers en schone-bij-nachte, en Engelse benamingen zoals evening primrose, evening star en sundrop wijzen allemaal op het feit dat de bloem zich pas ’s avonds opent. Omdat deze plant opgedragen werd aan Sint-Antonius, kreeg ze ook de naam teunisbloem. Vindplaats en afkomst van de teunisbloem De teunisbloem is afkomstig van Virginia in de Verenigde Staten en gedijde goed in de gematigde de streken van Noord- en Zuid-Amerika. Toen ze rond de 17de eeuw werd ingevoerd in Europa is ze ook hier algemeen verspreid verwilderd, voornamelijk in het Middellands Zeegebied. Ze wordt niet alleen gekweekt als sierplant, maar ook omwille van haar zaadproductie. Hoewel teunisbloem op vrijwel elke grond groeit, geeft ze toch de voorkeur aan een losse, zanderige grond in de zon. Zo tref je ze in het wild aan op zandgrond, in duinen, bij rivierbeddingen, op onbebouwde grond, langs wegen, in bermen en tuinhagen, nabij spoorwegen en fabrieksterreinen, zelfs op arme woestijngrond. Beschrijving van de teunisbloem De teunisbloem is een tweejarige, winterharde en snelgroeiende plant die 30 tot 150 cm hoog kan worden. Ze heeft een vlezige, gele tot roodachtige wortelstok. De plant vertoont het eerste jaar een rozet van langwerpige, frisgroene, gesteelde, op de grond liggende bladeren die tot 20 cm lang worden. Het is pas in het tweede jaar dat er zich een enkelvoudige, roodachtige, behaarde, weinig vertakte stengel ontwikkelt met langwerpige, spitse, alternerend staande bladeren van zo’n 15 bij 2,5 cm groot. De bladeren zijn behaard en veernervig. Van juni tot september bloeit de plant met lange bloemstengels waaraan groepjes bloemknoppen hangen. Ze bloeien van onderuit naar boven toe. Er ontstaan hieruit 5 cm grote zoetgeurende, zwavelgele bloemen met 4 kroonbladeren. Ze openen zich binnen enkele minuten pas bij avondschemer voor de bestuiving door insecten zoals avond- en nachtvlinders. Ze bloeien ten langste tot de volgende zonnige middag waarna ze al verwelken. Van augustus tot oktober verschijnen dikke, zittende, vierkleppige doosvruchten waarin talrijke kleine zaadjes gevormd worden van maximum 1 op 2 mm groot. Bij het persen leveren deze zaadjes een goudgele olie.   Teunisbloem doorheen de geschiedenis ·         De Teunisbloem wordt al honderden jaren gebruikt door de Noord-Amerikaanse Indianen die een infusie maakten van de zaden om wonden sneller te genezen, en de hele plant tegen angst, maag- en darmproblemen, astma en kinkhoest. ·         Toen de teunisbloem in de 17de eeuw als verstekeling via katoenboten op de Europese bodem terechtkwam, werd ze al snel ingezet tegen allerlei kwalen. ·         Het is pas als men in 1917-1919 in Duitsland olie uit de zaden ging extraheren dat het omega-6-vetzuur gammalinoleenzuur (GLA) werd ontdekt. ·         Teunisbloem werd pas wereldberoemd door de ontdekking van Hugo De Vries die er in 1935 zijn mutatietheorie op baseerde. ·         In de jaren zestig volgde nog meer onderzoek naar de effecten van GLA in teunisbloem. Zo werd ontdekt dat GLA efficiënt opgenomen wordt door de cellen van belangrijke weefsels en organen en een positief effect heeft op het cholesterolgehalte en hartproblemen. ·         In de jaren tachtig ontdekten wetenschappers het positieve effect van GLA bij MS, schizofrenie en de prostaglandines. Onderzoeken die vandaag nog steeds aan de gang zijn. De gebruikte delen van teunisbloem In de fytotherapie wordt hoofdzakelijk gebruik gemaakt van het zaad dat geoogst wordt eind oktober, en de koudgeperste olie uit het zaad. Culinair wordt de vlezige, zoete, voedzame en sappige wortel rauw of gekookt gegeten zoals schorseneren. De zoete bloemen geven kleur en smaak aan je salades. De belangrijkste inhoudstoffen van teunisbloem Teunisbloemolie bevat vooral poly-onverzadigde vetzuren met een relatief hoge hoeveelheid omega-6-vetzuren gammalinoleenzuur (GLA) en alfalinoleenzuur (ALA). Daarnaast bevat teunisbloemolie ook nog kleinere hoeveelheden enkelvoudige onverzadigde vetzuren zoals oleïnezuur en eicosaëenzuur, een beperkte hoeveelheid verzadigde vetzuren zoals palmitinezuur en stearinezuur, kleine hoeveelheden betasitosterol, citrostadeniol, proteïnen, tryptofaan, vezels zoals cellulose en lignine, en lectinen en calcium. De heilzame werking van teunisbloem ·         Teunisbloem en prostaglandinen GLA is belangrijk voor de regeling en het behoud van het prostaglandinemetabolisme. Prostaglandinen zijn hormoonachtige stoffen die verschillende fysiologische processen regelen. We onderscheiden PG E1 (goede) en PG E2 (slechte) prostaglandinen. Factoren die de aanmaak van goede prostaglandinen kunnen verstoren zijn ouderdom, diabetes, leverstoornissen, te veel verzadigde en transvetzuren eten, alcoholisme, cortisonemedicatie, vitaminetekorten, virale infecties en hormonale disbalans. Door rechtstreekse aanvoer van GLA, in combinatie met omega-3-vetzuren uit lijnzaadolie, zuivere visolie, notenolie … wordt bijgedragen om het evenwicht tussen de goede en de slechte prostaglandinen te herstellen. ·         Teunisbloem en hart- en vaatziekten Teunisbloemolie werkt bloedverdunnend (antitrombotisch), bloeddrukverlagend (antihypertensitief) vaatverwijdend (vasodilatorisch), cholesterol- en triglyceridenverlagend. Bijgevolg is teunisbloem goed inzetbaar ter preventie van atherosclerose en hart- en vaatziekten zoals trombose, embolie en flebitis, te dik bloed (hypercoagulabiliteit), een te hoog triglyceridengehalte (triglyceridemie), verhoogde bloeddruk (hypertensie), vaatspasmen (ziekte van Raynaud) en migraine. ·         Teunisbloem en het immuunsysteem Teunisbloem versterkt het immuunsysteem door de thymusfunctie en de T-lymfocyten te stimuleren. Teunisbloemolie is immuunregulerend, remtde slechte ontstekingsbevorderende prostaglandinen en is hiermee ook pijnstillend (analgetisch) en antiallergisch. Zo is deze olie goed inzetbaar bij auto-immuunziekten zoals reumatoïde artritis, de ziekte van Crohn, sclerodermie, maar ook bij laaggradige ontstekingsziekten zoals fibromyalgie, prikkelbaredarmsyndroom, CVS, allergieën zoals hooikoorts en astma, multiple sclerose en een algemeen verzwakte immuniteit. ·         Teunisbloem en vrouwenklachten Teunisbloem bevordert het vrouwelijk hormonaal evenwicht, verbetert de balans tussen oestrogenen en progestagenen en vermindert de prolactinegevoeligheid. Teunisbloemolie stimuleert ook de menstruatie en is vochtafdrijvend. Dankzij deze eigenschappen kan teunisbloemolie veelzijdig worden ingezet tegen PMS, pijnlijk gespannen borsten (mastodynie), vochtophoping in gezicht, buik, ledematen en enkels, gewichtstoename, rugpijn, buikkrampen, misselijkheid, prikkelbaarheid, moedeloosheid, stemmingswisselingen, concentratiestoornissen, het opflakkeren van acné, het uitblijven of onregelmatige menstruatie (amenorrhoea), borstcysten, vruchtbaarheidsproblemen, baarmoederslijmvliesproblemen (endometriose) en menopauzale verschijnselen.  ·         Teunisbloemolie en de huid Teunisbloem, zowel oraal ingenomen als uitwendig toegepast, regelt de voeding, de elasticiteit, de hydratatie, de talgproductie en het herstel van de huid en bevordert de haar- en de nagelstructuur.  Hiermee is teunisbloem geschikt bij atopisch eczeem, een droge, schilferige huid, vroegtijdige huidveroudering met rimpels, verlies van huidelasticiteit als gevolg, acné, een ontstoken en geïrriteerde huid, broze nagels en haren, haaruitval, jeuk, droogte en roodheid van de huid bij nierinsufficiëntie (uremie) en psoriasis. ·         Teunisbloemolie en de geestelijke gezondheid Teunisbloemolie beïnvloedt de prikkelgeleiding van zenuwvezels en het vrijmaken van neurotransmitters. Op die manier werkt teunisbloem kalmerend (sedatief) en algemeen bevorderend voor het geestelijk welbevinden en de gemoedstoestand. In deze optiek kan teunisbloemolie fytotherapeutisch worden ingezet bij ADHD, (postnatale) depressie, prikkelbaarheid, schizofrenie, gedragsstoornissen en alcoholisme.   Nevenwerkingen en contra-indicaties ·         Nevenwerkingen zoals hoofdpijn, vochtophoping, slapeloosheid, misselijkheid, en milde diarree zijn zelden en van voorbijgaande aard bij aanpassing van de dosering.  ·         Soms wordt een vergroting van de borsten aangegeven. ·         Bij te hoge of te lage suiker, consulteer eerst je arts. ·         Omwille van het bloedverdunnend effect, opletten bij overvloedige menstruatie, maar ook bij gevoelig en bloederig tandvlees bij het tandenpoetsen. ·         Bij zwangerschap en borstvoeding, enkel op voorschrift van je arts. ·         Niet gebruiken bij (temporale) epilepsie en schizofrenie. Raadpleeg een fytotherapeut of je arts Als je echte teunisbloem wenst te combineren met medicijnen of andere kruiden, raadpleeg steeds je arts of een fytotherapeut die gespecialiseerd is in fytotherapeutische teunisbloempreparaten.   Alle in dit artikel besproken medicinale werkingen van teunisbloem komen uit het “Groot Handboek Geneeskrachtige Planten” van Geert Verhelst, een op wetenschappelijk onderzoek gebaseerd naslagwerk over medicinale planten en kruiden, dat ook gebruikt wordt in de fytotherapie.

Lees meer

Gewoon duizendblad – Bloedstelpend & wondhelend | Medibib

Achilles millefolium en haar ‘duizenden blaadjes’ Duizendblad of Achilles millefolium is een kruidachtige plant uit de composietenfamilie. Ze dankt haar naam aan het feit dat het lijkt alsof ze wel duizenden blaadjes heeft. Haar geslachtsnaam Achillea is afgeleid van de Trojaanse krijgsheld Achilles, die het leven redde van talrijke van zijn soldaten door hun wonden te behandelen met dit geneeskrachtig kruid. Het was toen al duidelijk dat duizendblad wondhelende en bloedstelpende eigenschappen bezit. De soortaanduiding millefolium verwijst naar de Latijnse benaming voor mille (duizend) en folium (blad). Andere benamingen zoals herba sanguinara, nesebloede, timmermanskruid, Blutt-stillkraut of Nosebleedweed wijzen op de bloedstelpende en wondhelende eigenschappen. De witte, inheemse soort is eetbaar en werd al in de prehistorie gebruikt voor talrijke doeleinden. Ze heeft een peperachtige, mild bittere smaak. Ze is ook geliefd bij de wilde bijen, hommels en vlinders omwille van haar nectar en stuifmeel. Herkomst en vindplaats van duizendblad Duizendblad is een inheemse plant die je vindt in de gematigde en subtropische streken van Europa en West-Azië. Inmiddels ingevoerd in Noord-Amerika, Australië en Nieuw-Zeeland vind je ze daar ook verwilderd terug. In landen met een gematigd klimaat wordt ze ook in talrijke variëteiten gekweekt als sierbloemen zoals de gele Moonshine en de karmozijnrode Fire King. Die kun je echter beter niet eten. Duizendblad komt veel voor op goed afwaterende, calciumarme bodem met een matige vruchtbaarheid in volle zon. Maar je vindt ze ook op verstoorde grond en braakliggende terreinen. Ze kan goed tegen de droogte, maar evengoed tegen schaduw, lage temperaturen en tocht. Uiteraard is ze dan minder ontwikkeld. Als (on)kruid tref je ze aan in tuinen, hagen, langs paden en wegen, dijken en spoorwegen, op zonnige hellingen en in het laaggebergte. Beschrijving van duizendblad ·         Duizendblad is een winterharde, snelgroeiende en overblijvende plant met een zeer karakteristieke geur. Ze wordt 30 tot 70 of zelfs 100 cm hoog. ·         Haar ondergronds kruipende wortelstok met uitlopers maakt dat de plant gemakkelijk gaat woekeren. ·         De rechtopstaande stengels zijn houterig en hard, hoekig, gegroefd en fijn behaard. ·         De zogenaamde ‘duizenden’ donkergrijs-groene, lancet- of lijnvormige blaadjes zitten afwisselend en zijn fijngevederd en diep ingesneden. Ze zijn 5 tot 15 cm lang en vertonen een zachte beharing. ·         Van juni tot november bloeien ze in dichte, schermvormige bloementrossen met talrijke kleine vaalwitte tot roze straalbloempjes met middenin telkens een geel hartje. De planten met roze bloempjes vind je vaak ook terug in siertuinen. ·         De vrucht is een 1 tot 3 mm lang grijs nootje dat lichtjes gevleugeld is en smalle ribbeltjes vertoont.   Duizendblad doorheen de geschiedenis ·         Vroeger werden de gedroogde stengels van het duizendblad traditioneel gebruikt door de Chinezen om het Boek der Veranderingen, ook wel bekend als het orakelboek I Ching, te raadplegen. Naargelang de manier waarop de stengels vielen als mikadostaafjes wordt een hexagram gekozen. ·         Ongeveer 2500 v. Chr. maakten de Sumeriërs al gebruik van duizendblad. ·         Door de eeuwen heen werd duizendblad toegepast om bloedende, slecht helende wonden te genezen, ook neusbloedingen. ·         Naast de verzorging van snijwonden, gebruikten de Indianen duizendblad ook om transpiratie op te wekken bij koorts en verkoudheden. ·         In de Middeleeuwen werden door verschillende volkeren verdrijvende krachten aan deze plant toeschreven. Verstrooid, in een amulet of via rook werden talloze boze geesten, spoken, heksen, duistere krachten en de duivel verdreven. De gebruikte delen van het gewone duizendblad Van de Achillea millefolium wordt het kruid gebruikt. Dat wil zeggen dat het volledige bovengrondse deel van de bloeiende plant wordt gebruikt. De plant wordt geplukt in juni en juli zonder de houtige, bladloze stelen. De belangrijkste inhoudstoffen van duizendblad Het kruid van het duizendblad bevat onder andere essentiële oliën, flavonoïden zoals apigenine, luteoline, rutine, quercetine …, alkaloïden, fenolzuren zoals koffiezuur, looistoffen, coumarines, chlorofyl, salicylzuur, vitaminen en mineralen, arabinose, glucose, galactose en inuline.  Duizendblad als voeding ·         Voor de ontdekking van hop, werd duizendblad vroeger onder andere in Duitsland en Scandinavië gebruikt om bier te brouwen. ·         Na de Middeleeuwen was duizendblad een populaire groente. Zo werden de bladeren klaargemaakt als spinazie of werd er soep van gemaakt. De bladeren zijn immers zoet met een licht bittere smaak. Duizendblad in de kruidengeneeskunde Orale toepassingen ·         Op vele vlakken heeft duizendblad veel gelijkenissen met echte kamille waar we het in een eerder artikel over gehad hebben. Bepaalde stoffen in duizendblad zijn eetlustopwekkend, bevorderend voor de maagwerking, de galvorming en de galdrijving. Zo kan duizendblad ingezet worden bij een gebrekkige eetlust (anorexie), een gebrek aan maagzuur (hypoaciditeit), een zware en moeilijke spijsvertering, zure oprispingen, misselijkheid, winderigheid en een opgezette buik door gasophoping (meteorisme). ·         Als krampopheffend (spasmolytisch) kruid biedt duizendblad verlichting bij maag- en darmkrampen, darm- en galkolieken. ·         Als ontstekingwerend (anti-inflammatoir) middel kan duizendblad ingezet worden bij een maagdarmwandontsteking (gastritis), een darmontsteking (enteritis) of voor de preventie van een maag- en twaalfvingerigedarmzweer (ulcus). ·         Duizendblad is zowel effectief bij menstruatiekrampen, bij het uitblijven van de menstruatie (amenorrhee) als bij overvloedige menstruatie (hypermenorrhee). ·         Duizendblad stimuleert en reguleert de bloedsomloop en kan ingezet worden bij spataderen (varices), zware benen, aderwandontsteking (flebitis), aambeien (hemorroïden), de preventie van bloedklonters (trombose), bij een verhoogde bloeddruk, koude handen en voeten, een zwakke bloedsomloop, een bloedneus … ·         Een theekuur van duizendblad is vochtafdrijvend en brengt verlichting bij oedeem en jicht. Een duizendbladinfuus is eveneens effectief om transpiratie op te wekken bij koorts zodat de koorts zakt. Uitwendige toepassingen ·         De alkaloïden en de looistoffen maken van duizendblad een bloedstelpend (hemostypticum) en samentrekkend (astringerend) geneeskundig kruid dat al van oudsher gekend is. Zo volstaat het om enkele bladeren zachtjes te kauwen of te kneuzen en op een wonde te leggen om de bloeding te stoppen. ·         Ook bij neusbloedingen en bloedende aambeien kun je duizendblad uitwendig gebruiken. ·         Bij pijnlijke menstruatie kan een zitbad met duizendblad soelaas brengen. ·         Snij- en schaafwonden, moeilijk genezende wonden, kloven, tepelkloven of zweren kun je genezen met omslagen. ·         Spoelen en gorgelen met een duizendbladinfuus kan verlichting brengen bij tandvleesontsteking (gingivitis), mondslijmvliesontsteking en aften (stomatitis), keelpijn (angina en faryngitis), strottenhoofdontsteking (laryngitis) …  Nevenwerkingen en contra-indicaties ·         Bij te hoge doses orale inname kunnen duizeligheid en hoofdpijn optreden. Gebruik duizendblad best niet langer dan een maand aan een stuk. ·         Zowel bij inwendig als uitwendig gebruik zijn (zeldzame) huidreactie of -irritaties beschreven. Stop in dat geval het gebruik van duizendblad. ·         Omdat duizendblad zowel bloedstollend als bloedverdunnend kan werken, hou je hier best rekening mee mocht je last hebben van bepaalde bloedstoornissen. ·         Wees voorzichtig bij allergie op andere kruiden van de asterfamilie (asteraceae) zoals arnica, goudsbloem en echte kamille. Raadpleeg een fytotherapeut of je arts Als je gewoon duizendblad wenst te combineren met medicijnen (bloedverdunners, bloeddrukverlagers of diuretica), mineralen (calcium, magnesium, ijzer, zink …) of andere kruiden, raadpleeg steeds je arts of een fytotherapeut die gespecialiseerd is in fytotherapeutische duizendbladpreparaten. Alle in dit artikel besproken medicinale werkingen van gewoon duizendblad komen uit het “Groot Handboek Geneeskrachtige Planten” van Geert Verhelst, een op wetenschappelijk onderzoek gebaseerd naslagwerk over medicinale planten en kruiden, dat ook gebruikt wordt in de fytotherapie.

Lees meer

Echte valeriaan – Rustgevend en kalmerend kruid | Medibib

Valeriaan en haar verschillende benamingen Valeriaan, kattenkruid of stinkerskruid is een kruidachtige plant, afkomstig uit de kamperfoeliefamilie (Caprifoliaceae). Er bestaan zo’n 250 verschillende soorten, maar we houden het hier op de echte valeriaan, of Valeriana officinalis. Haar Latijnse benaming komt wellicht van het woord valere of valeria wat staat voor gezond zijn, sterk zijn, zich goed voelen. Maar het kan evengoed afkomstig zijn van de Romeinse keizer Plinius Licinius Valerianus die de plant gebruikte als geneesmiddel. Het achtervoegsel officinalis verwijst naar apothekerswerkplaats, hetgeen aangeeft dat valeriaan eerder officieel als geneesmiddel werd aangewend. Haar Nederlandtalige benaming kattenkruid heeft ze te danken aan het feit dat katten dol zijn op de geur van gedroogde valeriaanwortel, in tegenstelling tot de mens, die vindt dat valeriaan stinkt. Vandaar ook de benaming stinkerskruid. Vindplaats en afkomst van valeriaan Echte valeriaan is een inheems kruid in de Europese landen met een gematigd klimaat tot in het Oosten richting Rusland en West-Azië. Echte valeriaan houdt van een vochtige, voedsel- en kalkrijke bodem en gedijt zowel in de zon als in de schaduw. Valeriaan wordt aangetroffen op vochtige weilanden, in vochtige bossen, langs sloten, rivieren en stromen, in moerassige gebieden en in kreupelhout, en groeit tot op een hoogte van 2000 meter. Beschrijving van de valeriaanplant ·         Echte valeriaan is een sterke, winterharde, overblijvende plant met een korte, kruipende en vlezige wortelstok waaruit talrijke zijwortels en vezelige haarworteltjes groeien die een compacte, grijsbruine kluit vormen. ·         De verse wortel die vanbinnen witgeel is, is zo goed als geurloos. Eens gedroogd verspreidt de wortel een heel specifieke onaangename geur. ·         De stengel die anderhalve tot twee meter hoog kan worden is cilindrisch, hol en gegroefd. Het is pas bovenaan dat ze zich gaat vertakken. ·         Ze draagt onderaan in rozet en naar boven toe tegenoverstaande, gesteelde, veerdelige en getande bladeren. De samengestelde bladeren bestaan uit 11 tot wel 19 lancetvormige deelblaadjes die allemaal ongeveer even breed zijn. ·         Na 2 tot 3 jaar verschijnen bovenaan van mei tot augustus schermachtige bloeiwijzen met talrijke kleine wit-roze of lichtpaarse buisvormige bloemetjes. ·         De lichtbruine geribde dopvruchtjes hebben een kroon met vertakte witte haartjes waarmee ze zich door de wind verspreiden. Valeriaan doorheen de geschiedenis ·         Echte valeriaan verwierf in de Griekse oudheid al een goede reputatie als kalmerend en ontspannend middel en werd door Hippocrates en Galenus al aanbevolen bij slapeloosheid. ·         Daarna raadde Dioscorides het kruid bij hartkloppingen, spijsverteringsproblemen, epilepsie en urineweginfecties. ·         Door de jaren heen werd valeriaan aangeprezen bij epilepsie en overprikkeling (Middeleeuwen), om de maandstonden te doorbreken (17de eeuw), om shock en neurosen te kalmeren (WOI en WOII) … ·         Uiteindelijk bleken de belangrijkste toepassingen in de volksgeneeskunde te zijn: rusteloosheid, nervositeit, slapeloosheid, angst, hysterie, spanningshoofdpijn, menstruatiekrampen, een nerveuze maag, prikkelbare darm, hoge bloeddruk en depressie De gebruikte delen dan de echte valeriaan Van de echte valeriaan wordt de wortelstok (radix) samen met zijn uitlopers gebruikt. De wortelstokken worden geoogst in het tweede of derde jaar, in september en oktober, als de bladeren afgevallen zijn. Na het wegnemen van de wortelharen kan de wortelstok zowel vers als onder de 40°C gedroogd gebruikt worden.  De belangrijkste inhoudstoffen van echte valeriaan De wortelstok van echte valeriaan bevat onder andere etherische oliën en derivaten zoals valereenzuur en andere mono- en sesquiterpenen, valepotriaten zoals iridoïde, valtraat en isovaltraat, alkaloïden zoals valeranine, valerine…, lignanen en aminozuren zoals GABA en glutamine. De heilzame werking van de valeriaanwortel ·         In een eerder artikel kon je al lezen dat GABA de belangrijkste inhiberende neurotransmitter is in het centraal zenuwstelsel en een kalmerende (sederende) en rustgevende werking heeft. Dat maakt van valeriaan een mild sedativum dat ingezet kan worden bij stress, spanningen, zenuwachtigheid, rusteloosheid, prikkelbaarheid, gejaagdheid, overwerktheid, hartkloppingen, spanningshoofdpijn, migraine, duizeligheid, oorsuizingen, de ziekte van Ménière, prikkelhoest, rusteloze benen, hoge bloeddruk, astma, zenuwpijn … ·         Valereenzuur, GABA en valepotriaten hebben een angstremmende effect terwijl valereenzuur en valepotriaten een ontspannend effect (antispasmolyticum) hebben op de spieren. Hiermee kan valeriaan ingezet worden bij examenstress, plankenkoorts, stress omwille van een sollicitatiegesprek, maar ook bij paniek, overbezorgdheid, emotioneel overreageren, snel opgewonden zijn … ·         Valereenzuur versterkt de activiteit van GABA en de valepotriaten hebben eveneens een kalmerend effect. Dit verklaart waarom valeriaanwortel de slaapkwaliteit bevordert en het inslapen en doorslapen vergemakkelijkt zonder sufheid of concentratieproblemen te veroorzaken bij het opstaan, ook al heb je geen slaapproblemen. Nevenwerkingen en contra-indicaties ·         Valeriaan wordt over het algemeen goed verdragen bij de aangegeven doses. ·         Bijwerkingen zoals hoofdpijn en maagdarmklachten zijn zeldzaam. ·         Interessant aan valeriaan is dat haar kalmerend en rustgevend effect geen invloed heeft op de concentratie en geen sufheid veroorzaakt bij gebruik overdag. Toch worden chauffeurs en operatoren aangeraden om geen voertuig of machines te besturen bij gebruik van echte valeriaan. ·         Te hoge doses gedurende een langere tijd kunnen het tegenovergesteld effect opwekken zoals hoofdpijn, onrust, hartkloppingen, en in ernstige gevallen hallucinaties. Hou je dus aan de aangegeven doses. ·         Bij sommige (temperamentvolle) personen kan valeriaan eerder stimulerend en exciterend zijn. We verwijzen hiervoor naar ons artikel over GABA (versus glutamaat/glutamine). ·         Valeriaan leidt niet tot gewenning of verslaving. ·         Neem valeriaan best niet langer dan 3 weken na elkaar. ·         Valeriaan is niet aanbevolen bij kinderen onder de 12 jaar, tenzij onder begeleiding van een arts of gezondheidsdeskundige, zwangere vrouwen en vrouwen die borstvoeding geven, mensen die overgevoelig zijn voor planten uit de kamperfoeliefamilie, en nier- en leverpatiënten. Interactie met andere medicijnen en kruiden ·         Gebruik valeriaan niet in combinatie met andere kalmerende of slaapmiddelen zoals benzodiazepines, barbituraten of alcohol omwille van het cumulatief sederend effect. ·         Wees voorzichtig met het combineren van valeriaan met voedingsmiddelen en supplementen die eveneens sederende effecten hebben zoals 5-HTP, melatonine, SAMe, Sint-Janskruid, salie en hop. ·         Valeriaan kan worden gebruikt om de ontwenningsverschijnselen van benzodiazepines bij angst en slapeloosheid op te vangen. ·         Gebruik geen valeriaan voorafgaande aan een operatie onder narcose, in combinatie met anti-epileptica, haloperidol (te belastend voor de lever en de nieren). ·         Bij depressie en angststoornissen is een combinatie met Sint-Janskruid wel aan te bevelen. ·         Valeriaan mag gebruikt worden naast cytostatica (medicijnen tegen overmatige celdeling bij kanker), de werking van deze medicijnen wordt er niet door beïnvloed. ·         Hop en citroenmelisse versterken het effect van valeriaan op de slaapkwaliteit en -kwantiteit en vormen dus een goede synergie. Raadpleeg een fytotherapeut of je arts Als je echte valeriaan wenst te combineren met medicijnen of andere kruiden, raadpleeg steeds je arts of een fytotherapeut die gespecialiseerd is in fytotherapeutische valeriaanpreparaten. Alle in dit artikel besproken medicinale werkingen van echte valeriaan komen uit het “Groot Handboek Geneeskrachtige Planten” van Geert Verhelst, een op wetenschappelijk onderzoek gebaseerd naslagwerk over medicinale planten en kruiden, dat ook gebruikt wordt in de fytotherapie.

Lees meer

IJzer – IJzerdeficiëntie & IJzerstapelingsziekte | Medibib

IJzer, kwestie van het juiste evenwicht Wie dacht sterk te worden zoals Popeye door het eten van spinazie is eraan voor de moeite. Dat er in spinazie veel ijzer zou zitten is intussen een achterhaalde mythe. Bij de eerste publicaties van de inhoudstoffen van spinazie werd immers een drukfoutje gemaakt en stond er een nulletje te veel. Intussen weten we dat spinazie slechts 2 mg ijzer per 100 g bevat en dat de plantaardige vorm minder biobeschikbaar is. Wat is ijzer en wat is zijn rol voor ons lichaam? IJzer is een onmisbaar sporenmineraal voor het lichaam. De grootste hoeveelheden bevinden zich in de hemoglobine, het rode bloedpigment dat essentieel is voor het zuurstoftransport in het lichaam, en in myoglobine, de vorm waarin het opgeslagen wordt in de spieren. Daarnaast is ijzer belangrijk voor de weerstand, het energieniveau en de leerprestaties. IJzer is een belangrijk co-enzym tijdens de productie van neurotransmitters zoals dopamine, noradrenaline en serotonine, en speelt een belangrijke rol in de ademhalingsketen (aeroob metabolisme).  De chemie van ijzer in een notendop Dat ons bloed rood van kleur is, heeft alles te maken met de rode bloedcellen (erytrocyten) die volgestouwd zitten met hemoglobine, een zuurstofbindend eiwit. In elke rode bloedcel zitten ongeveer 400 miljoen hemoglobinemoleculen (ook wel heem genoemd). Bijzonder aan hemoglobine is dat er zich midden in deze molecule een ijzeratoom bevindt. Door de specifieke structuur van hemoglobine kan dat ijzeratoom zuurstof binden zodat er oxyhemoglobine ontstaat. Dit zuurstofbindend proces heet oxygenatie. Het doel van deze oxygenatie is om zuurstofrijk bloed te transporteren naar de cellen die zuurstof nodig hebben voor hun stofwisselingsactiviteiten (verbranding en energieproductie). Het proces waarbij de hemoglobine zijn zuurstofatomen lost heeft deoxygenatie. Het giftige koolstofmonoxide (CO) bindt op dezelfde plaats als zuurstof (O2) maar wel 200 keer zo sterk als zuurstof, en blokkeert hierdoor het zuurstoftransport wat tot de dood kan leiden. Vandaar dat het zo belangrijk is om je verwarmingsketel jaarlijks te laten nakijken. Natuurlijke bronnen van ijzer Het sporenmineraal ijzer is rijkelijk aanwezig in rood vlees, maar ook in ander vlees, groene bladgroenten, graanproducten zoals volkorenbrood, gedroogd fruit, mosselen, zeewier en noten. Vooral vlees, gevogelte en vis leveren ijzer in heem- en niet-heemvormen. Zo bevat vlees ongeveer 40 % heemijzer en 60 % niet-heemijzer. Heemijzer wordt veel sneller en gemakkelijker geabsorbeerd dan niet-heemijzer. Plantaardige voeding bevat vooral niet-heemijzer waardoor de biologische beschikbaarheid van ijzer van een vegetarisch dieet op slechts 5 à 10 % wordt geschat. De ijzerabsorptie is een subtiel proces dat door veel factoren wordt beïnvloed. IJzer wordt slechts in zeer geringe hoeveelheden uit de voeding geresorbeerd, vandaar de naam sporenelement.   IJzertekort en bloedarmoede   Een tekort aan ijzer door chronisch bloedverlies via de menstruatie, inwendige bloedingen ten gevolge van maagdarmzweren of kanker, of bij vegetariërs en veganisten kan leiden tot ijzergerelateerde bloedarmoede (ferriprive anemie). De eerste symptomen van ijzertekort zijn zwakte, moeheid, verlies van uithoudingsvermogen, op termijn treedt ook bloedarmoede (anemie) op. Bloedarmoede met ijzertekort bij jonge leeftijd lijkt een negatief effect te hebben op het gedrag en de neurale ontwikkeling (ADHD en aandachtstekortstoornissen) en het rustelozebenensyndroom (RLS). Tekenen en symptomen van ijzertekort zijn onder andere te kleine rode bloedcellen (microcytaire anemie) en te bleek gekleurde rode bloedcellen (hypochrome anemie), vermoeidheid, lethargie, cognitieve stoornissen, ontwikkelingsachterstand bij kinderen, uitblijven van de menstruatie (amenorroe), vrouwelijke onvruchtbaarheid, haaruitval, depressie, een vergrote lever ... IJzerdeficiëntie tijdens de zwangerschap wordt in verband gebracht met ongunstige zwangerschapsverwikkelingen en verhoogde perinatale maternale mortaliteit. Risicogroepen voor ijzertekort   Belangrijke risicogroepen voor ijzerdeficiëntie zijn kinderen in volle groei, atleten die regelmatig zware inspanningen leveren, menstruerende en zwangere vrouwen, mensen die lijden aan anorexia en mensen die na een operatie veel bloedverlies hebben geleden. Door een geringe inname en slechte absorptie lopen vegetariërs en ouderen meer risico op ijzerdeficiëntie. Bij kinderen moet er altijd gezocht worden naar een achterliggende oorzaak, vooral als het geen vegetariër is.   Diagnose via bloedonderzoek   Via een bloedonderzoek worden verschillende parameters bepaald: ·         De ijzerverzadiging (transferrine saturatie) is het eerste waarnaar gekeken wordt. Transferrine is een eiwit waarmee het ijzer op een onschadelijke manier getransporteerd wordt via het bloed. Het transferrinegehalte wordt bepaald bij verdenking van een stoornis van het ijzermetabolisme. ·         Ferritine is een eiwit dat zich in zowat alle lichaamscellen bevindt en zorgt voor een veilige opslag van overtollig ijzer. Een te laag ferritinegehalte in het bloed wijst op een ijzertekort. Een te hoog gehalte aan ferritine wijst op de ijzerstapelingsziekte waarbij het lichaam te veel ijzer opstapelt in de lever, het hart en de pancreas, maar ook in de gewrichten.   IJzerstapelingsziekte, het andere gezicht van ijzer Inmiddels is ook steeds beter bekend dat een te veel aan ijzer toxisch en gevaarlijk kan zijn. Een teveel aan ijzer veroorzaakt de ijzerstapelingsziekte (hemochromatose) die ernstige gezondheidsrisico’s heeft zoals een opgezette lever, levercirrose, leverkanker, dikke darmkanker, diabetes mellitus, hart- en vaatziekten zoals arteriosclerose en hartfalen. Hemochromatose wordt meestal voorafgegaan door een bronzige verkleuring van de huid, chronische vermoeidheid, braken, diarree, darmbeschadiging, artritis, impotentie, onvruchtbaarheid en een verminderde schildklierwerking. Er bestaan twee vormen ijzerstapelingsziekten: ·         Primaire hemochromatose is aangeboren en te wijten aan een afwijkend gen dat ervoor zorgt dat we meer ijzer uit onze voeding opnemen dan normaal de bedoeling is. ·         Secundaire hemochromatose kan ontstaan door een te hoge suppletiedosering, bloedtransfusies, alcoholisme … Een ijzersupplement? Ja, enkel als je een tekort hebt   Heeft je arts bij jou via een bloedonderzoek een ijzertekort vastgesteld, dan neem je best extra ijzer via een voedingssupplement. Voor een optimale ijzeropname kies je bij voorkeur een organisch preparaat dat aangevuld is met de juiste synergetische ingrediënten zoals vitamine C voor een optimale ijzeropname, koper voor een optimaal ijzertransport, vitamine B1, B2, B3, B5, B6, B12 en magnesium. Omdat de oxidatieve activiteit in de cellen toeneemt door de inname van ijzer, is het sterk aanbevolen om naast een ijzersupplement ook een antioxidantenpreparaat te gebruiken. Vanuit de vroegere gedachte dat ijzer ‘gezond’ is (zie Popeye) wordt standaard nog steeds ijzer toegevoegd aan een groot aantal multivitaminen en -mineralen. Als je geen ijzertekort hebt, kies je best een multipreparaat zonder ijzer.   Bijwerkingen en contra-indicaties   ·         Oraal ingenomen ijzer kan maagdarmirritaties, buikpijn, diarree, constipatie, misselijkheid en braken veroorzaken, soms ook bij lagere doses. ·         Een ijzersupplement mag niet gebruikt worden bij ijzerstapelingsziekte.   Interacties met medicijnen, andere mineralen en voeding   ·         Hoge inname van andere mineralen zoals calcium of melk, magnesium en zink, kunnen de ijzeropname remmen. ·         Ontstekingsremmers zoals aspirine en ibuprofen kunnen het verlies van ijzer via maagdarmbloedingen versterken. ·         Antibiotica zoals tetracyclines en aspirine remmen de ijzerabsorptie. ·         Voeding rijk aan fytaten (granen, soja), oxalaten (rabarber) en tannines (thee) kunnen onoplosbare complexen aangaan met ijzer en op die manier ook de absorptie tegenwerken. ·         Er zijn ook talrijke andere interacties gekend met zowel reguliere als natuurlijke geneesmiddelen. Raadpleeg hiervoor steeds je arts of een deskundige.  

Lees meer

Vitamine B12 – Tekorten vaak laat gedetecteerd | Medibib

Vitamine B12 – Tekorten vaak laat gedetecteerd Een essentiële vitamine voor de gezondheid Vitamine B12 of cobalamine is een wateroplosbare, essentiële vitamine die we voornamelijk via dierlijke voeding moeten binnenkrijgen. In de voeding is vitamine B12 gebonden aan eiwitten. De opname van vitamine B12 verloopt nogal complex. Daarvoor is een glycoproteïne nodig, die in de maag wordt aangemaakt: intrinsieke factor (IF). Wat zijn de gezondheidsvoordelen van vitamine B12? In het lichaam komt vitamine B12 voor onder twee biologisch actieve vormen: methylcobalamine en adenosylcobalamine, die respectievelijk in het cytoplasma en de mitochondriën van de cel voorkomen, waar ze een belangrijke methyldonor zijn. Door een methylgroep te doneren is vitamine B12, net zoals folaat en vitamine B6, goed voor het homocysteïnemetabolisme. Door haar bijdrage aan de afbraak van homocysteïne ondersteunt vitamine B12 de gezondheid van hart- en bloedvaten en het hersenmetabolisme. Vitamine B12 is betrokken bij de stofwisseling van vetzuren, cholesterol en eiwitten en speelt samen met de andere vitaminen van het B-complex een essentiële rol in de energiehuishouding. Verder is vitamine B12 belangrijk voor de aanmaak van DNA en RNA, de vorming van rode bloedcellen en het voorkomen van beenmergfalen, de aanmaak van hemoglobine en hiermee ook met het zuurstoftransport door het lichaam, een normale werking van het zenuwstelsel en de hersenen, de vorming van myeline en het voorkomen van irreversibele neurologische schade, de aanmaak van verschillende neurotransmitters zoals dopamine, serotonine, acetylcholine, epinefrine en een daarmee gepaard gaande goede werking van de psychologische functies, de werking van het immuunsysteem en een vermindering van vermoeidheid.   Aanmaak en aanvoer van vitamine B12 Bijzonder aan vitamine B12 is dat het gesynthetiseerd wordt door bacteriën. In de voeding komt deze vitamine vrijwel enkel voor in dierlijke producten omdat bacteriën in het maagdarmstelsel van dieren in staat zijn om vitamine B12 aan te maken. Zo zijn dierlijke producten zoals vlees, orgaanvlees, vis, schelpdieren en in mindere mate eieren en zuivelproducten belangrijke bronnen van vitamine B12 in zijn actieve vormen methylcobalamine en adenosylcobalamine. Planten en schimmels hebben zelf geen vitamine B12 nodig om te overleven, dus vindt men deze vitamine zelden in plantaardige producten. Gefermenteerde producten (tempeh) en microalgen (nori) bevatten soms kleine hoeveelheden vitamine B12 maar deze is vermoedelijk afkomstig van de bacteriën die in de producten voorkomen. Ook menselijke darmbacteriën kunnen vitamine B12 aanmaken maar de darmwand laat cobalamine vrijwel niet door en alle vitamine B12 die we in de dikke darm aanmaken wordt dagelijks uitgescheiden. Daarmee is vitamine B12 de enige essentiële voedingsstof die we uitsluitend uit dierlijke voeding moeten halen. De bijzondere stofwisseling van vitamine B12 In de voeding is vitamine B12 gebonden aan eiwitten. In de maag zorgen enzymen in het maagzuur voor het loskoppelen van vitamine B12 van dierlijke eiwitten. Vervolgens wordt B12 tijdelijk gebonden aan het eiwit haptocorrine dat het maagzuurgevoelige B12 beschermt. In de dunne darm wordt de vitamine B12 terug losgekoppeld van het haptocorrine eiwit en gebonden aan intrinsieke factor (IF), een glycoproteïne die door de maagwandcellen wordt geproduceerd om de vitamine te beschermen tegen afbraak. Daarna wordt het vitamine B12-IF- complex via een speciaal transportmechanisme door het lichaam opgenomen. Vitamine B12 is de enige wateroplosbare vitamine die als reserve opgeslagen kan worden in het lichaam. Het lichaam bevat naar schatting zo’n 2 tot 5 mg vitamine B12, hoofdzakelijk opgeslagen in de lever. Gal is de belangrijkste vorm om vitamine B12 uit te scheiden. Door de efficiënte enterohepatische circulatie van vitamine B12 kan de lever deze vitamine 3 tot 5 jaar opslaan. Vitamine B12-behoeften en -tekorten Omdat de lichaamseigen aanmaak van vitamine B12 niet zo gemakkelijk verloopt, beveelt de Hoge Gezondheidsraad een inname van 4 µg vitamine B12 per dag aan voor zowel mannen als vrouwen, 4,5 µg voor 70-plussers en zwangere vrouwen en 5 µg voor vrouwen die borstvoeding geven. Er mag tijdens het ingewikkelde stofwisselingsproces echter niet veel verkeerd lopen of we lopen het risico op een tekort. De belangrijkste risicogroepen zijn: ·         Veganisten en vegetariërs ·         Mensen die langdurig maagzuurremmers nemen waardoor ze geen IF aanmaken ·         Ouderen waarvan de maagwand minder IF aanmaakt ·         Bij overmatig gebruik van alcohol, roken, stress, blootstelling aan omgevingstoxines ·         Bij malabsorptie door problemen met de darmwand, bariatrische chirurgie, pernicieuze anemie, coeliakie, inflammatoire darmaandoedingen, bacteriële overgroei in de dunne darm, prikkelbaar darmsyndroom, bepaalde medicatie ·         Bij CVS en fibromyalgie Omwille van onze grote reservecapaciteit komen de symptomen van een tekort pas na enkele jaren tot uiting. De duidelijkste effecten zijn een secundaire bloedarmoede omdat er niet voldoende hemoglobine meer aangemaakt wordt en de rode bloedcellen arm zijn aan hemoglobine (megaloblastaire anemie). Door demyelinisering van de zenuwen ontstaan neurologische klanten. Vaak is dat de enige klacht bij een vitamine B12-tekort. Andere minder evidente symptomen die kunnen wijzen op een vitamine B 12-tekort zijn vermoeidheid, hoofdpijn, spierpijn en krachtsverlies, duizeligheid, flauwvallen, kortademigheid, gewrichtsklachten, hartkloppingen, wazig zien, veranderingen in het gezichtsveld, oorsuizen, een bleke huid, misselijkheid, gebrek aan eetlust, darmklachten, kouwelijkheid, menstruatieproblemen, tintelingen of een doof gevoel in de ledematen, uitvalsverschijnselen, concentratiestoornissen, geheugenproblemen, coördinatieproblemen (ataxie), taalstoornissen (afasie), depressie, gedragsveranderingen, dementie, angsten en hallucinaties. Kortom, een tekort aan vitamine B12 op lange termijn kan een brede waaier aan gezondheidsklachten veroorzaken. En omdat het lang duurt vooraleer onze reserve is uitgeput, is het meestal zeer moeilijk om te achterhalen dat de geleidelijk opkomende klachten te maken hebben met een vitamine B12-tekort. Suppletie met vitamine B12 Bij een vitamine B12-tekort of bij een verhoogde behoefte kan een supplement (tijdelijk) uitkomst bieden. Weet echter dat er in supplementen verschillende vormen gebruikt worden. De meest voorkomende vorm cyanocobalamine is misschien erg stabiel, maar het betreft een synthetische vorm die van nature niet voorkomt in levende organismen. Aangezien deze vorm in het lichaam eerst moet omgezet worden in de actieve vorm en dit proces afhankelijk is van verschillende cofactoren, kan dit voor problemen zorgen. Geef daarom de voorkeur aan een supplement met de actieve vormen adenosylcobalamine en/of methylcobalamine die snel en meteen beschikbaar zijn. De hydroxocobalamine vorm wordt eerder gebruikt voor intramusculaire injecties. Onderzoeken hebben aangetoond dat voor het normaliseren van een verlaagde vitamine B12-status een orale dosering van 1000 µg/dag gedurende 3 maanden even effectief is als 9 intramusculaire injecties van 1000 µg in 3 maanden. Intramusculaire injecties zijn enkel nuttig bij ernstige neurologische klachten. Bij afwezigheid van IF is het nuttig om te kiezen voor een zuigtablet omdat de opname van de actieve vorm van B12 al in de mond begint. Omdat vitamine B12 synergistisch werkt met de andere vitaminen van het B-complex, kan het nuttig zijn om het als onderdeel van het B-complex aan te bieden. Nevenwerkingen en veiligheid ·         Aangezien er geen nevenwerkingen en toxiciteit zijn aangetoond bij een langdurige inname van hoge dosissen vitamine B12 is er door de Hoge Gezondheidsraad geen bovengrens vastgelegd. ·         Bij overgevoeligheid voor cobalamine of kobalt of voor wie lijdt aan de ziekte van Leber (een erfelijke oogziekte), wordt suppletie met vitamine B12 afgeraden. ·         De belangrijkste interactie met andere medicijnen is deze met maagzuurremmers van het type protonpompremmers zoals omeprazol en zantac omdat ze interfereren met het maagzuur en IF. Calciumsuppletie kan de opname van vitamine B12 verbeteren. ·         Het antidiabeticum metformine kan de B12-status verminderen wat in sommige gevallen kan leiden tot hyperhomocysteïnemie wat het risico op cardiovasculaire ziekten kan verhogen. Calciumsuppletie kan hierbij helpen. ·        Ook andere medicijnen kunnen de absorptie van vitamine B12 in het gedrang brengen. Raadpleeg je arts bij twijfel.

Lees meer

Paardenbloem – Vochtafdrijvend, gal, lever & spijsvertering | Medibib

Paardenbloem – Taraxacum Officinale Een gelig bloementapijt met bittere vochtafdrijvende “pissebloemen” De paardenbloem (Taraxacum officinale) is net zoals de eerder besproken mariadistel een plant afkomstig uit de composieten- of asterfamilie. De paardenbloem, waarvan zo’n 200 verschillende soorten zouden bestaan met een gelijkaardige werking is vermoedelijk afkomstig uit Centraal-Azië. Door de eeuwen heen heeft deze plant zich verspreid in het Europees en Aziatisch noordelijk halfrond. Tegenwoordig vindt men ze zowat overal ter wereld behalve in de tropen. Ze kleuren gras- en weilanden geel en groeien in gazons, braakliggende gronden, bermen, hellingen en dijken. Ze houden van vochtige plaatsen en zon en passen zich gemakkelijk aan. Vanwaar de naam paardenbloem of Taraxacum officinalis? Er zijn verschillende verklaringen voor de geslachtsnaam. Mogelijks is de Latijnse benaming Taraxacum afkomstig van het Grieks Taraxis dat staat voor oogziekten en akeomai voor genezen, doelend op het gebruik bij oogaandoeningen. Anderzijds kunnen taraxo of taraxos staan voor betekenissen zoals ‘ik heb veroorzaakt’ of aandoening, en achos of akos voor pijn of remedie, verwijzend naar zijn genezende werking. Afgeleid van het Arabisch kunnen we denken aan bitter kruid. Het Franse pissenlit, de Engelse Wetthebed en Pissebed en het Nederlandse pissebloem liggen al dichter bij onze denkwereld en verwijzen naar de vochtafdrijvende werking. Het woord paardenbloem refereert naar het feit dat paarden ze graag eten. De synoniemen Dandelion, Dent de lion en Löwenzahn duiden dan weer op de soms diep ingesneden bladeren. Officinalis is een algemene term die van oudsher gegeven wordt aan kruiden die gebruikt worden als officieel geneesmiddel. Beschrijving van de paardenbloem De paardenbloem is een winterharde overblijvende plant met een bovengrondse vlezige stengel van 5 tot 50 cm hoog en een penwortel die decimeters diep in de grond kan groeien. Wanneer de wortel in de diepte afbreekt kan de plant zich herstellen en kunnen meerdere rozetten ontspruiten uit dezelfde afgebroken penwortel. De stengel is bruin van buiten. Bij kneuzing vloeit er een witte, melkachtige vloeistof uit die paardenbloemenmelk wordt genoemd. De niet behaarde, langwerpige, heldergroene bladeren vormen een rozet en kunnen zowel getand, gelobd als gaafrandig zijn. Vanuit het rozet groeien meerdere onvertakte, holle bloemstelen die van maart tot september eindigen in helder- tot donkergele lintbloemen van ongeveer 3,5 cm doorsnede. De solitaire bloemhoofdjes worden gevolgd door bolvormige dopvruchtjes waaruit lange steeltjes groeien die eindigen op witte pluisjes. Deze witte pluizenbollen laten hun vruchtjes los door de wind. De paardenbloem doorheen de geschiedenis ·         De klassieke oudheid maakt geen vermelding van het gebruik van paardenbloem, wat erop kan wijzen dat ze in die tijd hier nog niet aanwezig was. ·         Na gebruik in de Chinese (7de eeuw) en de Arabische (10-11de eeuw) geneeskunde, duikt ze pas bij ons op in de 15de eeuw. In de Chinese geneeskunde werd al een duidelijk onderscheid gemaakt tussen een therapeutische behandeling van urinewegaandoeningen met de bladeren en de ondersteuning van de lever met de wortel. Binnen de Ayurveda wordt paardenbloem toegepast voor de behandeling van leveraandoeningen. ·         In de 15de eeuw wordt bij ons paardenbloem omschreven als urinedrijvend en in de 16de eeuw wordt ze erkend als geneesmiddel, vandaar de naam officinalis. ·         In de 20ste eeuw werd paardenbloem gebruikt in de zogenaamde “taraxacotherapie” voor een toch wel eenzijdige behandeling van nieren, blaas en constitutie. ·         Verse, jonge bladeren worden als molsla gegeten en van de gebrande wortel wordt surrogaatkoffie gemaakt. Tijdens WOII wordt paardenbloem trouwens als voedsel aanbevolen. Welke delen van de paardenbloem worden gebruikt? ·         De wortel, bij voorkeur in de herfst, wanneer hij rijk is aan inuline, een belangrijke prebiotische vezel, zoals uitgelegd in een eerder artikel. ·         Het blad, bij voorkeur in de lente, voordat ze heel bitter worden door de bloei. De bladeren kunnen verwerkt worden in een slaatje. De werkzame stoffen in de paardenbloem ·         Zowel de wortel als het blad bevatten in eerste instantie bitterstoffen zoals sesquiterpeenlactonen onder de verzamelnaam taraxine ·         De wortel bevat pentacyclische triterpene alcoholen, fytosterolen zoals bèta-sitosterol en stigmasterol, suikers zoals inuline, fructose, glucose, mannitol, sacharose en pectine, vetzuren zoals linolzuur, linoleenzuur, palmitinezuur en oleïnezuur, en daarnaast ook nog enzymen, saponinen en slijmstoffen. ·         Zowel de wortel als het blad bevatten mineralen waaronder vooral de kaliumzouten calcium, natrium, kalium, silicium, ijzer, mangaan en zwavel, en de vitamines A, B1, B2, B3, choline, C en E, het fenolzuur koffiezuur, aminozuren, chlorofyl en tannines ·         De wortel bevat flavonoïden zoals apigenine, de wortel en het blad luteoline 7-glucisiden Paardenbloem voor lever en gal ·         De paardenbloemwortel is zowel galvormend (choleretisch) als galdrijvend (cholagoog). De bitterstoffen zorgen voor een 2 tot 4 maal hogere galafscheiding die ook veel vloeibaarder is. ·         Als hepaticum bevordert paardenbloem de leverfunctie bij een verzwakte lever, leverontsteking al dan niet met geelzucht (hepatitis), verstopping van de lever en de galblaas, galblaasaandoeningen, een verminderde galafscheiding, onvoldoende bewegelijkheid van de galwegen, verhoogde cholesterol en om galstenen te voorkomen. ·         Kruiden die werken op de ogen, werken eveneens op de lever. Ogen zijn immers een reflexpunt van de lever. Denk maar aan het geel worden van het oogwit bij hepatitis. ·         Paardenbloem heeft een mild laxerende werking. Paardenbloem voor de spijsvertering ·         De bitterstoffen die vooral in de wortel voorkomen bevorderen de secretie van speeksel, maag- en pancreassappen waardoor de spijsvertering beter kan plaatsvinden en de voedingsstoffen beter kunnen opgenomen worden. ·         De bitterstoffen bevorderen ook de eetlust en zijn aangewezen bij mensen met een slechte eetlust (anorexia). ·         Paardenbloem heeft eveneens een positief effect bij winderigheid (flatulentie) en een opgezwollen buik (meteorisme). Paardenbloem als vochtafdrijver ·         Vooral het blad is urinedrijvend (diuretisch). Het bevordert de uitscheiding van natrium (saluretisch) zonder de nieren te belasten. En aangezien paardenbloemblad zeer rijk is aan kaliumzouten veroorzaakt haar diuretisch effect weinig kaliumverlies, in tegenstelling tot de meeste reguliere diuretica. Deze eigenschap is interessant voor mensen die omwille van nier-, hart- en/of aderproblemen last hebben van waterzucht (oedemen). Ook als het vasthouden van water veroorzaakt wordt door hartfalen. ·         Paardenbloem heeft ook de eigenschap urinezuur af te drijven (uricosurisch) wat interessant is voor mensen die lijden aan te hoge urinezuurgehaltes (hyperuricemie) en/of jicht (artritis urica). ·         Paardenbloem is ontgiftend en bloed-, lymfe- en huidzuiverend (depuratief). Daarom is het effectief bij acné, eczeem, psoriasis, abcessen, zweren en andere chronische huidaandoeningen die voornamelijk veroorzaakt worden door een slechte leverwerking of een slechte afvoer van afvalstoffen. Paardenbloem is dus sterk aangewezen voor een ontgiftende voorjaarskuur. ·         Omwille van haar anti-inflammatoire eigenschappen die ze te danken heeft aan o.a. taraxosterol, is paardenbloem eveneens aangewezen bij reumatische aandoeningen zoals artrose en artritis.   Synergie met andere kruiden ·         Voor galblaasproblemen is paardenbloem goed te combineren met kweekgras en duizendblad. ·         Bij leverproblemen kun je paardenbloem samen gebruiken met mariadistel en artisjok. ·         Voor een diuretisch effect kun je paardenbloem afwisselend gebruiken met heermoes en brandnetel. Nevewerkingen en veiligheid ·         Bij de aangegeven hoeveelheden zijn er geen nevenwerkingen, noch acute of chronische toxiciteit gemeld. ·         Soms kunnen er milde maagklachten zoals toegenomen maagzuur optreden of lichte diarree. Dit komt door een toename van de maagsapafscheiding. Deze klachten kunnen vermeden of verminderd worden door de doses geleidelijk op te voeren. Let op! Zeer grote hoeveelheden paardenbloem kunnen leiden tot elektrolytenstoornissen met hartritmestoornissen en/of maag- en darmstoornissen als gevolg. ·         Het sap uit de bloemstelen is lichtjes giftig en kan huidirritatie veroorzaken. Wie allergisch is aan latex (sesquiterpeenlactonen), kan ook problemen hebben met aanraking van de melkafscheiding van de paardenbloem. ·         Paardenbloem is niet aangewezen bij galwegobstructie, darmobstructie, maagzweren, of allergie. Bij twijfel contacteer je arts of gezondheidstherapeut.   ·         Zoals voor de meeste fytonutriënten zijn er onvoldoende gegevens om de veiligheid te garanderen bij zwangerschap en borstvoeding De hierboven vernoemde informatie over de paardenbloem is gebaseerd op de informatie uit het Groot Handboek Geneeskrachtige Planten van Geert Verhelst, een wetenschappelijk standaardwerk over medicinale planten dat gebruikt wordt in de fytotherapie.

Lees meer

Mariadistel – Bescherming & ontgifting van de lever | Medibib

Mariadistel – Silybum Marianum Een mooie distel met krachtige medicinale eigenschappen Mariadistel (Silybum Marianum) is een winterharde een- of tweejarige plant behorende tot de Composieten- of Asterfamilie (Asteraceae) waartoe ook madeliefjes en andere distels horen. Mariadistel is een inheemse plant en groeit van nature uit in Zuid- en Midden-Europa, maar ook in Noord-Afrika en Klein Azië. Intussen is mariadistel adventief in onze streken terechtgekomen en in bepaalde landen zoals Duitsland zelfs een beschermde plant. Vanwaar de naam mariadistel en Silybum Marianum? Discorides, de Griekse pionier van de kruidengeneeskunde gebruikte het woord “silybon” voor distelplanten, terwijl “Carduus” hiervoor de Latijnse naam is. Dat mariadistel in de volksmond ook wel Onzelievevrouwdistel of melkdistel wordt genoemd, steunt op de legende dat de witte vlekken op de plant afkomstig zouden zijn van de melkdruppels uit de boezem van Maria, toen ze met de pasgeboren Jezus voor Herodes naar Egypte moest vluchten en Hem verborg onder de grote bladeren van een distel. Beschrijving van de mariadistel Mariadistel wordt doorgaans zo’n 1,5 tot 3 meter hoog met een gegroefde, licht wollige tot spinnenwebachtige behaarde stengel. De wasachtige bladeren vertonen witte vlekken en nerven en aan de rand geelachtige stekels die een melkachtig sap afscheiden als je ze breekt. De onderste bladeren zijn langwerpig, bochtig en veerlobbig terwijl de bovenste eerder lancet- of hartvormig zijn en de stengel omvatten. Mariadistel bloeit in juli en augustus met eindstandige, halfbolvormige roos-paarse, soms witte bloemhoofdjes van 3 tot 6 cm doorsnede, bestaande uit buisbloempjes. Deze bloembol wordt beschermd door gekromde stekelige schutbladeren. De bloembodem is dicht behaard en onderaan tot een ring vergroeid. Op het einde van de zomer kun je de zaadhoofden oogsten. De vrucht is als een glanzend bruinzwart nootje met wit vruchtpluis. Mariadistel doorheen de geschiedenis ·         De Oude Grieken en Romeinen gebruikten mariadistel al gemengd met honing bij hoest en longontstekingen. ·         De Romein Plinius de Oudere zag mariadistel als een uitstekend kruid om gal af te drijven. ·         In de oudheid werd de bloem vaak gegeten als artisjok, de zaden gebruikt als een soort cafeïnevrije koffie, de jonge blaadjes gekookt zoals spinazie en de bloemstelen gegeten als asperges. ·         In de Middeleeuwen werd de plant gebruikt bij lever- en miltproblemen, geelzucht, galkolieken, bloederige diarree en chronische hoest. ·         Nadien werd de leverbeschermende werking van mariadistel als zijn belangrijkste eigenschap gezien. De Duitse arts Lonicerus beschreef voor het eerst de werking tegen leverziekten in zijn kruidenboek. ·         In 1954 ontdekte men dat de heilzame werking van mariadistel vooral te danken is aan een flavonoïdencomplex dat de naam silymarine kreeg. ·         Sinds de jaren 70 van de vorige eeuw is mariadistel een van de meest onderzochte geneeskrachtige planten waarvan de leverbeschermende eigenschappen intussen duidelijk en wetenschappelijk zijn aangetoond. Zo blijken dieren die mariadistel eten immuun te zijn voor de knolalamiet, een dodelijk giftige paddenstoel die onherstelbare leverschade veroorzaakt. De werkzame stoffen in mariadistel Voor medicinaal gebruik worden de zaden gebruikt, die na de bloei uit het bloemhoofdje worden geklopt. De pluisjes worden niet gebruikt. Het actieve complex van de mariadistelzaden is een lipofiel extract uit de zaden van de plant dat samengesteld is uit drie isomere flavonolignanen waarvan silybine, silydianine en silychristine, gezamenlijk bekend onder de naam silymarine. Daarvan is silybine de component met de grootste bioactiviteit en vormt 50 % tot 70 % van het silymarinecomplex. Daarnaast bevat mariadistel ook flavonoïden zoals quercetine, dihydrokaemferol en kaemferol, sterolen zoals cholesterol, campesterol, stigmasterol en sitosterol, olie, bitterstoffen, aminozuren, suikers, slijmstoffen, etherische olie en bittere harszuren. Mariadistel ter bescherming van de lever tegen toxische stoffen Bij inname van een toxische stof zal de lever als eerste aangetast worden. In ernstige gevallen kan dit leiden tot de dood. ·         Mariadistel heeft de wonderlijke eigenschap om ervoor te zorgen dat de levercelmembranen zo veranderen dat toxines afkomstig van alcohol, medicijnen (paracetamol, ibuprofen, chloroform …), drugs, paddenstoelen (groene knolalamiet, vliegenzwam), schadelijke stofwisselingsproducten, voedingsadditieven (geur-, kleur-, smaak- en bewaarmiddelen), tetrachloorkoolstof, stralingsproducten, ijzerstapeling of chemicaliën afkomstig uit het milieu, verven, lijmen, oplosmiddelen er niet doorkunnen en de levercellen niet kunnen beschadigen. ·         Mariadistel stimuleert de aanmaak van nieuwe levercellen (hepatocyten) na beschadiging door toxines en vertraagt het proces van door toxine geïnduceerde leverziekten. ·         Silymarine heeft een sterkere antioxidante werking dan vitamine E en voorkomt lipidenperoxidatie en dus leverbeschadiging door gifstoffen en stofwisselingsproducten. ·         Via verschillende detoxificatiepaden is silymarine in staat om de lever drastisch te ontgiften. ·         Silymarine wordt met succes ingezet voor de behandeling van diverse chronische leveraandoedingen zoals alcoholische hepatitis met leververvetting, acute en chronische virale hepatitis, leverinsufficiëntie, levercirrose veroorzaakt door alcohol, medicijnen, ijzerstapelingsziekte (hemochromatose), chronische hepatitis of diabetes. ·         Silymarine heeft ook een positief effect op leververvetting (steatohepatitis, steatose), leverzwelling, levercongestie. ·         Silymarine heeft een beschermend effect bij voedselvergiftiging ·         Mariadistel heeft een anti-inflammatoire werking en vermindert ontstekingsverschijnselen in de lever en remt fibrosevorming als gevolg van leverontsteking. ·         Als krachtige antioxidant is mariadistel eveneens werkzaam in het maagdarmkanaal onder andere door de glutathionstatus te verhogen, een lichaamseigen antioxidant. ·         Mariadistel heeft bewezen positieve effecten bij een verstoorde leverfunctie wat zich uit in constipatie, vermoeidheid, een slechte adem of hoofdpijn, en verstoorde serumparameters zoals AST, ALT, GGT, GOT, GPT, alkalische fosfatase, bilirubine, cholesterol, albumine. ·         Ook huidziekten ten gevolge van leveraandoeningen zoals eczeem, psoriasis en acné rosacea kunnen met mariadistel behandeld worden. Mariadistel en de galvorming ·         Mariadistel stimuleert niet alleen de vorming van gal maar ook de afdrijving ervan. Gal is belangrijk voor de vertering van vetstoffen. Hier schieten de bitterstoffen in mariadistel te hulp om de triglyceriden- en cholesterolniveaus te doen zakken. Een te hoge triglyceridenstatus staat in verband met hart- en vaatziekten. ·         Daarnaast kan mariadistel ingezet worden bij een moeilijke vertering van vetten (dyspepsie van vetten), om galstenen te voorkomen, bij zwangerschapsjeuk (zwangerschapscholestase) ten gevolge van galstuwing en verhoogde galuitscheiding in het bloed, en reisziekte.   Mariadistel en de portale bloedcirculatie De portale circulatie is de bloedstroom die gaat van de ingewanden naar de lever. De functie van de poortader (vena porta) bestaat erin om zuurstofarm, voedingsstofrijk bloed te sturen naar de darm, de maag, de milt en de lever. ·         Mariadistel bevordert de abdominale circulatie van de poortader in de buikstreek. ·         Wanneer de bloeddruk te laag is omwille van een leveraandoening of portale hoge bloeddruk is mariadistel in staat om de bloeddruk naar gezonde waarden te verhogen. ·         Door de portale circulatie te verbeteren is mariadistel ook bloedstelpend ter hoogte van de organen van het kleine bekken en kan het ingezet worden bij aambeien, spataderen, spataderzweren, neusbloedingen of slokdarmbloedingen die in verband staan met een overdruk in de portale bloedvaten, een overvloedige menstruatie en abnormale baarmoederbloedingen.   Overige medicinale eigenschappen van mariadistel Naast bovengenoemde primaire geneeskrachtige eigenschappen, zijn ook nog een aantal secundaire eigenschappen van mariadistel gekend: ·         Behalve de lever beschermt mariadistel ook de nieren tegen toxische stoffen ·         De namen melkdistel, Milk thistle en Liebfrauenmilch duiden wellicht op zijn stimulerend effect op de productie van moedermelk. ·         Mariadistel beschermt de pancreas en draagt bij tot vermindering van de bloedsuikerspiegel ·         Verder is mariadistel vochtafdrijvend (diuretisch), bloedzuiverend (depurativum), krampopheffend (spasmolytisch) en koortswerend (antipyretisch) Nevenwerkingen en veiligheid ·         Mariadistel is doorgaans zeer veilig bij de aangegeven doses en wordt algemeen goed verdragen, ook bij langdurig gebruik. Er zijn geen meldingen van chronische toxiciteit. ·         Door zijn ontgiftende werking kunnen er eventueel wel tijdelijke klachten ontstaan zoals hoofdpijn, misselijkheid, duizeligheid, een opgeblazen gevoel, winderigheid, een onregelmatige stoelgang of diarree. Deze klachten zijn echter tijdelijk en kunnen vermeden of verminderd worden door de doses geleidelijk op te voeren. ·         In zeer zeldzame gevallen kan een allergische reactie ontstaan zoals netelroos of gewrichtspijn. Bespreek dit met je arts of therapeut. Bij een allergie op planten uit de asterfamilie is kruisallergie mogelijk. ·         Kies altijd betrouwbare, gestandaardiseerde preparaten ·         Zoals voor de meeste fytonutriënten zijn er onvoldoende gegevens om de veiligheid te garanderen bij zwangerschap en borstvoeding De hierboven vernoemde informatie over mariadistel is gebaseerd op de informatie uit het Groot Handboek Geneeskrachtige Planten van Geert Verhelst, een wetenschappelijk standaardwerk over medicinale planten dat gebruikt wordt in de fytotherapie.

Lees meer

Berberine – Breedspectrum fytonutriënt | Medibib

Berberine Berberine, een breedspectrum fytonutriënt Berberine is een interessante werkzame stof die haar naam te danken heeft aan de medicinale plantenfamilie waaruit ze gewonnen wordt: de berberidaceae, waaronder de zuurbes (Berberis vulgaris) en de Chinese gouddraad (Coptis chinensis). In Aziatische landen zoals China wordt berberine al meer dan een halve eeuw op grote schaal gebruikt omwille van zijn heilzame en bovendien veilige werking bij maagdarminfecties, diarree, microbiële en parasitaire besmettingen. Berberine is echter zo veelzijdig dat het in deze landen ook gebruikt wordt bij bijvoorbeeld dyspepsie, lever- en galblaasproblemen, koorts, wonden, diabetes type I en II, ontstekingen, astma, hypertensie, hartfalen en kanker. Berberine is in Azië gemakkelijk verkrijgbaar en over het algemeen veel goedkoper dan reguliere medicijnen. Toenemende wetenschappelijke belangstelling De laatste decennia is de wetenschappelijke belangstelling voor berberine sterk toegenomen en zijn de breedspectrum geneeskrachtige eigenschappen en werkingsmechanismen uitgebreid onderzocht en in kaart gebracht. Zo is er ontdekt dat berberine naast bovenvermelde indicaties nog tal van andere gunstige effecten heeft en ingezet kan worden voor de preventie en/of de (aanvullende) behandeling van zeer diverse aandoeningen, waarvan we hieronder de belangrijkste overlopen.   Geneeskrachtige eigenschappen van berberine   Hoewel de lijst van potentiële medicinale eigenschappen intussen al vrij lang is, houden we ons voorlopig aan de meest recente werenschappelijke ontdekkingen over berberine.   ·         Berberine in de bestrijding tegen diabetes Onderzoek heeft aangetoond dat berberine een vergelijkbare bloedsuikerspiegelverlagende werking heeft met metformine, het medicijn dat gebruikt wordt als basisbehandeling bij diabetes type II. In dat verband zou berberine de bloedglucose op verschillende manier kunnen doen zakken. Berberine zou onder andere invloed hebben op het AMPK-enzym dat betrokken is bij het glucosemetabolisme. Door dit enzym te activeren, verhoogt berberine de insulinegevoeligheid en bevordert het de efficiëntie waarmee de glucose door het lichaam wordt gebruikt. Daarnaast zou berberine ook de aanmaak van glucose door de lever (neoglucogenese) reguleren, een ander mechanisme om de bloedglucose te doen zakken.   ·         Berberine en de lipidenspiegel Door het AMPK-enzym in de lever te activeren, worden meer vetten afgebroken en minder vetten aangemaakt. Berberine stimuleert de afbraak van cholesterol in galzuren, verhoogt de vorming en de uitscheiding van gal en stimuleert de omzetting van vrije cholesterol in gal. Daarnaast verhoogt berberine het aantal LDL-cholesterolreceptoren waardoor meer LDL-cholesterol uit het bloed getrokken wordt. Hierdoor verbetert de lipidenstatus in het bloed. Dat betekent dat berberine in staat is om het triglyceriden- en cholesterolniveau te verminderen waardoor het een goed alternatief is voor statines. ·         Berberine en overgewicht/obesitas Vetweefsel met een hoog percentage kleine vetcellen is insulinegevoeliger en veroorzaakt minder hormonale dysfuncties door de productie van pro-inflammatoire cytokines, adipokines en leptine dan dezelfde hoeveelheid vetweefsel met veel grotere vetcellen. Berberine remt de vetweefselgroei door de proliferatie van kleine vetcellen te ondersteunen. Bovendien stimuleert berberine de vorming van bruin vetweefsel en verhoogt de warmteproductie door voedselvertering (thermogenese) in bruin (en wit) vetweefsel. ·         Berberine en het metabool syndroom Het steeds vaker voorkomend metabool syndroom kenmerkt zich door een combinatie van klachten die verband houden met de stofwisseling zoals een verhoogde bloeddruk, een verhoogd cholesterolgehalte, een hoge bloedsuikerspiegel, overgewicht (vooral rond de buik) en chronische (laaggradige) ontstekingen. Onderzoeken tonen aan dat een deel van de proefpersonen goed reageren op de inname van een berberinesupplement: de tailleomvang en het BMI verminderen, zowel de bloeddruk, de triglyceriden-, de leptine, de cholesterol, als de glucosespiegel dalen, de insulinegevoeligheid neemt toe en de insulineafscheiding neemt af. ·         Berberine en niet-alcoholische leververvetting Niet alcoholische leververvetting (NAFLD), beter gekend onder de Engelse afkorting NASH (non-alcoholic steatohepatitis), is een ontstekingsaandoening die ontstaat door een abnormale opslag van vetten in de levercellen. Deze sterk opkomende aandoening zou geïnduceerd zijn door de overconsumptie van toegevoegde fructose in allerlei frisdrank en industrievoeding en wordt weldra een groot probleem voor de volksgezondheid. Omdat berberine een bloedsuiker- en lipidenverlagend effect heeft in het bloed, wordt het gezien als een veelbelovende optie voor de preventie van complicaties bij NASH. ·         Berberine en allerlei soorten infecties In Azië en de Ayurveda wordt berberine al jaren lang gebruikt als preventie en behandeling van een aantal infectieziekten zoals bacteriële infecties (stafylokokken, streptokokken en salmonella), antibioticaresistente biofilmvorming, virale infecties (influenza H1N1, herpes simplex 1 en 2, cytomegalovirus (CMG), humaan immunodeficiëntievirus (HIV), hepatitis C, humaan papillomavirus (HPV), repsiratory syncytial virus (RSV), zikavirus, …), gisten en schimmels (Candida, Aspergillus niger, flavus en fumigatus, Sporotrichum schenkii, Saccharomyces cerevisiae, Trichophyton mentagrophytes) en parasieten (amoeben, protozoa, wormen). ·         Berberine en ontstekingen Ongecontroleerde ontsteking speelt een prominente rol bij de meeste chronische ziekten. Alweer komen de AMPK-enzymen in het spel die een ontstekingremmende functie hebben. Studies tonen aan dat onder andere berberine een veelbelovend alternatief is voor corticosteroïden zoals prednison en dus aanzienlijk kan bijdragen tot de behandeling van diverse (laaggradige) ontstekingsreacties ter hoogte van de darm, de lever, de longen, het hart, de huid, enz. Bovendien is berberine minder schadelijk voor de waterhuishouding in het lichaam. ·         Maagdarmaandoeningen De Aziaten weten het al langer, berberine heeft een gunstig effect op allerlei maag- en darmaandoeningen zoals inflammatoire darmaandoeningen (IBD, ziekte van Crohn en colitis ulcerosa), het prikkelbare darmsyndroom (PDS), een lekkende darm door defecte ‘tight junctions’ (darmepitheelcellen die niet meer aan elkaar lijmen), voedselallergieën, darmdysbiose, ontstekingen door een te veel aan NSAID’s en toxines, reflux in de slokdarm (refluxoesofagitis), voedselvergiftiging en darminfecties. Daarnaast zou berberine ook een rol kunnen spelen in tal van andere aandoeningen zoals hart- en vaatziekten (atherosclerose), een verhoogde bloeddruk (hypertensie), hartritmestoornissen, ischemische hartziekte en hartfalen, abdominale aorta-aneurysma, een disfunctionele bloedhersenbarrière met mogelijke neurodegeneratie, cognitieve achteruitgang, de ziekte van Alzheimer, de ziekte van Parkinson, angst, depressie, bipolaire stoornis, autisme, schizofrenie, psychose, beroerte en MS als gevolg, stemmingsstoornissen, PCOS, allergieën, te weinig bloedplaatjes (trombocytopenie), mondaften, beschadigd longweefsel en verminderde longfunctie ten gevolge van ontstekingen.   Bronnen van berberine en biobeschikbaarheid Om optimaal gebruik te kunnen maken van berberine wordt de werkzame stof gewonnen uit verschillende planten. Berberine(hydro)chloride is een felgeel, bitter alkaloïd dat voorkomt in de wortel, de wortelstok en de bast van medicinale planten zoals onder andere de zuurbes (Berberis vulgaris) en als geel poeder verwerkt wordt in voedingssupplementen. Omdat de biobeschikbaarheid van de werkzame stof niet zo hoog is, kan berberine beter in combinatie genomen worden met mariadistel (silymarine), oligomere proanthocyanidines (OPC), caprylzuur, quercetine of ginseng. Ook al zijn de plasmaspiegels van berberine zeer laag, studies hebben aangetoond dat berberine snel wordt opgenomen door lever, nieren, longen, hersenen, hart, pancreas en vetweefsel, waar de berberinespiegels vele malen hoger zijn dat in het plasma. Wat is de juiste dosering? Momenteel bestaat er nog geen aanbevolen dosering voor berberine. Op basis van huidige wetenschappelijke studies lijkt een dosering tussen 500 en 1500 mg per dag aangewezen, in functie van de indicatie waarvoor het wordt genomen. Consulteer voor de juiste dosering je arts of gezondheidstherapeut. Nevenwerkingen en veiligheid ·         Zoals voor de meeste fytonutriënten zijn er onvoldoende gegevens om de veiligheid te garanderen bij zwangerschap en borstvoeding ·         Wees voorzichtig met berberine bij een lage bloeddruk ·         Volg je al een behandeling met reguliere medicijnen, raadpleeg je arts omdat interacties altijd mogelijk zijn. Gezien het breedspectrum gedrag van berberine, kunnen de interactiemogelijkheden ook groter zijn. ·         Verder heeft berberine een lage toxiciteit in de aanbevolen dosering (200 à 2000 mg/dag) en mag langdurig gebruikt worden. ·         Bij hogere doses kunnen sommige mensen last hebben van maagdarmklachten zoals constipatie, diarree, een opgeblazen gevoel en/of winderigheid maar deze klachten verdwijnen doorgaans binnen de 4 weken. Soms is het nodig om de dosis te verlagen of te beperken tot 500 mg/dag. ·         Om de maagdarmklachten te beperken of te vermijden, neem je je berberinecapsule bij voorkeur na een maaltijd.

Lees meer

Prebiotische vezels - Prebiotica | Medibib

Verschillende soorten vezels en hun nut Het is je intussen wellicht al goed bekend dat vezels belangrijk zijn voor de spijsvertering, meer bepaald in de darmen. Maar wist je ook dat er verschillende soorten vezels zijn en dat elke soort een verschillende werking heeft in de darmen? Zo onderscheiden we fermenteerbare en niet-fermenteerbare vezels. ·         Fermenteerbare vezels worden in de darmen afgebroken met de hulp van bacteriën. Een deel van de fermenteerbare vezels zijn prebiotisch, ze zijn onontbeerlijk voedsel voor de darmbacteriën. ·         Niet-fermenteerbare vezels worden niet afgebroken door bacteriën. Ze verlaten de darm min of meer intact. Toch hebben ze een belangrijke functie. Ze absorberen vocht net zoals een spons. Daardoor geven ze een langer verzadigingsgevoel en zorgen ze voor een vlotte stoelgang. Omwille van hun specifieke functie zijn beide soorten vezels belangrijk voor de gezondheid. Probeer er dus van allebei voldoende te gebruiken. Wat is het verschil tussen probiotica en prebiotica? In een eerder artikel spraken we al over probiotica. Maar is dat niet hetzelfde? Helemaal niet. ·         Probiotica is eigenlijk een verzamelnaam voor goede, levende (darm)bacteriën. Ze worden soms toegevoegd aan bepaalde melkproducten of je kunt ze innemen als voedingssupplement. ·         Prebiotica is een verzamelnaam voor voeding voor de darmbacteriën. Dit zijn vezels die van nature voorkomen in voornamelijk plantaardige voedingsmiddelen. Ze worden ook aan bepaalde producten toegevoegd of je kunt ze verkrijgen onder de vorm van poeder. Waarvoor dienen prebiotische vezels? In onze darmen verblijven miljarden bacteriën in zeer diverse soorten. Het menselijk microbioom is even persoonlijk als een vingerafdruk. Een gezond microbioom kenmerkt zich door een evenwichtige verhouding tussen ‘goede’ en ‘slechte’ darmbacteriën. Dit evenwicht is bijzonder belangrijk voor de spijsvertering en onze gezondheid. Om de ‘goede’ darmbacteriën levendig en in vorm te houden, zijn massa’s prebiotische vezels nodig. De mens beschikt niet over enzymen om prebiotische vezels af te breken. Daarom worden ze niet door het lichaam opgenomen. En toch hebben ze hun nut! Ze komen ongeschonden door het spijsverteringskanaal de darmen binnen, waar ze zich als voeding aanbieden voor de goede bacteriën, die wel in staat zijn om ze af te breken. Prebiotische vezels stimuleren de groei en de activiteit van de bacteriën. Daarnaast komen er bij het afbreken van prebiotische vezels bepaalde stoffen vrij, namelijk korteketenvetzuren (SCFA's) zoals propionaat, acetaat en butyraat. Deze korteketenvetzuren verbeteren niet alleen de darmwerking maar ·         zijn een belangrijke bron van energie voor het lichaam en worden snel door de dikke darm geabsorbeerd. ·         nemen deel aan de celvernieuwing van de darmwand ·         dragen bij tot een betere werking van het immuunsysteem ·         verhogen de insulinegevoeligheid, vooral bij diabetes type II patiënten, en verminderen de suikeropname door de darmcellen (butyraat en propionaat) ·         zijn betrokken bij de preventie van ontstekingen (butyraat) Soorten prebiotische vezels en hun nut De prebiotische vezels kunnen op hun beurt ook nog eens onderverdeeld worden in verschillende soorten: ·         Fructo-oligosachariden of zogenaamde FOS Deze fructanen zijn suikerketens (polysachariden) opgebouwd uit maximum tien fructose-eenheden. Vooral bifidobacteriën zijn in staat om fructo-oligosachariden af te breken. Heel wat voedingsmiddelen bevatten fructanen zoals o.a. tarwe, knoflook, banaan, ui, cichorei, asperges, prei en nog veel meer. ·         Galacto-oligosachariden of zogenaamde GOS Galactanen zijn langeketenmoleculen bestaande uit een tot acht galactosemoleculen met aan het eind een glucosemolecuul. Ze komen van nature voor in moedermelk, maar je vindt ze ook in bonen, cashewnoten, pistachenoten, peulvruchten zoals linzen en kikkererwten, en sommige groenten zoals bieten en koolsoorten. Inuline Dit fructaan bestaat ook uit fructosemoleculen en heeft een positieve invloed op bifidobacteriën. Deze oplosbare soort suikermolecule is een niet-verteerbare vezel waardoor je geen calorieën opslaat. Inuline absorbeert veel water en verandert hierdoor in een gelachtige substantie die de stoelgang bevordert. Inuline vind je in de wortels van aantal planten zoals cichorei, artisjokken en schorseneren, maar ook in knoflook, bananen, uien, prei en gerst. Studies over het belang van fructanen Fructanen zoals inuline en oligofructose zijn het onderwerp van diverse studies. Ze worden beschouwd als functionele voedingsstoffen omdat ze de fysiologische en biochemische processen beïnvloeden bij de mens, wat resulteert in een betere gezondheid en een verminderd risico op ziekten. Veelbelovend zijn volgende wetenschappelijke vaststellingen ·         Als bifidogene middelen zouden ze het immuunsysteem stimuleren, de ‘slechte’ darmbacteriën verminderen, constipatie verminderen en de minerale absorptie van calcium en magnesium verbeteren en aldus het risico op osteoporose verminderen. ·         Ze zouden in staat zijn om het hormonale niveau van insuline en glucagon te doen zakken waardoor de bloedsuikerspiegel verbetert. ·         Ze ondersteunen de galproductie waardoor de vetafbraak verbetert en de lipidenspiegel daalt. ·         Door het bloedureum en het urinezuur te verlagen blijft de stikstofbalans gehandhaafd. Een greep uit voedingsmiddelen die rijk zijn aan prebiotische vezels ·         Cichoreiwortel (witloof en surrogaatkoffie) Tot het geslacht van de cichorei behoren onder andere witloof en andijvie. De geroosterde wortel van de cichorei wordt ook gebruikt als koffievervanger omdat hij al sinds oudsher bekend staat om zijn koffieachtige smaak. Bijna de helft van de cichoreiwortel bestaat uit inuline. ·         Aardpeer De gezonde aardpeer bevat ongeveer 2 gram voedingsvezels per 100 gram, wat voor 76 procent afkomstig is van inuline. Daarnaast is aardpeer ook rijk aan vitamine B1en kalium. ·         Knoflook Dit smaakvolle kruid wordt in verband gebracht met tal van gezondheidsvoordelen. Ongeveer 11 procent van zijn vezels zijn afkomstig van inuline en 6 procent van fructo-oligosachariden (FOS). Daarnaast kan knoflook effectief zijn bij de preventie van hartziekte en heeft het een antioxidante, kankerremmende en antimicrobiële werking. ·         Ui Deze erg gezonde en veelzijdige knol heeft verschillende gezondheidsvoordelen. Ongeveer net als bij knoflook, bestaan de vezels voor 10 procent uit inuline en 6 procent uit FOS. Daarnaast zijn uien bijzonder rijk aan quercetine, een flavonoïde antioxidant met kankerremmende en antibiotische eigenschappen en een gunstig effect voor het cardiovasculair systeem. ·         Asperges Deze populaire lentegroente bevat ongeveer 2 à 3 gram inuline per 100 gram. Bovendien zouden ze bepaalde kankers voorkomen en een ontstekingsremmende werking hebben. ·         Bananen Deze geliefde vrucht is rijk aan vitaminen, mineralen en vezels. Bananen bevatten naast een kleine hoeveelheid inuline ook veel resistent zetmeel als ze nog groen zijn, wat prebiotische effecten heeft. ·         Haver Volkoren haver is een erg gezonde graansoort met prebiotische voordelen. Ze bevat grote hoeveelheden bèta-glucanen en resistent zetmeel. Bèta-glucanen in haver worden in verband gebracht met gezonde darmbacteriën, lagere bloedsuiker- en LDL-cholesterolspiegels en minder risico op kanker. Haver bevat ook antioxidanten en ontstekingsremmende eigenschappen omwille van het fenolzuurgehalte. ·         Nog vele andere voedingsmiddelen verdienen de aandacht omwille van hun prebiotische vezels en andere heilzame eigenschappen zoals appels, konjacwortel, cacaobonen, kliswortel, lijnzaad, zeewier, rode biet, kurkuma, gember, broccoli, schorseneren … Wat je zeker nog moet weten over prebiotische vezels Naast probiotica biedt het eten van voldoende vezels in verschillende soorten vele gezondheidsvoordelen. Varieer dus volop met vezelrijke voedingsmiddelen zoals fruit, groenten, granen, noten, peulvruchten en aardappelen. Ze bevatten een rijkdom aan niet-verteerbare prebiotische vezels. Een te veel aan prebiotische vezels kan bij sommige (darmgevoelige) mensen echter leiden tot winderigheid en diarree. Deze neveneffecten nemen toe naarmate de fermentatiesnelheid van de vezels toeneemt. Om van de gezondheidseffecten te genieten zonder last te hebben van de nadelige effecten, bouw je vezelconsumptie langzaam op om je darmen er te laten aan wennen.

Lees meer

Chlorella – Bijzondere voedingsbron & chlorofyl | Medibib

Wat is chlorella?   Chlorella is een miljardenoude eencellige groene zoetwateralg waarvan wereldwijd meer dan 20 soorten bestaan. De meest voorkomende is de chlorella vulgaris. Hoewel chlorella zo klein is dat ze niet met het blote oog gezien kan worden, bevat ze zeer veel waardevolle ingrediënten zoals eiwitten, antioxidanten en micronutriënten die stuk voor stuk een positief effect hebben op de gezondheid.   Chlorella, een bijzondere voedingsbron   Hoe klein deze groene zoetwateralg ook is, chlorella bevat een verbazingwekkende nutriëntenconcentratie zoals hoogwaardige plantaardige aminozuren, vezels, goed opneembare vitaminen en mineralen, maar ook chlorofyl, nucleïnezuren en antioxidante carotenoïden zoals bètacaroteen en luteïne. Wist je dat chlorella een van de meest geconcentreerde bronnen is van bètacaroteen, calcium, magnesium en zink? Niet voor niets is chlorella een van de meest onderzochte algen ter wereld. Zo is chlorella een uiterst belangrijk onderzoeksonderwerp voor zowel de Amerikaanse als Russische ruimtevaart omwille van haar bijzondere voedingswaarde enerzijds en als zuurstofgenerator bij langdurige ruimtereizen anderzijds.   Chlorella, een rijkdom aan eiwitten   De eencellige chlorella-alg bestaat voor 50 tot 60 % uit eiwitten en bevat alle negen essentiële aminozuren: fenylalanine, histidine, leucine, lysine, isoleucine, methionine, threonine, tryptofaan en valine. Zoals we al leerden in een vorig artikel kunnen essentiële aminozuren niet door het lichaam aangemaakt worden en moeten ze via de voeding worden opgenomen. Eiwitten zijn een belangrijke bouwstof voor het lichaam en spelen ene onmisbare rol in de opbouw- en herstelprocessen in het lichaam. Ze zijn dus nodig voor de groei, de spiermassa, de haargroei en de vorming van botweefsel en kraakbeen. Je hebt eigenlijk slechts 1 gram chlorella per dag nodig om aan je dagelijkse behoefte van essentiële aminozuren te voldoen. Chlorella, een rijke bron van nucleïnezuren Chlorella bevat 17 keer meer DNA en RNA dat sardientjes, die normaalgezien als een van de rijkste bronnen worden beschouwd. Zowel de grote hoeveelheden nucleïnezuren als de geconcentreerde chlorella groeifactor (CGF) stimuleren de regeneratieve processen in het lichaam. Met de leeftijd vertraagt de celstofwisseling en gaat het genetisch materiaal achteruit terwijl het regeneratievermogen daalt. DNA- en RNA-rijk voedsel helpen het lichaamseigen DNA en RNA te beschermen en ondersteunen de productie van enzymen en eiwitten die nodig zijn voor een optimale cellulaire functionering. Nucleïnezuren zijn ook belangrijk voor de immuniteit onder andere bij infecties en verwondingen, maar ook bij maag- en duodenumzweren. Chlorofyl, een waardevol geschenk van het zonlicht De super kleine chlorella-alg dankt zijn opvallende diepgroene kleur aan het chlorofyl dat hij bevat. Chlorofyl is een natuurlijke kleurstof die tijdens de fotosynthese door de plant wordt aangemaakt. Met een chlorofylconcentratie van 4 % heeft chlorella de hoogste concentratie chlorofyl van alle planten. Bijzonder aan chlorofyl is dat zijn moleculaire structuur sterk verwant is met deze van het menselijke bloedpigment hemoglobine. Dit maakt dat chlorofyl een zeer goede assistent is van hemoglobine bij het transport van zuurstof via het bloed naar de cellen en hiermee ook bij de cellulaire energieproductie. Om die reden wordt er van dit ‘groene bloed’ ook wel gezegd dat het prestatieverhogend werkt. Andere voordelen van chlorofyl ·         Het intense fotosyntheseproces zorgt voor een snelle vermenigvuldiging van chlorella. Binnen de 20 uur, verdeelt iedere cel zich in vier nieuwe cellen. De unieke chlorella groeifactor (CGF) die alleen in chlorella te vinden is, speelt hier een opmerkelijke grote medewerkersrol in. Onderzoek toont aan dat de hoge chlorofylconcentratie in staat is om schadelijke chemicaliën te binden en hierdoor de ontgiftingsprocessen in het lichaam kan ondersteunen. Daarnaast heeft de sterke buitenste celwand van chlorella de eigenschap om zware metalen, pesticiden en toxines zoals PCB’s en dioxines te binden en uit het lichaam te drijven. De basische (alkalische) werking van chlorofyl draagt dan weer bij aan een gezond zuurbasenevenwicht. Chlorofyl wordt al jarenlang ingezet tegen een slechte adem (halitose) en onaangename lichaamsgeuren. Chlorella, een concentratie van waardevolle nutriënten Naast een bommetje eiwitten en nucleïnezuren, bevat chlorella nog een hoop andere waardevolle voedingsstoffen zoals: Vitamines: belangrijke vitamines van het B-complex, vitamine A, C, D, E en K. Interessant om weten is dat chlorella 100 µg vitamine B12 (cobalamine) per 100 gram bevat, wat een behoorlijke hoeveelheid is. Zo is chlorella zo goed als uniek als plantaardige bron van vitamine B12 want deze vitamine komt eigenlijk hoofdzakelijk voor in dierlijke producten. Mineralen: calcium, magnesium, kalium en natrium, evenals de sporenelementen ijzer, zink, mangaan, koper en selenium Antioxidanten: chlorella bevat chlorofyl, vitamine C, betacaroteen, lycopeen en luteïne, die de schadelijke vrije radicalen in je lichaam kunnen opvangen en neutraliseren Omega-3-vetzuren: chlorella bestaat voor 5 % uit belangrijke vetten zoals omega-3-vetzuren Indicaties voor het gebruik van chlorella Regeneratie van de cellen Detoxificatie Groeistoornissen Slechte adem (halitose) Verminderde eetlust ·         Constipatie (De sterke celwandcomponenten van chlorella functioneren als voedingsvezels en stimuleren niet alleen de darmperistaltiek, maar ook de groei van een gezonde darmflora) Verzwakt immuunsysteem (De celwand van chlorella en de CGF zetten samen de witte bloedcellen aan tot de productie van interferon, dat een immuunstimulerend effect heeft op onder nadere de T-cellen en de macrofagen). Verhoogde cholesterol- en triglyceridenwaarden in het bloed Verhoogde bloeddruk Chlorella als voedingssupplement Als bijzondere bron van proteïnen, vitaminen, mineralen en antioxidanten wordt chlorella steeds vaker geprezen als superfood. Chlorella wordt als voedingssupplement verkocht onder de vorm van poeder of tabletten met als doel onze voedingswaarden in balans brengen en onze algemene gezondheid te bevorderen. Zoals met alle moderne producten luidt de waarschuwing om niet te overdrijven. Zo is een dagelijkse dosis van 3 tot 10 gram chlorella meer dan voldoende. Weet dat je lichaam uit een supplement slechts lage concentraties van de waardevolle micronutriënten kan opnemen. Dit kan op zich niet direct kwaad, maar een teveel moet afgebroken en afgevoerd worden en dat is dan weer belastend voor lever en nieren. Nevenwerkingen en contra-indicaties Miljoenen mensen gebruiken dagelijks chlorella. Voor zover bekend, veroorzaakt chlorella geen nevenwerkingen en zijn voor chlorella geen contra-indicaties bekend in de doseringen die aangegeven zijn op de verpakkingen. Interacties Interacties met reguliere of natuurgeneesmiddelen zijn mogelijk. Raadpleeg hiervoor een deskundige. Dosering De gebruikelijke dosering is 0,5 tot 2 gram chlorella poeder per dag.

Lees meer

Kruiden – Toedieningsvormen medicinale planten | Medibib

Toedieningsvormen van geneeskrachtige kruiden In de vorige artikelen bespraken we de diverse bereidingswijzen van medicinale kruiden, die je ofwel inwendig (oraal) ofwel uitwendig kunt toepassen. In dit artikel geven we een overzicht van hoe je deze bereidingswijzen kunt toedienen. 1.     Orale toediening Dit is uiteraard de meest gebruikelijke toedieningsvorm van kruidenpreparaten. Zoals we beschreven hebben in een vorig artikel over bereidingswijzen van kruiden voor inwendige toepassingen, kunnen kruiden en planten zowel overwerkt als verwerkt oraal toegediend worden. Naast onverwerkte bloemen, blaadjes, zaden en vruchten, kun je kruiden oraal gebruiken onder de vorm van een afkooksel of decoct, droog of vloeibaar extract, infuus, koud maceraat, oliemaceraat of glycerinemarecaat, tinctuur, poeder al dan niet verwerkt in een capsule of tablet, nebulisaat, kruidensap, - siroop, -likeur, -azijn of -olie. Omdat geneeskrachtige kruiden meestal vrij verkrijgbaar zijn in de handel, is het aangeraden om je correct te houden aan de voorgeschreven doses. Onthoud hierbij vooral dat een hogere dosis niet altijd beter is! 2.     Gorgeldrank, mondspoeling of aanstrijkmiddel Dergelijke kruidenbereidingen worden vaak toegepast bij keelpijn, aandoeningen van het mondslijmvlies en tandvleesproblemen. Hoewel deze middelen gerekend worden bij de uitwendige toepassingen, worden ze tijdens het contact met het mondslijmvlies altijd voor een deel ingeslikt. Dagelijks 4 tot 6 maal gorgelen of spoelen kun je doen met een verdunde tinctuur van Echinacea, salie of goudsbloem. Bij tandvleesontsteking kan het aanstrijken van een onverdunde tinctuur van tormentil nuttig zijn. Salie om de mond te verfrissen en echte kamille, salie en tormentil als spoelmiddel bij tandvleesontsteking zijn dan weer ideaal om als infuus toe te passen. Ook verdunde medicinale azijn of kruidenazijn en afkooksels kunnen gebruikt worden om de mond te spoelen of aan te strijken. Interessant om weten is dat je aan het kruidenpreparaat ook altijd een verzachtend snuifje zout of een ontsmettend snuifje cayennepeper kunt toevoegen. 3.     Inhalatie Stoominhalatie is ideaal om luchtwegproblemen aan te pakken zoals ontstoken neusholten, sinussen of bronchiën. Voor de bereiding van een dampbad leg je aromatische kruiden in een kom en overgiet je ze met kokend water. Eventueel kun je 2 à 6 druppels etherische olie van echte tijm, eucalyptus, niaouli of grove den aan het stomend mengsel toevoegen. Ga met je hoofd over de kom hangen en overdek de kom en je hoofd met een handdoek zodat de dampen niet kunnen ontsnappen. Adem verschillende keren de damp langzaam in. Verstuiving is een minder geconcentreerde vorm van inhalatie en kan toegepast worden om je te ontspannen na een vermoeiende of zware dag, bij hoofdpijn of om een ruimte frisser te doen ruiken. Inhalatie van brandende wierrook wordt soms toegepast om meditatie op te roepen. Aromatische kruiden kunnen dan weer op de brandende houtskool van een barbecue gestrooid worden. Weet echter dat de inhalatie van rook niet voor iedereen is weggelegd. Rook irriteert immers de luchtwegen en kan soms schadelijk zijn. 4.     Spoelingen Bij een kruidenspoeling wordt vaak aan een haarspoeling gedacht. Maar wist je dat je ook kruiden kunt gebruiken voor een darmspoeling, lavement of clysma, voor een vaginale spoeling of een oogspoeling? Een darmspoeling met een infuus van echte kamille bijvoorbeeld ontgift en herstelt de darmflora. Een vaginale spoeling met een afkooksel van tormentil en enkele druppels tea tree kan verlichting brengen bij witte vloed. Een oogbad met echte kamillethee bij vermoeide ogen, met ogentroost en goudsbloementhee bij een oogbindvliesontsteking, met een hydrolaat van toverhazelaar bij pijnlijk brandende ogen kan wonderen doen. Zorg er bij een oogspoeling voor dat de kom van je oogbad gesteriliseerd is door ze 10 minuten in kokend water te houden en je voor elk oog een vers oogbadje maakt. 5.     Kruidenzalf, kruidencrème en kruidenbalsem Zalven, crèmes en balsems van kruiden worden al van oudsher aangewend op de huid tegen allerlei aandoeningen zoals wondjes, schaafwonden, een ruwe of schrale huid, jeuk, insectenbeten, eczeem, psoriasis, rimpels … Deze toepassingen werden reeds uitvoerig besproken in een vorig artikel over bereidingswijzen van kruiden voor uitwendige toepassingen. 6.     Lotions Een lotion is een medicinaal of cosmetisch dun vloeibaar product dat gebruikt wordt om reinigende, genezende of verzorgende kruiden in een verdunde vorm op het haar of de huid aan te brengen. Lotions zijn beschikbaar onder de vorm van een hydrolaat, een kruideninfuus, een afkooksel of een verdunde tinctuur. Een kamillelotion bijvoorbeeld, verlicht een geïrriteerde huid, een goudsbloemenlotion verzacht, ontsmet en heelt schaafwonden. 7.     Kompres Een kompres is een schone doek, omslag of verband, gedrenkt in een kruideninfuus, een afkooksel of verdunde kruidentinctuur die je aanbrengt op de te behandelen lichaamszone. Om het kompres vochtig te houden, kun je het eventueel omwikkelen met plastiek. Enkele voorbeelden zijn een rustgevend lavendelkompres bij spanningshoofdpijn, een rozemarijn- of gemberkompres bij spierkrampen, een arnicakompres bij een verstuiking of bloeduitstorting … 8.     Omslag met een kruidenpap Kruidenpap wordt gemaakt van een vers kruid, een gedroogd kruid of een kruidenpoeder, aangelengd met een weinig water. Hiervan wordt een omslag gemaakt dat op de te behandelen zone wordt gelegd. Brijomslagen dienen onder meer om de bloedcirculatie te stimuleren of om de huid te verzachten en/of te helpen genezen. Vers gekneusd en eventueel kort geblancheerde kruiden kun je rechtstreeks op de huid aanbrengen. Wrijf eventueel eerst wat plantaardige olie op de huid zodat de kruidenbrij niet blijft kleven. Wikkel er vervolgens een verband of een zwachtel rond. Een brijomslag van smeerwortelbladeren brengt snel verlichting bij kneuzingen of verstuikingen. Smeerwortel vind je vaak op bermen. Onze voorouders gebruiken al eeuwenlang gekneusde smeerwortelbladeren met wat speeksel om hun wonden te helen. Gedroogde kruiden kook je best eerst 10 minuten in water. Pers vervolgens het water eruit en breng de overgebleven kruidenbrij op een zwachtel op de huid. Een kruidenpoeder meng je best met een beetje water of maak er een infuus van. Zit je met een insectenangel of een splinter? Dan is een brijomslag op basis van heemstwortelpoeder en rode iepenspintpoeder de ideale oplossing om de angel, de splinter of zelfs een steenpuist eruit te trekken 9.     Kruidenbad   Of het nu gaat om een volledig kruidenbad, een handbad, een voetbad of een dampzitbad, de heilzame werking van een kruidenbad is al eeuwenlang gekend.   10.                        Zetpillen en vaginale ovules Minder gekend zijn de zetpillen of suppositoires en de pessaria of vaginale ovules op basis van kruiden. Beide worden immers niet zo vaak gebruikt in de fytotherapie of kruidengeneeskunde, maar zijn wel interessante toedieningsvormen. De kruiden in de zetpillen worden rechtstreeks door het slijmvlies van de darm in het bloed opgenomen zoals toverhazelaarzetpillen bij aambeien. Vaginale ovules op basis van etherische olie van tea tree in bijenwas of cacaoboter bijvoorbeeld, bieden verlichting bij candida. Referentie: Dit artikel is gebaseerd op de informatie over dit onderwerp uit het “Groot Handboek Geneeskrachtige Planten” van Dr. Geert Verhelst.

Lees meer

Kruiden – Bereidingsvormen voor orale toepassing | Medibib

Kruiden en hun verwerkingsvormen voor inwendige toepassing   Gestandaardiseerde hoeveelheden inhoudstoffen Kruiden kunnen op verschillende manieren gemaakt en gebruikt worden. De grote verscheidenheid aan verwerkingsvormen maken het voor de gebruiker niet evident om de geschikte keuze te maken. Daarom geven we in dit artikel een overzicht van de beschikbare bereidingsvormen op de markt. Vooral als het gaat om kruiden voor therapeutische doeleinden is het niet alleen belangrijk om te zoeken naar preparaten waarbij de hoeveelheid inhoudstoffen vastligt (gestandaardiseerde hoeveelheden), maar ook dat dezevastgelegde hoeveelheden voldoen om een werkzaam effect te bereiken, zonder dat ze al dan niet giftige nevenwerkingen veroorzaken. Daarom worden kwalitatieve kruidenpreparaten grondig getest zodat ze voldoen aan bepaalde voorwaarden en specificaties. De wetgeving rond kruiden De wetgeving rond kruidenpreparaten of fytotherapeutische producten is niet in alle landen dezelfde. Op de markt mogen enkel fytotherapeutische producten verkocht worden die voldoen aan de Europese Farmacopee. Hoewel de voedingssupplementen onder strikte Europese richtlijnen vallen, heeft elk land nog het recht om strengere normen op te leggen. Wat we in Nederland vinden als voedingssupplementen, zal je in België als geneesmiddel moeten zoeken bij de apotheker.  De productie van fytotherapie of kruidenpreparaten is onderworpen aan zeer strenge maatregelen. Daarom is het voor herboristen praktisch onmogelijk om eigen producten te ontwikkelen. Voor therapeutische doeleinden wordt verwezen naar gestandaardiseerde kruidenpreparaten in hun zeer diverse verwerkingsvormen zoals we ze hierna zullen opsommen en beschrijven. Bereidingsvormen voor inwendige toepassing ·         Afkooksel Afkooksels of decocten worden meestal toegepast op stevige of taaiere plantendelen zoals houtachtige kruiden, wortelstokken, schors of (gedroogde) bessen. De kruiden worden aan de kook gebracht en gedurende 5 à 10 minuten zachtjes verder gekookt. Na zeven kun je het afkooksel warm of koud opdrinken. Voorbeelden: afkooksel van duivelsklauw, kliswortel of lijnzaad  ·         Droogextract Van plantendelen worden de werkzame stoffen opgelost in water, alcohol, aceton of CO2 en vervolgens ingedampt tot er enkel nog een droge massa overblijft. De inhoudstoffen van dit droogextract worden meestal gestandaardiseerd in tabletten of capsules verwerkt. Voorbeelden: droogextract van witte paardenkastanje en muizendoorn bij spataderen, duivelsklauw, gember en grote brandnetel bij reumatische klachten … ·         Glycerinemaceraat Jonge knoppen of scheuten worden gemacereerd in een mengsel van glycerine en alcohol. De extractie wordt meestal nog een decimaal verdund (D1). Deze bereidingvorm wordt vooral toegepast in de gemmotherapie. Voorbeelden: glycerinemaceraat van jonge bessenknoppen, jonge rozenmarijnscheuten … ·         Hydrolaat Een hydrolaat ontstaat door langzame stoomdestillatie van plantenmaterialen zoals bloemen of bladeren. Hierbij worden de wateroplosbare bestanddelen gescheiden van de eigenlijke essentiële olie. Hydrolaten zijn niet irriterend en worden vaak gezien als een bijproduct van de etherische oliën, terwijl ze eigenlijk even waardevol zijn. Hydrolaten hebben ontsmettende, reinigende en zuiverende eigenschappen. Voorbeelden: hydrolaten van heksenhazelaar als huidtonicum, echte kamille bij huidontstekingen … ·         Infuus Een infuus of aftreksel is de oudste en eenvoudigste bereidingsvorm van kruiden en wordt vooral toegepast bij tere plantendelen zoals bladeren, bloemen en zaden. Hierbij worden verse of gedroogde kruiden overgoten met kokend water. Men laat de kruiden 5 à 10 minuten trekken waarna ze gezeefd worden. Het infuus kan zowel warm als koud gedronken worden. Standaardisatie van inhoudstoffen is bij deze methode niet mogelijk. Voorbeelden: infuus van kamillebloemen, venkelzaad, gember … ·         Kruidenazijn Azijnzuur helpt actieve stoffen uit kruiden te trekken en kruiden te bewaren. Door kruiden 2 weken te laten trekken in azijn ontstaat een (medicinaal) kruidenazijn. Voorbeelden: vlierbloesems op appelazijn, grote brandneteltoppen op witte wijnazijn … ·         Kruidendestillaat Spiritueuze aftreksels ontstaan door kruiden 1 tot 2 weken in niet te sterke alcoholische dranken zoals wijn of likeur tussen 12 en 35° te laten macereren in het donker. Hierdoor ontstaat kruidenwijn (medicinale wijn) of kruidenlikeur (elixir). Voorbeelden: kruidenwijn van vloerbloesems, tuinpeterselie, meidoornbloesems, kruidenlikeur van muntblaadjes …   ·         Maceraat Een maceraat is een koud aftreksel van planten die hun werkzaamheid verliezen of prikkelende substanties vrijgeven door ze te verwarmen. Voor maceraten wordt gebruik gemaakt van water op kamertemperatuur om het mengsel minstens 7 tot 12 uur te laten trekken. Voorbeelden: maceraat van ijslands mos, echte heemst, sennablad, echte valeriaanwortel … ·         Nebulisaat Een nebulisaat ontstaat uit een gevriesdroogd extract dat verneveld wordt door onderaan het toestel zeer warme lucht in te blazen. Door het contact tussen het koude vernevelde extract dat langzaam zakt en de warme opstijgende lucht, verdampt het oplosmiddel van het extract. Hierdoor ontstaat vanuit het gevriesdroogde extract een soort poeder dat geconcentreerder is dan dat van een gewoon droogextract. Voorbeelden: nebulisaat van echte kamille, artisjok, paardenbloem … ·         Sap Kruidensap ontstaat door uitpersen van plantenbestanddelen door middel van een sapcentrifuge. Voor hun bewaring worden kruidensappen gepasteuriseerd, vacuüm verpakt of diepgevroren. Voorbeelden: paardenbloemsap, ramenassap … ·         Siroop Kruidensiropen zijn aftreksels van kruiden in suikersiroop of honig die niet beschimmelen of gisten. De zachtgekookte siroop wordt daarna 3 weken gemacereerd alvorens te zeven. Kruidensiropen worden gemaakt van verse kruiden, aftreksels, afkooksels, tincturen of plantensappen en zorgen voor een lekkere smaak. Voorbeelden: tijmsiroop, vloerbessensiroop, luchtwegensiropen … ·         Tinctuur Tincturen zijn veel gebruikte sterk geconcentreerde kruidenaftreksels op basis van water en alcohol (hydroalcoholische oplossingen). In functie van het gebruikte kruid dient het juiste alcoholgehalte gekozen te worden. Dit varieert van 40 à 60° tot 90° alcohol. Tincturen dienen te beantwoorden aan de farmacopeevoorwaarden en worden doorgaans verkocht als gestandaardiseerde producten. Voorbeelden: tinctuur van mariadistel, heermoes, gentiaan, ginkgo biloba …   ·         Totaalpoeder Dit fijngemalen kruidenpoeder wordt gemaakt van gedroogde en nadien verpulverde of gemalen kruiden en wordt meestal in capsules of tabletten aangeboden. Deze bereidingswijze heeft als voordeel dat gestandaardiseerde kruidenmengsels gemaakt kunnen worden. Voorbeelden: gembercapsules bij misselijkheid, mariadistelcapsules bij leverproblemen … ·         Vloeibaar extract Vloeibare kruidenextracten hebben een lager alcoholgehalte dan tincturen of verse plantenextracten. Er wordt vertrokken vanuit een hydroalcoholisch extract waaruit een hoeveelheid alcohol wordt gedestilleerd. Het overgebleven alcoholgedeelte dient als conserveer- en oplosmiddel. Een vloeibaar extract is dus geconcentreerder dan een tinctuur. Voorbeelden: vloeibaar extract van rode klaver, wolfspoot …  Referentie: Dit artikel is gebaseerd op de informatie over dit onderwerp uit het “Groot Handboek Geneeskrachtige Planten” van Dr. Geert Verhelst.

Lees meer

Alfaliponzuur – Antioxidant – Cellulaire energieproductie | Medibib

Alfaliponzuur, levensnoodzakelijk voor de cellulaire energieproductie Alfaliponzuur is een vitamineachtige stof die voorkomt in het menselijk lichaam en in de mitochondriën wordt aangemaakt. Alfaliponzuur bestaat uit een schakel van acht koolstofatomen, met daaraan twee zwavelatomen gekoppeld. Voor de aanmaak heeft ze zwavel nodig uit taurine, methionine en cysteïne. Die twee zwavelatomen zijn met elkaar verbonden zodat de molecule een ringstructuur vormt. Dankzij die ringstructuur heeft alfaliponzuur de specifieke en belangrijke eigenschap dat het zowel in water als in vet oplosbaar is. Alfaliponzuur bevindt zich in de mitochondriën van zowat alle cellen van het menselijk lichaam. De mitochondriën zijn de energiefabriekjes van het lichaam waar suikers verbrand en omgezet wordt in de energie die het menselijk lichaam nodig heeft om te leven. Alfaliponzuur is bijgevolg levensnoodzakelijk voor de cellulaire energieproductie. Bronnen van alfaliponzuur Hoewel alfaliponzuur zelf door het lichaam aangemaakt wordt, neemt de productie ervan af naarmate we ouder worden. De alfaliponzuur-vorm zoals die in het lichaam aangemaakt wordt komt ook in kleine hoeveelheden voor in voedingsmiddelen zoals dierlijk orgaanvlees (lever), spinazie en broccoli. In voeding is alfaliponzuur altijd gebonden aan eiwit, meer bepaald lysine. Voor het opgenomen wordt en bruikbaar is voor het lichaam, zal alfaliponzuur eerst losgekoppeld moeten worden van de lysine. Maar alfaliponzuur uit voeding wordt doorgaans goed opgenomen vanuit het maagdarmkanaal en kan zich vervolgens goed verspreiden over het hele lichaam. Twee vormen van alfaliponzuur Alfaliponzuur komt voor in twee verschillende vormen: de natuurlijke lichaamseigen R-alfaliponzuur vorm en de synthetische variant S-alfaliponzuur. De gezondheidsbevorderende effecten worden echter uitsluitend toegeschreven aan R-alfaliponzuur, de vorm zoals die voorkomt in het menselijk lichaam. Hoewel de meeste voedingssupplementen op de markt een mengvorm van de twee bevatten, is het raadzaam om een supplement te kiezen dat volledig uit de natuurlijke R-alfaliponzuur vorm bestaat. Naast de gezondheidsbevorderende effecten is de biologische beschikbaarheid van de natuurlijke vorm veel beter zodat een lagere dosering meestal volstaat. Anderzijds hebben we dan het probleem dat R-alfaliponzuur vrij onstabiel en temperatuurgevoelig is. R-alfaliponzuur in de vorm van een natrium-R-lipoaat geniet dan weer de voorkeur omdat dit de natuurlijke en gestabiliseerde vorm is van alfaliponzuur.   Alfaliponzuur, krachtig breedspectrum antioxidant Hoewel alfaliponzuur een veelzijdig werkingsgebied heeft, is het op de eerste plaats een krachtig en veelzijdig antioxidant met bijzondere eigenschappen: ·         Het passeert gemakkelijk de bloedhersenbarrière waardoor het ook de hersenen kan beschermen ·         Aangezien het zowel in water als in vet gedijt, kan het gemakkelijk doordringen in intra- en extracellulaire wateroplosbare en vetoplosbare structuren zoals celmembranen, cytosol bloedserum en lipoproteïnen ·         De geoxideerde vorm R-alfaliponzuur wordt gemakkelijk omgezet in de gereduceerde DHLA-vorm (dihydroliponzuur), die nog een sterkere radicalenvanger en antioxidant is Als uitzonderlijke radicalenvangers zijn alfaliponzuur en DHLA zowat overal aanwezig waar ‘brandhaarden geblust’ dienen te worden. ·         Samen maken ze diverse soorten vrije radicalen onschadelijk en cheleren ze zware metalen zoals cadmium, ijzer, koper en kwik. ·         Alfaliponzuur is in staat om zowel zijn wateroplosbare antioxidante collega vitamine C als zijn vetoplosbare collega’s vitamine E en co-enzym Q10 in hun werking te ondersteunen. ·         In zijn gereduceerde DHLA-vorm is alfaliponzuur in staat om de verbruikte voorraden van andere antioxidanten zoals vitamine C en E, carotenoïden, glutathion en co-enzym Q10 te regenereren en in hun oorspronkelijke staat terug te brengen, zodat ze opnieuw hun functie van radicalenvanger kunnen uitvoeren. ·         Bovendien is alfaliponzuur de enige antioxidant die in zekere mate zichzelf kan regenereren zodat het op elk ogenblik de strijd tegen de vrije radicalen verder kan zetten. Alles bij elkaar zorgt alfaliponzuur op zijn eentje voor een substantiële verhoging van de volledige antioxidante capaciteit in het lichaam. Het belang van alfaliponzuur voor de energieproductie Alfaliponzuur is aanwezig in de mitochondriën van alle lichaamscellen waar het als cofactor een essentiële rol speelt in de cellulaire stofwisselingsprocessen waarbij koolhydraten, eiwitten en vetten omgezet worden in energie. Vooral het enkelvoudige koolhydraat glucose of druivensuiker is belangrijk bij de verbranding omdat het in staat is om heel snel omgezet te worden in energie en ATP. Normaal gezien is de glucosewaarde in het bloed ongeveer 1 gram per liter bloed. De fijne afstemming hiervan wordt geregeld door insuline, een hormoon dat afgescheiden wordt door de pancreas. En hier treedt alfaliponzuur in actie door zijn insulineachtige werking. Samen met vitamine B1 transporteert alfaliponzuur de glucose vanuit het bloed naar de lichaamscellen waar het wordt omgezet in energie. Vooral de spiercellen en de hersenen verbruiken veel glucose en alfaliponzuur heeft de eigenschap gemakkelijk de bloedhersenbarrière te kunnen passeren.  Alfaliponzuur als ontgifter en beschermer van de lever Alfaliponzuur ondersteunt de lever in de leverstofwisseling en zijn ontgiftende taken. ·         Alfaliponzuur beschermt de lever tegen oxidatieve beschadiging door onder andere lipopolysacchariden afkomstig van gramnegatieve bacteriën, toxines afkomstig uit het milieu zoals arsenicum en zware metalen zoals cadmium, en medicijnen zoals paracetamol. ·         Alfaliponzuur stimuleert de synthese van glutathion, een ander belangrijk antioxidant dat nodig is in fase II van de detoxificatie. In dat opzicht zou alfaliponzuur nog beter werken dan NAC (N-acetyl-cysteïne). ·         Toediening van alfaliponzuur kan de overlevingskansen vergroten bij vergiftiging met de groene knolamaniet, een zeer toxische paddenstoel. ·         Alfaliponzuur blijkt niet-alcoholische leververvetting (NAFLD) tegen te gaan die geassocieerd is met insulineresistentie en het metabool syndroom. ·         Alfaliponzuur ondersteunt de lever in de preventie en behandeling van chronische leverziekten zoals leverfibrose en levercirrose.   Alfaliponzuur als beschermer van de hersenen en het zenuwstelsel   ·         In de hersenen en het centrale zenuwstelsel bevindt zich een hoge concentratie van mitochondriën. De hoge energieproductie verbruikt er veel zuurstof wat het weefsel gevoelig maakt voor oxidatieve stress. Alfaliponzuur is een van de weinige antioxidanten die gemakkelijk de bloedhersenbarrière kan passeren. ·         Als zware metalen chelator kan alfaliponzuur het zenuwstelsel ontlasten van een toxische stressfactor. ·         Een tekort aan glutathion ligt aan de basis van neurodegeneratieve aandoeningen zoals de ziekte van Parkinson en de ziekte van Alzheimer. Door glutathion te helpen recycleren draagt alfaliponzuur bij tot de bescherming van de hersenen en het zenuwstelsel.   Alfaliponzuur beschermt tegen cardiovasculaire aandoeningen   ·         Onderzoeken hebben uitgewezen dat alfaliponzuur de synthese van stikstofoxide in de vaatwanden en daarmee ook de endotheelfunctie verbetert. Dit zou een positief effect hebben op de vaatverwijding en de bloeddruk bij mensen met diabetes type II en het metabool syndroom. ·         Alfaliponzuur heeft ook een gunstige invloed op het totaalcholesterolgehalte, de LDL-cholesterol- en de triglyceridenspiegels. ·         De gereduceerde DHLA-vorm van alfaliponzuur kan de hersenschade na een beroerte of hartweefselschade na een hartaanval beperken.   Bijwerkingen ·         In zeldzame gevallen kunnen bij het gebruik van alfaliponzuur allergische huidaandoeningen optreden. ·         Bij mensen met diabetes dient de bloedsuikerspiegel in de gaten gehouden te worden. Door een betere benutting van de suiker kan sneller hypoglykemie optreden. ·         Bij langdurig gebruik van alfaliponzuur kunnen mineraaltekorten ontstaan (o.a. zinkdeficiëntie). Interacties ·         Interacties met natuurlijke en/of reguliere medicijnen zijn mogelijk. Voorzichtigheid is geboden bij het gebruik van schildkliermedicatie. ·         Alfaliponzuur verlaagt mogelijkerwijs de effectiviteit van chemotherapie.

Lees meer

Quercetine – Veelzijdig inzetbaar bioflavonoïde | Medibib

Quercetine, een veelbelovend bioflavonoïde dat veelzijdig inzetbaar is Quercetine is een flavonol, een plantaardige stof die behoort tot de bioflavonoïden. Dit veelbelovend gele pigment is een van de meest onderzochte bioflavonoïden dat als fytonutriënt veelzijdig ingezet kan worden voor de meest uiteenlopende aandoeningen zoals een hoge bloeddruk, een verhoogde cholesterolspiegel, atherosclerose, coronaire hartziekte, vasculaire insufficiëntie, diabetes en zijn complicaties, cataract, (virale) infectieziekten, allergische rhinitis, aften, ontstekingen, jicht, blaasaandoeningen, het chronisch vermoeidheidssyndroom (CVS), reumatoïde artritis, prostatitis, PCOS, astma, inflammatoire darmziekten, kanker, de ziekte van Alzheimer en nog veel meer. Bronnen van quercetine Quercetine is een voedingsflavonoïde dat rijkelijk aanwezig is in diverse plantaardige voedingsmiddelen zoals rode wijn, thee, bessen, bramen, appels, uien, bieslook, peper, koriander, venkel, kappertjes, boerenkool, broccoli, cacao, sperziebonen, groene bonen, asperges, tomaten, noten en citrusvruchten. Quercetine wordt onder invloed van licht gesynthetiseerd en hoopt zich vervolgens op in de bladeren en fruitschillen. In de voeding is quercetine gebonden aan suikers zoals in de vorm van rutine of isoquercetine. Door bewerkingen zoals bewaring bij hoge temperaturen, koken en schillen gaat quercetine voor een groot deel verloren. Dagelijkse inname en voedingssupplement In functie van wat we eten en waar we leven varieert onze dagelijkse inname van quercetine via de voeding doorgaans van 5 tot 80 mg. Maar wie veel groeten en fruit (met schil!) eet, kan zijn dagelijkse inname verhogen tot 200 à 250 mg. De hoeveelheid quercetine die we nodig hebben om significante gezondheidseffecten te bereiken is vermoedelijk 10 tot 60 keer hoger dan deze die we in voeding terugvinden zodat suppletie noodzakelijk is om een bepaald gezondheidseffect te bereiken. Net zoals curcumine is natuurlijke quercetine moeilijk opneembaar. Goede supplementen in de vorm van fytosomen, liposomen, micro- of nanodeeltjes leveren tegenwoordig quercetine met een tot 20 maal hogere biologische beschikbaarheid. Toepassingen en gezondheidseffecten van quercetine De gezondheidseffecten van quercetine blijken bijzonder veelzijdig te zijn. We proberen in dit artikel een samenvatting te geven van de belangrijkste toepassingen, waarvan een aantal nog in volle onderzoek zijn. ·         Quercetine als antioxidant en vrije-radicalenvanger Quercetine heeft als belangrijk antioxidant in de voeding een positieve invloed op het verouderingsproces en vermoedelijk ook op het ontstaan en verloop van diverse (chronische) aandoeningen. Quercetine is in staat om zowel reactieve zuurstof- als stikstofdeeltjes weg te vangen en te deactiveren, de lipidenperoxidatie te remmen, en onrechtstreeks de synthese van glutathion en antioxidantenenzymen te verhogen. Quercetine is ook een goede chelator van zware metalen zoals lood en cadmium, maar ook van ijzer. ·         Quercetine als ontstekingsremmer en immunomodulator Naast een algemene ontstekingremmende werking heeft quercetine ook een positieve invloed op allergie- en auto-immuniteit gerelateerde ontstekingen. Quercetine remt diverse pro-inflammatoire signaalroutes en speelt daarmee een belangrijke rol bij de therapeutische behandeling van energiestofwisselingsstoornissen en diverse ontstekingsziekten zoals acute en chronische ontstekingen geïnduceerd door bacteriële endotoxines of endogene moleculen die ontstaan zijn door weefselschade, histamine geïnduceerde allergieën, astma, COPD, inflammatoire darmziekten, psoriasis, auto-immuunziekten zoals multiple sclerose, reumatoïde artritis, enz. ·         Quercetine als pijnstiller Quercetine zou een pijnstillend effect hebben op onder meer pijn bij ontstekingen, chronische prostatitis, blaaspijnsyndroom, chronisch bekkenpijnsyndroom, kanker, chemotherapie geïnduceerde perifere neuropathie, perifere neuropathie na een zenuwtrauma, diabetische neuropathie, spierpijn na intensieve inspanningen en het prikkelbaar darmsyndroom.   ·         Quercetine als beschermer van hart- en bloedvaten Studies hebben aangetoond dat quercetine een gunstige invloed heeft op het hart en de bloedvaten. Zo beschermt quercetine onder andere tegen hoge bloeddruk (door vermindering van oxidatieve stress, ontstekingsremming, vaatverwijding, verhoogde natriumuitscheiding via de nieren), ook bij zwangerschap, atherosclerose (door een verbeterde endotheelfunctie, ontstekingsremming, betere bloedvettenspiegels, remming LDL-oxidatie en remming kalkafzetting tegen de vaatwanden), trombose (remming plaatjesaggregatie, plaquevorming, oxidatie LDL-cholesterol), beschadiging door toxische stoffen en medicijnen, …   ·         Quercetine als beschermer van het maagdarmkanaal Studies tonen aan dat quercetine de darmbarrièrefunctie ondersteunt en beschermt tegen lekkende darm. Quercetine beïnvloedt het intestinale microbioom en gaat (ontstekingsbevorderende) intestinale dysbiose tegen, die geassocieerd is met overgewicht. Quercetine speelt een belangrijke rol bij het ontstaan en de progressie van met chronisch gepaard gaande chronische immuunziekten zoals chronische inflammatoire darmziekten, allergieën en astma, auto-immuunziekten zoals reuma, coeliakie en diabetes type 1, metabole aandoeningen zoals obesitas, het metabool syndroom, diabetes type 2, niet -alcoholische leververvetting en niet alcoholische steatohepatitis. ·         Quercetine en zijn antivirale activiteit Talrijke onderzoeken bevestigen de antivirale activiteit van quercetine en de achterliggende werkingsmechanismen. Zo interfereert quercetine op de werkingsmechanismen van diverse virussen zoals hepatitis B en C, het humaan papillomavirus, het adenovirus, HIV-1, het influenzavirus, het ebolavirus, de humane coronavirussen waaronder COVID-19, Epstein-barrvirus (klierkoorts), het herpes simplexvirus type 1 en 2, het zikavirus, het poliovirus en algemene verkoudheids- en griepvirussen. ·         Bacteriën, schimmels en parasieten Quercetine remt de vorming van bacteriële biofilms en heeft een sterke bacteriostatische activiteit tegen verschillende soorten bacteriën. Daarnaast remt quercetine de groei van schimmels en parasieten. ·         Diabetes en zijn complicaties Quercetine is een veelbelovende en veilige fytonutriënt voor een aanvullende behandeling van diabetes type 2, dat gekenmerkt wordt door hyperglycemie omwille van insulineresistentie. Een hoge dosering quercetine verlaagt significant zowel de nuchtere en als de postprandiale bloedsuikerspiegel, maar je kunt evengoed een lagere dosering combineren met andere bloedglucoseverlagende middelen. Daarnaast suggereren onderzoeken dat quercetine ook helpt in het tegengaan van verschillende diabetesgerelateerde complicaties zoals atherosclerose, hypertensie, versnelde osteoporose, vertraagde wondheling, cataract, myopathie, neuropathie, cardiomyopathie, nefropathie, verminderde vruchtbaarheid, niet alcoholische leververvetting, retinopathie en encefalopathie. Verder onderzoek moet dit nog bevestigen. Quercetine in veelbelovende studies Een aantal studies stelt veelbelovende resultaten vast, die uiteraard nog moeten bevestigd worden door verder onderzoek, zoals: ·         Suppletie met quercetine in een goed opneembare vorm beïnvloedt mogelijk het ontstaan en het verloop van de ziekte van Alzheimer. Er wordt vastgesteld dat quercetine overtuigende en consistente neuroprotectieve effecten heeft en de cognitieve en psychische achteruitgang remt. ·         Studies tonen ook een neuroprotectieve bescherming van quercetine tegen cerebrovasculaire ischemie, hersenletsel, ruggenmergletsel, de ziekte van Parkinson, multiple sclerose, glaucoom, neurodegeneratie door zware metalen zoals lood en cadmium, depressie en psychose. ·         Quercetine zou botweefselverlies remmen zoals postmenopauzale osteoporose. ·        Quercetine zou ook bindweefselvorming (fibrose) remmen zoals nierfibrose, leverfibrose, longfibrose, hartfibrose na een hartinfarct, fibrose in de oogkas bij de ziekte van Graves, fibrose bij luchtpijpvernauwing na bijvoorbeeld een trauma, bestraling of intubatie, en huidfibrose door bestraling.   Veiligheid en nevenwerkingen   Biologische effecten zijn waarneembaar vanaf 150 mg quercetine per dag. Therapeutische doseringen tot 1000 mg/dag zijn veilig, ook bij langdurig gebruik en vertonen geen significante nevenwerkingen. Zelfs dosissen tot 1500 mg/dag worden goed verdragen. Bij gebruik van fytosomiale quercetine volstaan lagere dosissen wegens een grotere biobeschikbaarheid. Contra-indicaties Quercetine is niet aangewezen tijdens het gebruik van digoxine of fluorchinolon-antibiotica, bij een ernstig ijzertekort en anemie ten gevolge van ijzertekort. De belangrijkste interacties   ·         Wees bijzonder voorzichtig met het nemen van een quercetinesupplement in combinatie met medicijnen. Quercetine kan immers de bloedconcentratie van bepaalde medicijnen verhogen en de werking versterken. Raadpleeg dus altijd eerst je arts. ·         Vitamine C kan de intestinale opname van quercetine verhogen en vitamine E verbetert de opname van quercetine in de hersenen. Quercetine verhoogt de cellulaire opname van zink en de biobeschikbaarheid van curcumine en resveratrol.

Lees meer

Curcuma - Verrassend veelzijdige curcuminoïden | Medibib

Curcuma, het bioactief gele pigment met bewezen gezondheidseffecten   Curcuma Longa, ook wel geelwortel genoemd, behoort tot de gemberfamilie en wordt sinds mensenheugenis medisch toegepast in de Chinese en Ayurvedische geneeskunde. De plant wordt zo’n meter hoog en gedijt het best in vochtige, warme streken. De knollen en de wortelstok worden van de laterale wortels gescheiden, in kokend water ondergedompeld en vervolgens in de zon te drogen gelegd waardoor het zijn gele kleur krijgt. De gemalen gele wortelstok werd vooral in India gebruikt als specerij onder de naam curcuma of koenjit. De plant dank zijn gele pigment aan de curcumine, ook wel gekend als de kleurstof E100. Als bioactief nutriënt is curcuma de laatste decennia uitvoerig onderzocht. De bewezen gezondheidseffecten van de geelwortel worden vooral toegeschreven aan zijn sterke antioxidante en ontstekingsremmende eigenschappen. Curcumine heeft een uitgebreid toepassingsgebied en kan zowel preventief als therapeutisch ingezet worden.   Opneembaarheid van curcumine   Het percentage werkzame stof in curcumapoeder is vrij laag. Om te genieten van de geneeskrachtige effecten van curcuma, neem je best de curcuminoïden in een voedingssupplement, waar ze bij voorkeur tot 95 % geconcentreerd in verwerkt zitten. Na orale inname van een gewoon concentraat is de biobeschikbaarheid zeer beperkt want 40 tot 85 % van de curcumine gaat verloren via het maagdarmkanaal. Om die reden gaat er veel onderzoek naar methoden om de opneembaarheid van de curcuminoïden te verbeteren. Zo kan een combinatie met zwarte peper bijvoorbeeld de opneembaarheid van curcuma tot wel 20 % verhogen. Ook hydrofiele dragers lijken een uitzonderlijk goede methode te zijn om de werkzame stoffen beter op te nemen.   De inhoudstoffen en hun werkzaamheid   De werkzaamheid van de curcuma Longa is vooral te danken aan de aanwezigheid van drie curcuminoïden: diferuloylmethaan (curcumine), demethoxycurcumine en bisdemethoxycurcumine, waarvan de eerste de belangrijkste is. Daarnaast behoren essentiële oliën (Ar-turmeron) en de curcuminemetaboliet tetrahydrocurcuminoïde (THC) tot de werkzame bestanddelen. Curcuminoïden zijn vetoplosbare polyfenolen en vooral curcumine kent vele fysiologische eigenschappen. Talrijke wetenschappelijke onderzoeken hebben de verrassende heilzame veelzijdigheid van curcumine aangetoond. Zo blijkt curcumine een antioxidante, anti-inflammatoire, immunomodulerende, antimutagene, antikanker, wondgenezende, lipidereducerende, ontgiftende, levensreddende, neuroprotectief krampstillende, anti-angiogenese en antimicrobiële werking te hebben. Curcumine is daarom een veelbelovend fytotherapeutisch nutriënt voor zowel de preventie als de therapeutische behandeling van allerlei ziekten. Bij hoogwaardige samenstellingen met een hoge opnamecapaciteit is het werkzaamheidsmechanisme van de curcuminoïden zeer breed.   Een brede waaier aan toepassingen   ·         Ontstekingsziekten Een van de belangrijkste eigenschappen van curcumine is dat het een remmend effect heeft op zowel acute als chronische (laaggradige) ontstekingen zoals hart- en vaatziekten, auto-immuunziekten, neurodegeneratieve ziekten en inflammatoire darmaandoeningen. Via verschillende mechanismen grijpt curcumine in op het inflammatoire sneeuwbaleffect. Onderzoeken hebben aangetoond dat curcumine de activiteit van ontstekingsbevorderende stoffen zoals fosfolipase A2, COX-2 en 5-LOX aanzienlijk remt. Daarnaast deactiveert curcumine ook TNF-a en onderdrukt daarmee de NF-κB (nuclear factor kappa B) signalering die vele ontstekings- en immuunreacties opwekken en in stand houden. De activering van NF-κB wordt in verband gebracht met een heel scala aan gezondheidsproblemen zoals allergieën, astma, contactdermatitis, arteriosclerose, hartfalen, ischemie/reperfusie-schade, COPD, inflammatoire darmziekten zoals het prikkelbaardarm syndroom, colitis ulcerosa en de ziekte van Crohn, auto-immuunziekte zoals multiple sclerose, sclerodermie, psoriasis en reumatoïde artritis, diabetes, sarcoïdose, kanker, enz. Vermoed wordt ook dat de activiteit van NF-κB een belangrijke rol speelt in het verouderingsproces en de levensverwachting, wat zou betekenen dat curcumine een anti-aging middel is.  ·         Infecties Curcuma heeft een brede antimicrobiële activiteit tegen bepaalde bacteriën, virussen, pathogene schimmels, protozoa en wormen. ·         Wondheling In India is een uitwendig aangebrachte curcumapasta een beproefd huismiddel voor de genezing van wonden. Onderzoek heeft bevestigd dat curcumine de verschillende stadia van de wondheling bevordert. Curcumine versnelt niet alleen het herstel van moeilijk helende wonden die veroorzaakt worden door diabetes, ontstekingen, cortisonegebruik of bestraling, het helpt ook wondinfectie te voorkomen. ·         Ondersteuning van de spijsvertering Curcuma ondersteunt de spijsvertering en vermindert klachten van dyspepsie. Onderzoek toont aan dat curcumine leidt tot een significante klachtenvermindering van winderigheid, misselijkheid, zuurbranden en een vol gevoel, maar ook van gastritis en slijmvliesirritatie. ·         Maagzweer Curcuma vermindert pijn en versnelt de genezing van zweren in de maag en de twaalfvingerige darm veroorzaakt door de bacterie Helicobacter pylori, alcohol, stress, resperpine en NSAID. Curcuma heeft niet alleen een ontstekingsremmende werking, het beschermt ook het slijmvlies van deze spijsverteringszone. Daarnaast is curcuma een natuurlijke maagzuurremmer.   ·         Ondersteuning van lever en gal In Indonesië wordt curcuma van oudsher gebruikt om cholesterolbevattende galstenen te voorkomen. Curcumine vermindert immers de cholesterol, bevordert de uitscheiding van galzuren (en bilirubine), de galblaascontractie en de galafgifte waardoor het galblaasvolume aanzienlijk vermindert en de cholesterol beter opgelost blijft in de galvloeistof en minder gemakkelijk neerslaat.Curcuma en curcumine beschermen de lever tegen beschadiging door onder andere alcohol, paracetamol en aspergillus aflatoxine. ·         Atherosclerose Onderzoek heeft aangetoond dat curcumine de endotheelfunctie van de vaten, de celdeling van de gladde spiercellen en de vaatverwijding verbetert, de LDL-cholesterol- en de triglyceridenspiegel verlaagt, de HDL-cholesterolspiegel verhoogt, de LDL-oxidatie vermindert, het samenklonteren van bloedplaatjes vermindert, te hoge fibrinogeenspiegels vermindert en de lipidenperoxidatie vermindert.    ·         Depressie Aangezien curcumine vetoplosbaar is, heeft het geen moeite om de bloedhersenbarrière te passeren. Curcumine remt het enzym monoamineoxidase (MAO) en verhoogt hiermee de activiteit van serotonine, noradrenaline en dopamine in de hersenen zodat depressief gedrag significant vermindert. De aangesproken hersengebieden zijn belangrijk voor emotie, motivatie, leren en geheugen.   Contra-indicaties   Curcuma is niet aangewezen bij galwegobstructies, galstenen, obstructieve geelzucht, acute galkolieken en extreem toxische leveraandoeningen. In hoge dosering kan curcumine leiden tot nierstenen bij mensen die daar gevoelig voor zijn. Wegens gebrek aan gegevens is het gebruik van curcuma niet aangewezen zonder medisch toezicht bij zwangerschap, borstvoeding of aan kinderen onder de 12 jaar. Bijwerkingen   Te hoge doseringen kunnen leiden tot overprikkeling van het maagslijmvlies en dienen vermeden te worden als je last hebt van een maag- of darmzweer. Hogere doseringen kunnen ook buikklachten veroorzaken zoals misselijkheid en diarree, en kunnen de stoelgangfrequentie verhogen.   Interacties met andere medicijnen en kruiden   Voorzichtigheid is geboden bij het gelijktijdig gebruik van bloedverdunners en ontstekingsremmers van het type NSAID. Toegevoegde extracten van zwarte peper (piperine) voor een betere opname van curcuma, kunnen interfereren met andere medicijnen. Raadpleeg daarom indien nodig je arts.

Lees meer

Zink – Essentieel sporenelementen antioxidante werking | Medibib

Zink Zink is een essentieel sporenelement dat als tweede het meest voorkomt in het lichaam. Ons lichaam bevat in totaal ongeveer 2 gram zink, voornamelijk verspreid over de botten, spieren, lever, nieren en huid. Zink is een belangrijke cofactor in heel diverse biologische processen. Aangezien ons lichaam niet beschikt over een gespecialiseerd zinkopslagsysteem, is een dagelijkse inname van zink noodzakelijk. Hoe werkt zink in ons lichaam? Zink werkt op verschillende niveaus, waarvan hieronder de belangrijkste: ·         Zink als belangrijk onderdeel van enzymen Zink is een onderdeel van minstens 39 enzymen. Daarnaast is een 100-tal enzymen afhankelijk van zink als katalysator. Zo speelt zink een belangrijke rol in de celstofwisseling, waaronder de vetzuuraanmaak. Vetzuren zijn belangrijk voor de celmembranen en dus ook voor de hersencellen. ·         Zink als antioxidant Zink maakt deel uit van superoxide dismutase, een belangrijk enzym dat vrije zuurstofradicalen vangt en neutraliseert. ·         Zink voor de immuniteit Zink helpt het immuunsysteem bij de aanmaak van verschillende soorten immuunstofjes zoals natural killer cellen, T-cellen en lymfocyten die het lichaam helpen verdedigen tegen ongewenste ziekmakende indringers. Daarnaast speelt zink ook een rol in de signaaloverdracht binnen het immuunsysteem. ·         Zink voor ons DNA, RNA en de eiwitsynthese Zink is een belangrijke cofactor voor de synthese van DNA, RNA en eiwitten. Ongeveer 30 % van het zink in ons lichaam bevindt zich in de celkern. Eiwitten die een rol spelen in de genexpressie hebben zink nodig. Door zijn antioxidante werking beschermt zink het DNA tegen schade door zuurstofradicalen. Zink maakt deel uit van de chromatinestructuur, de manier waarop DNA opgevouwen ligt in de celkern. Zink draagt bij tot meer dan 3000 transcriptiefactoren en is onderdeel van enzymen die DNA herstellen. In deze context is zink dan ook levensnoodzakelijk voor alle celgroei- en differentiatieprocessen. ·         Zink voor onze vruchtbaarheid Zink speelt op verschillende niveaus een rol in de vruchtbaarheid. Als antioxidant waakt zink over de kwaliteit van het sperma en de instandhouding van de spermamembranen. Als onderdeel van enzymen draagt zink bij tot de celdeling (mitose en meiose) binnen de ontwikkeling van sperma (spermatogenese). De hoge aanwezigheid in de staart van de zaadcellen zorgt voor een goede bewegelijkheid van het sperma. Tenslotte is zink betrokken bij het conceptieproces en de embryonale innesteling. Zinkstatus De zinkstatus wordt meestal gemeten door een bloedonderzoek. Het zinkniveau in bloedplasma is echter niet altijd representatief voor de cellulaire zinkstatus en detecteert over het algemeen vooral de ernstige zinktekorten. De beste indruk krijg je door een analyse van de zinkniveaus in de witte bloedcellen. Klinische verschijnselen van een zinktekort kunnen zich echter voordoen zonder afwijkende bloedwaarden. Zinktekort en symptomen Typische symptomen van een zinktekort zijn huidaandoeningen, een vertraagde groei en ontwikkeling bij kinderen, een verminderde vruchtbaarheid, lijnen en witte vlekken op de vingernagels, verlies van eetlust, smaakafwijkingen, haaruitval, een verminderde weerstand, mentale lethargie, trage wondgenezing en aften. Aangezien deze symptomen nogal aspecifiek zijn, kunnen ze ook het gevolg zijn van of samengaan met een of meerdere andere ziektebeelden zoals infecties, diabetes, depressie en astma. Mogelijke oorzaken van zinktekort ·         Malabsorptie van de darmen ·         Overconsumptie van zinkbindende fosfaten uit frisdrank ·         Verwondingen en operatie ·         Intensieve sportbeoefening ·         Frequente ejaculatie ·         Hoge inname van koper ·         Langdurige blootstelling aan giftige stoffen zoals pesticiden ·         Een voedingspatroon met veel junkfood, geraffineerde granen, suikers en verzadigde vetten ·         Kwikresiduen in voeding zoals het zoetmiddel HCFS (High Fructose Corn Syrup) dat veel gebruikt wordt in limonade, allerlei koekjes maar ook in allerhande andere gezoete industriële voedingsmiddelen Risicogroepen voor een zinktekort ·         Rokers: cadmium is een antagonist van zink ·         Alcoholisten: ethanol belemmert de opname van zink en verhoogt de zinkuitscheiding ·         Vegetariërs en venagisten: lagere zinkbeschikbaarheid door het eten van meer fytaten bevattende granen en peulvruchten ·         Ouderen: verminderde zinkinname en -absorptie ·         Zwangere vrouwen en vrouwen die borstvoeding geven: verhoogde behoefte ·         Oudere baby’s die uitsluitend borstvoeding krijgen: verhoogde behoefte na 6 maanden ·         Mensen met maag- en darmklachten en andere ziekten: verminderde zinkopname en meer zinkverlies bij colitis ulcerosa, de ziekte van Crohn, het malabsorptiesyndroom, chronische lever- en nierziekten, de sikkelcelziekte, diabetes en chronische diarree. Bronnen van zink ·         Eiwitrijke voeding rijk aan zink zoals oesters en zeevruchten waaronder kreeft en krab. Deze bevatten echter veel zware metalen. Daarom zijn lever, rood vlees, vis en gevogelte betere bronnen. ·         Noten en zaden zoals pecannoten en pompoenpitten. ·         Volkorengranen en peulvruchten zijn eveneens goede zinkbronnen. Geraffineerde granen verliezen tot 80% van hun zinkgehalte. Bovendien bevatten granen ook antinutriënten zoals fytaten die zink binden waardoor ze de opname ervan verminderen. Daarom is de biologische beschikbaarheid van zink uit granen en plantaardige voedingsmiddelen dus lager dan die van dierlijke voedingsmiddelen De belangrijkste toepassingen van zink ·         Tijdens de voortplantingsfase speelt zink een belangrijke rol in de vruchtbaarheid van mannen en vrouwen ·         Als ondersteuning van de complexe werking van het immuunsysteem: zinktekort vermindert de werking van witte bloedcellen en verhoogt het infectiegevaar. Ook patiënten met een auto-immuunziekte hebben vaak een zinktekort. ·         Voor een normaal zuurbasenmetabolisme ·         Als ondersteuning bij geestelijke inspanning en activiteit ·         Voor de instandhouding van de huid, de nagels en de botten ·         Chronisch diarree bij ondervoede kinderen ·         Belangrijk bij de afweer tegen bacteriële en virale infecties. Zink kan de ernst en de duur van verkoudheidsverschijnselen verkorten en lokale ontstekingsreacties onderdrukken ·         Onderzoeken hebben aangetoond dat zink een krachtige remmer is van de SARS-corona virussen zoals COVID-19. Cellulaire zink is immers in staat om de replicatie van RNA-virussen en de virale eiwitsynthese te remmen. ·         Zink draagt bij tot de integriteit van de huid- en slijmvliezen en bij deze ook tot de verschillende stappen van het wondgenezingsproces. ·         Zink blijkt het verloop van netvliesveroudering (leeftijdsgebonden maculadegeneratie) te vertragen. ·         Zink lijkt als monotherapie goed te werken bij mensen die getroffen zijn door de zeldzame ziekte van Wilson, een erfelijke stofwisselingsziekte gekenmerkt door opstapeling van koper in de lever. ·         Zink zou de symptomen van de sikkelcelziekte bij kinderen zoals pijnaanvallen kunnen verlichten, de infecties verminderen en de groei verbeteren. ·         Bepaalde vormen van depressie, verhoogde angst, prikkelbaarheid, emotionele instabiliteit en een afwijkend sociaal gedrag worden in verband gebracht met een verlaagde zinkstatus. ·         Zinksuppletie verlaagt de bloedglucose in nuchtere toestand, de glycohemoglobine en de ontstekingsmarker C-reactief eiwit (CRP) ·         Zink ondersteunt de botmineralisatie en kan nuttig zijn in de strijd tegen osteoporose ·         Hoewel zinktekort bij smaakverlies niet bewezen is, hebben sommige mensen toch baat bij een zinksupplement. Zinksupplementen Kies bij de inname van zinksupplementen voor zinkmethionine omdat deze vorm niet bindt aan fytaat, oxalaat of tannine. Deze vorm waarborgt een goede opname in de dunne darm en is snel biobeschikbaar via de bloedcirculatie. Bijwerkingen Zink wordt over het algemeen goed verdragen. Op een nuchtere maag kan zink soms misselijkheid en overgeven veroorzaken. Interacties ·         Zinksuppletie kan interacties veroorzaken met bepaalde medicijnen zoals antibiotica. Neem ze daarom 2 uur van elkaar gescheiden in. ·         Bepaalde medicijnen zoals de anticonceptiepil, prednison, corticosteroïden, … kunnen de zinkstatus verminderen. ·         IJzer, calcium en chroom kunnen de opname van zink remmen. Het is dus steeds aangeraden om je door je arts te laten adviseren alvorens een zinksupplement te gebruiken.

Lees meer

Detoxkuur – Je lichaam zuiveren van binnenuit | Medibib

Detoxkuur - Je lichaam zuiveren van binnenuit Voel je je de laatste tijd nogal moe zonder duidelijk aanwijsbare redenen? Heb je plots last van huiduitslag, valt er niets meer te doen met je haar of heb je steeds vaker last van een moeilijke spijsvertering? Wellicht is je lichaam toe aan een detoxkuur. Het normale metabolisme, het ademen, sporten en bewegen, eten en drinken … kortom, alles wat we doen in het dagelijkse leven zorgt voor afvalstoffen in het lichaam en die zijn over het algemeen giftig. Een gezond lichaam is in staat om die gif- en afvalstoffen te verwerken en af te voeren, maar af en toe hebben we een grondige onderhoudsbeurt nodig zodat onze “machine” weer gesmeerd kan lopen. Zo niet hopen die toxische stoffen zich op, verliezen we aan vitaliteit en geraken we stilaan uitgeput.        Het nut van een detoxkuur Ons lichaam wordt voortdurend blootgesteld aan toxische stoffen afkomstig uit onze directe omgeving zoals cosmetica, vervuilde lucht, schoonmaakproducten en medicijnen. Bovendien is onze voeding tegenwoordig ook sterk verontreinigd met chemische bestrijdingsmiddelen, synthetische geur-, kleur- en smaakstoffen, conserveringsmiddelen en allerhande voedseladditieven. Dit alles, samen met een ongezonde levensstijl, zorgt ervoor dat onze lichaamseigen ontgiftingscapaciteit de limiet bereikt en we onszelf langzaam maar zeker vergiftigen. Afvalstoffen die zich ophopen uiten zich in allerlei onverklaarbare kwalen en ontstekingen. Af en toe eens een detoxkuur ondergaan ondersteunt het lichaam in zijn inwendige reiniging. Je merkt het meteen aan een gezondere huid, glanzend haar, sterkere nagels, meer levenslust en vitaliteit, innerlijke rust en een herbronnen mentale energie. Soorten gifstoffen In ons lichaam onderscheiden we twee soorten gifstoffen: ·         De endogene gifstoffen worden binnenin het lichaam aangemaakt tijdens het stofwisselingsproces. De stofwisseling is niets anders dan de omzetting van ons voedsel in energie om alle lichaamsfuncties optimaal te laten verlopen. Hiervoor is zuurstof nodig, die we via de longen binnenhalen. Tijdens dit proces komen veel vrije radicalen vrij. Dit zijn kleine schadelijke deeltjes die tijdens een natuurlijk ontgiftingsproces geneutraliseerd (zouden moeten) worden. Hiervoor zijn veel antioxidanten nodig. ·         Exogene gifstoffen zijn toxines die ons lichaam binnendringen via pesticiden en herbiciden, BPA (synthetische organische verbindingen in plastic verpakkingen), kwik, lood, arseen, kleur- en smaakstoffen en conserveermiddelen. Er zijn inmiddels al zo’n 80.000 toxische stoffen geïdentificeerd die schadelijk zijn voor het lichaam. Wat zijn de mogelijke gevolgen van te veel gifstoffen? Wanneer te veel gifstoffen zich in het lichaam ophopen en het lichaam niet meer in staat is om ze allemaal af te breken en af te voeren, slaan we ze op in ons vetweefsel. Bij gebrek aan plaats omdat er te veel gifstoffen zijn, zal het lichaam meer vetcellen aanmaken en meer vet opslaan. Dit is dan ook een van de redenen waarom een ongezonde levensstijl dik maakt, ongeacht de hoeveelheid calorieën die we eten. Naast vetopslag op ongewenste plaatsen ontstaan langzaamaan fysieke en mentale klachten. Dit sluimerend proces is zo subtiel dat we meestal totaal geen idee hebben waar die klachten vandaan komen. Enkele voorbeelden van klachten die te wijten kunnen zijn aan een ophoping van gifstoffen in het lichaam:   ·         Lichamelijke klachten: verminderde energie, zeurende hoofdpijn, misselijkheid, allergieën, zure oprispingen, overgewicht, huiduitslag, een doffe huid, winderigheid, een opgeblazen gevoel, diarree, constipatie, sneller ziek zijn, een verminderd libido, onverklaarbare pijnklachten… ·         Mentale klachten: verhoogde stressgevoeligheid, stemmingswisselingen, depressiviteit, concentratie- en geheugenproblemen Wat doet het lichaam zelf om te ontgiften? Voor een natuurlijke ontgifting beschikt het lichaam over verschillende systemen: ·         Het lymfesysteem vervoert de afvalstoffen uit de cellen naar de bloedcirculatie. ·         De bloedstroom brengt ze vervolgens naar de lever. ·         De lever is de chemische verwerkingsfabriek van het lichaam waar de afvalstoffen afgebroken en wateroplosbaar gemaakt worden. ·         Tenslotte wordt het in water opgeloste restafval via de nieren gefilterd en afgescheiden. De minste storing in het lymfesysteem, de lever en/of de nieren resulteert in een minder goede zuivering en een of meerdere van de bovenstaande klachten. Wat hebben we nodig voor een goede ontgifting? Om het lichaam continu haar werk te laten doen zijn een aantal onontbeerlijke stoffen nodig zoals: ·         Vitaminen en mineralen zijn belangrijke cofactoren voor de detoxificatieprocessen. Sommige worden door het lichaam aangemaakt maar in ruim ontoereikende mate. Deze micronutriënten zijn levensnoodzakelijk en moeten dagelijks uit de voeding gehaald worden.  ·         Antioxidanten beschermen ons tegen de vrije radicalen die vrijkomen tijdens de metabolische processen. Hoewel het lichaam sommige antioxidanten zelf aanmaakt, is het ook nodig om er in voldoende mate uit de voeding te halen. ·         Een van de krachtigste antioxidanten die door het lichaam aangemaakt kan worden is glutathion. Deze antioxidant neutraliseert de vrije radicalen, helpt de andere antioxidanten te recycleren voor hergebruik, verbetert de immuniteit en vermindert ontstekingen. Je hebt het al begrepen, glutathion is onmisbaar in een detoxkuur. Tips om gifstoffen in het je lichaam te beperken ·         Eet gezonder: veel groenten en fruit, gezonde vetten, proteïnen ·         Vermijd producten met een toxische ballast zoals te veel vlees, geraffineerde suiker, verzadigde vetten, transvetten, koffie, alcohol, tabak… ·         Drink voldoende water ·         Vermijd stressvolle situaties ·         Zorg voor een regelmatige levensstijl en dagschema ·         Slaap voldoende ·         Beweeg voldoende, bij voorkeur in openlucht Natuurlijke detoxkuur Wie zonder medische begeleiding wil detoxen kan dit bij voorkeur op een natuurlijk manier doen. We geven hiervoor de 4 belangrijke pijlers.   1.        Eet gezond en vul je antioxidanten aan   ·         Elimineer daarbij de enkelvoudige koolhydraten (snelle suikers zoals witte pasta, witte rijst, wit brood, bewerkte vleeswaren, bewerkte en gezoete ontbijtgranen, zoete desserts, croissants en boterkoeken, mueslirepen) ·         Elimineer de geraffineerde suikers en fructose (koekjes, snoep, suiker, vla, ijs, frisdrank, vruchtensap) ·         Eet geen bewerkte voedingsmiddelen (kant-en-klaarmaaltijden, alles uit zakjes en pakjes) ·         Wees matig met cafeïne, alcohol en tabak. ·         Eet eerder meervoudige koolhydraten (fruit, haver, wortels, peulvruchten en veel groenten), gezonde vetten (olijfolie, kokosolie, lijnzaadolie, avocado, vette vis, noten, zaden en olijven), plantaardige eiwitten (noten, zaden, peulvruchten en sommige groente) en met mate dierlijke eiwitten (vlees, gevogelte, zuivel). ·         Kies voeding die de aanmaak van glutathion bevordert zoals avocado, boerenkool, broccoli, groene en witte kool, bloemkool, spinazie, asperges, waterkers, pompoen, knoflook, kurkuma en walnoten. ·         Eet voldoende groenten en fruit want ze zijn basisch (alkalisch) en hebben bijgevolg een neutraliserend effect op zure afvalstoffen. ·         Groenten en fruit bevatten veel vezels die de darmperistaltiek bevorderen en ondersteunen de darmen aldus bij het elimineren van afvalstoffen. ·         Kies indien mogelijk biologische groenten en fruit. Ze bevatten niet alleen minder pesticiden, ze hebben ook een veel hogere voedingswaarde. ·         Drink dagelijks minstens 2 liter water. Water is een goed transportmiddel om de gifstoffen af te voeren.   2.        Hou de stress onder controle   ·         Stress en vermoeidheid verhogen de lichamelijke behoefte aan glutathion. Bovendien verhoogt stress de productie van vrije radicalen en de oxidatieve stress in de cellen. ·         Doe regelmatig ontspanningsoefeningen: ademhalingstechnieken, meditatie, yoga, mindfulness… ·         Vermijd cafeïnerijke producten zoals koffie, cola, zwarte thee ·         Zorg voor voldoende slaap   3.        Beweeg dagelijks   Een dagelijkse wandeling, een ritje met de fiets of een joggingsessie van 30 minuten in openlucht bevordert niet alleen de aanmaak van glutathion, het masseert ook je ingewanden en zet je darmen aan om sneller je afvalstoffen de verwijderen. En door intensief te bewegen ga je afvalstoffen uitzweten. 4.        Je detoxkuur ondersteunen met kruiden   Kruiden of fytotherapie zijn een uitstekend hulpmiddel om je detoxkuur op een natuurlijke manier te ondersteunen. Je kunt ze toevoegen aan je maaltijden of er een kruidenthee mee maken. Een heel aantal kruiden bevat veel antioxidanten. Sommige stimuleren het natuurlijke reinigingsproces en moet je beslist in je keukenkast halen zoals: gember, paardenbloemwortel, mariadistel, zwarte bessenblad, venkel, anijs, peterselie, zwarte peper, jeneverbessen, cayenne, knoflook, salie, kaneel, zoethout …  

Lees meer

Citroenmelisse – Orale & inwendige toepassingen | Medibib

Citroenmelisse en haar verschillende namen Citroenmelisse of Melissa officinalis in het Latijn, behoort tot de Lipbloemenfamilie (Labiatae) en leent haar naam aan het Griekse woord voor honingbij (melissa).  Omwille van haar overvloedige nectar is de citroenmelisse (meli=honing) een van de beste honingplanten. Om deze reden wordt ze ook wel bijenkruid genoemd. De plant geeft een aangenaam citroenachtig aroma vrij, vandaar ook de naam citroenmelisse of citroenkruid.   Waar vind je van citroenmelisse Citroenmelisse komt oorspronkelijk uit het Middellandszeegebied en werd vandaaruit naar Midden-Europa verspreid. Citroenmelisse groeit het liefst op licht vochtige, frisse, goed doorlaatbare grond in de halfschaduw. In volle zon verliest de plant een groot deel van haar aroma. In het wild vind je ze zelden nog op onbebouwde grond, in hagen, bossen, langs muren, op puin, van de kust tot in de bergen. Een greep uit de lange geschiedenis van citroenmelisse Sinds mensenheugenis verschijnt citroenmelisse in de geschriften, maar haar goede eigenschappen werden niet altijd naar waarde geschat. Zo werd citroenmelisse al door de Turken, de Grieken en de Romeinen gebruikt om het “hart op te vrolijken” tegen neerslachtigheid, verdriet, geheugenproblemen, spierspanningen, menstruatieklachten, slapeloosheid, hartkloppingen, hysterie en hypochondrie. Ook Arabische artsen zoals Avicenna schreven citroenmelisse voor om het hart te versterken en vrolijk te maken bij zwaarmoedigheid. Tot Karel De Grote zo overtuigd was van haar stimulerende invloed op de spijsvertering en haar algemeen kalmerend effect dat hij in zijn Capitularis de Villis verordende om de plant in alle landerijen en kloostertuinen doorheen zijn rijk te planten. Menig onder ons kennen citroenmelisse misschien nog uit grootmoeders medicijnenkast onder de naam melissengeest of “eau de carme”, een alcoholisch drankje dat sinds de vroege 17de eeuw gebrouwd werd door de karmelietenmonniken. Gecombineerd met andere kruiden zoals nootmuskaat, kaneel, citroenschil, engelwortel en koriander raakte dit melissewater in vele huisapotheken ingeburgerd als hulpmiddel tegen spijsverteringsproblemen, misselijkheid, braken en spanningshoofdpijn. Enkele druppeltjes op een klontje suiker en je voelde je meteen beter. Beschrijving van citroenmelisse Citroenmelisse is een winterharde, meerderjarige, heesterachtige plant die in bosjes groeit. Het kruid vormt een korte kruipende wortelstok die zich sterk vertakt in vezelige taaie wortels. Bovengronds heeft de plant meerdere, voor de lipbloemigen typische vierkante en behaarde stengels, die zo’n 30 tot 100 cm hoog worden. Ze heeft kruisgewijs tegenoverstaande, gesteelde ovale bladeren met een gezaagde rand, die bij kneuzing een aangename citroengeur verspreiden. De frisgroene bladeren zijn bezet met ruw aanvoelende fijne haartjes en onderaan met uitspringende netvormige nerven en talrijke oliekliertjes. Als je de blaadjes kneust komt er een citroenachtig aroma vrij. Ook de smaak is citroenachtig, met een wat kamferachtige bijsmaak, vooral als de plant in volle zon staat. Als de plant bloeit, wat niet altijd gebeurt, verschijnen van juni tot oktober onopvallende witte-gele tweelippige bloemen in de bladoksels die daarna roze worden. De bloemen trekken veel bijen aan, terwijl de citroengeur andere insecten zoals muggen op afstand houden. De plant sterft af in de winter, maar groeit in het voorjaar terug vanuit de wortelstok. De gebruikte delen en werkzame stoffen Hoewel de hele bovengrondse plant geschikt is, wordt toch de voorkeur gegeven aan de aromatische blaadjes van de citroenmelisse. Ze worden geoogst voor de bloei en zowel vers als gedroogd gebruikt. Gedroogde blaadjes hebben echter na een jaar alle aroma verloren en zijn dan waardeloos. Citroenmelisse dankt haar medicinale werking aan heilzame inhoudstoffen waarvan etherische olie met aldehyden (citral, citronellal…), fenolzuren, organische zuren (rozemarijnzuur…), flavonoïden, bitterstoffen, looistoffen en mineralen (koper) de belangrijkste zijn. De heilzame eigenschappen van citroenmelisse De medicinale werking van citroenmelisse is veelzijdig. Citroenmelisse kan toegepast worden onder de vorm van moedertinctuur, een infuus met verse blaadjes (uit de tuin), een fijngemalen poeder al dan niet in capsules, een vloeibaar extract, bloesemwater (hydrolaat), etherische olie, melissewater van de originele karmelietenformule, zalf of crème. We sommen hieronder de belangrijkste orale en uitwendige toepassingsvormen. 1.  Orale toepassingen ·         Citroenmelisse is kalmerend en ontspannend : Als “fytotranquilizer” werkt citroenmelisse in op het limbisch systeem van de hersenen en heeft daardoor een kalmerende werking bij overspanning, zenuwachtigheid en stress, prikkelbaarheid, angst, agitatie, benauwdheid en hartkloppingen. ·         Citroenmelisse is licht slaapbevorderend : Citroenmelisse helpt om beter te slapen, vooral wanneer de slaap gestoord wordt door angst, paniekaanvallen, examenvrees, zenuwachtigheid en nachtmerries. ·         Citroenmelisse verbetert de cognitieve functies : Citroenmelisse bevordert onder andere de secretie van het psychisch stimulerende acetylcholine en verbetert aldus het denkvermogen en het geheugen, ook bij intellectuele vermoeidheid.  ·         Citroenmelisse verbetert de parasympaticus : Het was in de oudheid al duidelijk dat citroenmelisse een positief effect heeft op het parasympatisch zenuwstelsel. Het kruid kalmeert het hart, vertraagt de hartslag, verwijdert de bloedvaten en verlaagt de bloeddruk. Op die manier kun je citroenmelisse gebruiken bij hartkloppingen, een hoge bloeddruk door stress, spanningshoofdpijn, migraine door stress, maar ook bij oorpijn en tandpijn. ·         Citroenmelisse ondersteunt bij allerlei spijsverteringsproblemen :Citroenmelisse kan zeer nuttig zijn bij de behandeling van allerhande spijsverteringsproblemen. Melisse is krampstillend voor de maag, de darm en de galwegen. Ook wanneer de krampen veroorzaakt worden door stress en zenuwachtigheid, met inbegrip van het prikkelbare darmsyndroom. Het kruid biedt eventueel in combinatie met hop, kamille en moerasspirea verlichting bij misselijkheid, braakneigingen en braken, ook tijdens de zwangerschap. Verder bevordert citroenmelisse de spijsvertering en de eetlust, de uitscheiding van maagsappen en de vorming van gal en je kunt het inzetten bij winderigheid, oprispingen en een opgeblazen buik door de vorming van darmgassen. ·         Citroenmelisse bij menstruatieklachten : Dit kalmerend kruid kalmeert niet alleen menstruatiekrampen, het werkt tegelijk ook menstruatiebevorderend. 2.        Uitwendige toepassingen Citroenmelisse kan uitwendig toegepast worden onder de vorm van etherische olie. Let wel, etherische olie van citroenmelisse is heel duur en wordt vaak nagemaakt. Kies daarom een duurdere vorm waarvan je zeker bent dat het echte is. ·         Citroenmelisse werkt zowel antiviraal als antibacterieel : In de fytotherapie is de laatste jaren heel wat onderzoek gebeurd naar het gebruik van citroenmelisse bij zowel herpes- als adenovirussen. Blijkt dat etherische olie of moedertinctuur de genezingsduur en het aantal opstoten van koortsbaasjes (herpes simplex labialis) aanzienlijk kan verkorten. Verder is etherische olie van citroenmelisse ook effectief tegen een aantal bacteriën en schimmels. Je kunt ze gebruiken op wondjes en insectenbeten ·         Citroenmelisse verdrijft insecten : Hoewel dit citroenkruid een grote aantrekkingskracht heeft voor honingbijen, is ze nefast voor andere insecten. Wil je tijdens de zomer ’s avonds buiten genieten bij kaarslicht zonder gestoord te worden door de muggen, doe dan enkele druppels etherische olie van citroenmelisse op een schaaltje op tafel.   Bijwerkingen van citroenmelisse Citroenmelisse is zeer veilig, er zijn geen bijwerkingen bij de aangegeven doses. Het kruid werkt al goed bij lage dosissen, het heeft dus geen zin om de hoeveelheden op te drijven. Interessant om te weten is dat dit kruid ook niet de vervelende bijwerking heeft van de meeste andere kalmerende middelen die bijvoorbeeld de rijvaardigheid negatief kunnen beïnvloeden. Bovendien zal alcohol het effect van citroenmelisse niet vergroten. Citroenmelisse is echter oraal niet aangewezen bij een verminderde schildklierwerking en uitwendig bij een gevoelige huid. Mogelijke interacties met andere planten, stoffen en medicijnen Er zijn interacties mogelijk met medicijnen voor de schildklier, slaapmiddelen, kalmerende middelen, bloeddrukverlagende medicijnen en bloedverdunners. Als je dergelijke medicijnen wenst te combineren met citroenmelisse, raadpleeg steeds eerst je arts of fytotherapeut.

Lees meer

Sint-Janskruid – Orale & inwendige toepassingen | Medibib

Sint-Janskruid en zijn verschillende namen Sint-Janskruid behoort tot de familie van de Hypericaeae en heeft een hele serie andere namen van duivelskruid over heksenkruid en bloedkruid (rode kleur) tot wonderkruid en tientallen namen daartussen. De Latijnse naam is Hypericum Perforatum. Hypericum is vermoedelijk afgeleid van de Griekse woorden hyper (boven, machtig) en eikon (beeld, geestverschijning) omdat men destijds meende dat dit kruid kwade geesten kon verdrijven. Anderen interpreteerden hypereikon eerder als geestesverruiming vanwege het positieve effect op het gemoed. Perforatum verwijst naar het geperforeerde aspect van de blaadjes omwille van de olierijke kliertjes in het bladgroen. Dat dit kruid zowat in alle talen Sint-Janskruid (Johannes, John…) heet, is omdat de plant meestal in volle bloei staat tijdens de zonnewende op 24 juni, de vermeende geboortedag van Johannes de Doper, en het verschijnen van de rode vlekken op de blaadjes samenvalt met de dag dat Johannes onthoofd werd (29 augustus). Waar vind je Sint-Janskruid Sint-Janskruid vind je zowat overal in Europa op verlaten akkers, open plekken in de bossen, droog grasland, langs hagen, wegen, dijken, spoorwegen, op muren en rotsachtige grond, tot ongeveer 1600 meter hoog en bij voorkeur in de zon of halfschaduw. Beschrijving van Sint-Janskruid Sint-Janskruid is een winterhard, aromatisch kruidachtig gewas dat 20 tot 90 cm hoog wordt. Op de ronde, roodachtige, rechtopstaande stengel staan de zijtakken tegenover elkaar. De houtachtige stengel vertoont twee overlangs lopende lijsten waarmee Sint-Janskruid zich onderscheidt van de andere Hypericumsoorten. De kleine onbehaarde langwerpige blaadjes hebben geen bladsteel en staan tegenover elkaar. Onderaan vertonen ze talrijke doorschijnende puntjes (oliekliertjes) en aan de rand zwarte stipjes (pigmenthoudende cellen). Deze zogenaamde perforaties kun je goed zien als je de blaadjes tegen het licht houdt. Op het einde van de vertakkingen verschijnen in de zomer felgele stervormige bloemen met 5 kelkbladen, 5 ongelijke kroonbladeren met oliekliertjes, en meeldraden met rode topjes die aan de voet tot 3 bundels verenigd zijn. De driehokkige doosvrucht bevat drie gesnavelde, eivormige vruchtjes. Ondergronds bevindt zich de wortelstok. Hoe kerken je Sint-Janskruid De bloemen bevatten een gele en een rode kleurstof die vrijkomen als je ze gaat kneuzen. De rode kleurstof (hypericine) is aanwezig in de kleine klierharen die de kelk- en kroonbladen bedekken. Deze kleurstof heeft de bijzondere eigenschap onze huid hypergevoelig te maken voor zonlicht. Blootgesteld aan de zon gaan de niet gepigmenteerde huidcellen reageren door hevig te jeuken. De gebruikte delen en de werkzame stoffen Hoewel je de hele plant kunt gebruiken wordt in de plantengeneeskunde de voorkeur gegeven aan het bovenste derde deel van de plant met de bloeiende toppen. Ze worden geoogst eind juni begin juli. Vervolgens worden ze snel gedroogd onder 30 à 40°C. De rode Sint-Jansolie wordt bekomen door de bloeiende toppen te macereren in een plantaardige olie zoals amandelolie. Naast het hoofdbestanddeel hypericine bevat Sint-Janskruid ook hyperforine, flavonoïden, bioflavonoïden, xanthonen, fenolzuren, etherische olie, GABA, antibacteriële verbindingen, looistoffen, en nog vele andere inhoudstoffen. De heilzame eigenschappen van Sint-Janskruid De veelheid aan werkzame stoffen vertaalt zich in een veelheid aan heilzame eigenschappen, waar we eigenlijk een heel boek zouden kunnen over schrijven. We gaan ons in dit artikel beperken tot een korte opsomming van de belangrijkste medicinale eigenschappen van Sint-Janskruid. ·     Orale toepassingen ·         Sint-Janskruid als fyto-antidepressivum Net zoals de klassieke antidepressiva inhibeert Sint-Janskruid de synaptische heropname van serotonine (SSRI), maar ook van andere neurotransmitters zoals dopamine, noradrenaline, GABA en L-glutamaat waardoor ze beter beschikbaar blijven voor de prikkeloverdracht. Daarnaast verhoogt dit kruid de beschikbaarheid van neurotransmitters zoals serotonine, norepinefrine en dopamine in de hersenen dankzij de milde remmende werking op de enzymen die deze neurotransmitters normaal afbreken (MAO). Door deze werking verbetert de stemming, de gemoedstoestand en de emotionele stabiliteit. Hierdoor is Sint-Janskruid een plantaardig alternatief bij milde depressies met een duidelijke oorzaak zoals een sterfgeval, liefdesverdriet, werkverlies, overwerk of winterblues, maar ook bij melancholie, zwaarmoedige bui, ochtendhumeur of apathie. ·         Sint-Janskruid versterkt het positieve effect van zonlicht We weten intussen allemaal dat een gebrek aan zonlicht leidt tot depressiviteit doordat de werking van de pijnappelklier (epifyse) verstoord geraakt. In normale omstandigheden is de epifyse onderhevig aan een dag-nachtritme (circadiaans ritme) en maakt het ‘s avonds melatonine aan, het hormoon dat zorgt voor ontspanning en een natuurlijke slaap. Bij gebrek aan zonlicht geraakt dit ritme verstoord en wordt er overdag ook veel melatonine uitgescheiden zodat we moe, futloos en slechtgehumeurd zijn. Sint-Janskruid verbetert de zonlichtutilisatie en stimuleert de epifyse om melatonine aan te maken op het juiste moment van de dag. ·         Sint-Janskruid kalmeert, dempt angstgevoelens en maakt stressbestendig Het kalmerend effect op de zenuwen vertaalt zich in een vermindering van onrust, agitatie, zenuwachtigheid, prikkelbaarheid, (over)spanning en stress, maar ook in een tempering van angsten, hypochondrie, obsessief gedrag, schuldgevoelens en slapeloosheid (inslaap- als doorslaapproblemen). Onder deze noemer valt ook het verbeteren van menopauzale en emotionele problemen zoals prikkelbaarheid, een verminderd libido en premenstruele spanningen. Door het zenuwstelsel tot rust te brengen verminderen ook problemen zoals agressiviteit, anorexie, hyperventilatie, hartklachten en maagdarmstoornissen. ·         Sint-Janskruid kalmeert zenuwpijnen Zenuwpijnen veroorzaakt door gordelroos (herpes zostra), de sciatiek (ischias) of jicht (artritis urica) kunnen met succes getemperd worden met dit heilzame kruid. Verder kan het ingezet worden bij neuralgie, migraine en hoofdpijn. ·         Sint-Janskruid stimuleert de weerstand Dit kruid verhoogt onze afweer tegen virussen zoals retrovirussen, influenza, gordelroos (herpes zostra), koortsblaasjes (herpes simplex 1en 2), klierkoorts (Epstein Barr) en oorpijn, en werkt slijmoplossend bij verkoudheden, bronchitis en hoest. Daarnaast werd ook een antibacteriële werking vastgesteld. Sint-Janskruid is een uitstekend adjuvans bij Hiv-seropositiviteit en kan preventief ingezet worden tegen opportunistische infecties bij AIDS. ·           Uitwendige toepassingen Sint-Janskruid kan uitwendig toegepast worden onder de vorm van een maceraat in olie, zalven, omslagen met infuus. Let wel: de behandelde zones van je huid mogen niet blootgesteld worden aan zonlicht wegens de sterke lichtgevoeligheid van Sint-Janskruid op de huidpigmenten.   ·         Sint-Janskruid heelt wonden en weert infecties Een maceraat werd al van oudsher gebruikt voor het helen en ontsmetten van wonden, snijwonden, schaafwonden, eerstegraadsbrandwonden, zonnebrand en blaren. ·         Sint-Janskruid is pijnstillend, zenuwpijnstillend en ontstekingwerend Vooral olie-oplosbare preparaten brengen verlichting bij pijnlijke wonden op rijk bezenuwde plaatsen zoals vingertoppen, wond- en littekenpijn na een operatie, spier- en reumatische gewrichtspijn, fibromyalgische pijn, kneuzingen, blauwe plekken, verstuikingen, verrekkingen of andere sportblessures. Bijwerkingen ·         Sint-Janskruid wordt over het algemeen goed verdragen en geeft 10x minder nevenwerkingen dan klassieke antidepressiva. In zeer uitzonderlijke gevallen kunnen milde nevenwerkingen optreden zoals eetlustverlies, misselijkheid, buikpijn, diarree, allergische huidreacties, vermoeidheid, onrust… ·         Zoals eerder vermeld, vermijd je best om de behandelde huidzones bloot te stellen aan zonlicht. Vooral mensen met een bleke huid en rode haren zijn hier bijzonder gevoelig aan. Blootstelling kan immers hevige jeuk en blaasjes veroorzaken. ·         Als je depressie na 6 weken niet verbetert, raadpleeg je arts. Mogelijke interacties met andere planten, stoffen en medicijnen   Interacties zijn mogelijk met aantal medicijnen zoals bloedverdunners, middelen voor het hart, tegen epilepsie, astma, HIV en medicijnen bij transplantatie. Voordat je Sint-Janskruid gaat gebruiken, raadpleeg altijd eerst je arts of fytotherapeut. Weet ook dat de anticonceptiepil minder goed werkt als je Sint-Janskruid gebruikt, neem dus extra voorzorgsmaatregelen. Raadpleeg ook je arts als je Sint-Janskruid wenst te combineren met klassieke antidepressiva of als je die wenst te vervangen. Doe dit niet zo maar, want de meeste antidepressiva moeten langzaam afgebouwd worden en mogen niet zomaar vervangen worden.

Lees meer

Echte kamille – Orale & inwendige toepassingen | Medibib

De Echte kamille en haar verschillende namen Kamille behoort tot het plantengeslacht Matricaria. De voor ons meest gekende variante is de “echte kamille” of de Matricaria chamomilla. In het Griekse woord chamomilla herkennen we chamos voor grond en melos voor appel. Als grondappel groeit deze plant immers dicht bij de grond en ruikt ze naar appel. In haar Latijnse wetenschappelijke naam Matricaria Recutita herkennen we dan weer de woorden mater voor moeder en caria voor zorg. Al eeuwenlang wordt deze plant gebruikt tegen vrouwenkwalen zoals menstruatiepijn, vandaar de naam moederzorg. Recutita (zonder haar) verwijst naar het feit dat kamille onbehaard is, in tegenstelling tot veel andere planten. Herkomst van de echte kamille Kamillebloempjes groeien zowat in alle streken waar een matige temperatuur heerst. Vooral in Europa en de Verenigde Staten zie je ze in de zomer vooral in bermen en grasweiden. In andere landen treft men dan eerder de Chamaemelum nobile of Roomse kamille waaraan zo wat dezelfde werking toegeschreven werd. Hoe herken je echte kamille Deze eenjarige winterharde plant heeft een vrij lange bloeitijd (mei tot september) en is gemakkelijk te herkennen aan haar eindstandige madeliefachtige bloemhoofden. Aan de rand van een bolvormig goudgeel hart ontspringt een krans van 12 tot 20 witte lintbloemen, eerst horizontaal gespreid, na de bloei afhangend. De plant wordt 15 tot 50 cm hoog en de heldergroene bladeren zijn fijn en sterk vertakt. Echte kamille herken je aan haar zoete aroma, dat voor sommige naar appel ruikt. Een greep uit de rijke geschiedenis van kamille Kamille was een van de negen ‘heilige kruiden’ en zou aan de wereld geschonken zijn door de god Wodan. De kennis over kamille is bewaard gebleven in de Lacnunga, een oud Angelsaksisch geschrift waar ze als kruidenthee beschreven staat voor haar diverse heilzame doeleinden. De bloemen bevatten rustgevende en kalmerende stoffen en worden tot op vandaag gebruikt als kalmerende slaapthee. Diverse medicinale toepassingen vinden hun oorsprong in de Egyptische en de Griekse Oudheid waarvan verschillende intussen wetenschappelijk bevestigd zijn. Zo wordt kamille tot op vandaag gebruikt bij koorts, ontstekingen, keelpijn, mondslijmvliesaandoeningen, slecht helende wonden en menstruatiekrampen. Vreemd is wel dat kamille in de 11de eeuw nooit werd vernoemd door Hildegard von Bingen. In de 16de eeuw stelde Dodoens de geneeskracht van echte kamille gelijk aan deze van roomse kamille zoals darmkolieken, een moeilijke vertering, niergruis, pijn, stijfheid, constipatie en koorts. Echte kamille werd in 1987 bekroond als geneeskrachtige plant van het jaar in Duitsland. Het gebruikte deel en zijn talrijke werkzame stoffen Van de kamilleplant worden de bloemhoofdjes gebruikt die volledig geopend zijn. De kamilleplant wordt in zijn geheel geplukt en in de schaduw gedroogd. Vervolgens worden de bloemhoofdjes van de steel geplukt met hooguit 2 cm van de steel. De belangrijke inhoudsstoffen van de kamillebloem zijn etherische oliën, flavonoïden (apigenine, rutine, quercetine, kamferolie…), cumarinen, pectineachtige slijmstoffen, bitterstoffen, looistoffen, maar ook choline, aminozuren, polysachariden, oliën, fenolzuren, nicotinezuur, valeriaanzuur, appelzuur, methylsalicylaat, fructose, vitamine B1 en C, zwavel, calcium en nog veel meer … Niet te verwonderen dat deze plant zoveel heilzame eigenschappen heeft. De vele heilzame eigenschappen van de echte kamille Kamille is een erg veelzijdig kruid, waarvan talrijke heilzame eigenschappen intussen wetenschappelijk bevestigd zijn. 1.  Orale toepassingen ·         Kalmeert het zenuwstelsel Kamille werkt rustgevend op het zenuwstelsel, kalmeert de emoties en de angstgevoelens, is slaapwekkend en zenuwversterkend. In de fytotherapie kan echte kamille ingezet worden bij rusteloosheid, stress, prikkelbaarheid, irritatie, angst, boosheid, ADHD, slapeloosheid, nachtmerries, rusteloosheid bij het doorkomen van tandjes bij jonge kinderen, spanningshoofdpijn… ·         Stimuleert de spijsvertering Als je last hebt van een moeilijke spijsvertering stimuleert kamille de spijsvetering na de maaltijd. Kamille bevordert de eetlust voor de maaltijd bij mensen met een gebrekkige eetlust of anorexie, kalmeert een nerveuze spijsvertering, oprispingen, winderigheid en een opgezette buik door darmgassen. ·         Remt ontstekingen van de slijmvliezen van o.a. maag en darmen Kamille remt zowel milde, acute als chronische ontstekingen van de slijmvliezen van het spijsverteringsstelsel en is dus heilzaam tegen een maagdarmvliesontsteking (gastritis), zuurbranden (pyrosis), maagdarmslijmvliesontsteking (gastro-enteritis) en buikgriep. Daarnaast beschermt kamille ook tegen zweervorming in het maagdarmstelsel en helpt onder andere tegen darmontstekingen zoals enteritis en de ziekte van Crohn. ·         Heft krampen op Kamille is krampopheffend, braakstillend, menstruatiebevorderend en een tonicum voor de baarmoeder. Kamille kan ingezet worden tegen maag- en darmkrampen, galkolieken, diarree die gepaard gaat met krampen, krampjes bij zuigelingen, prikkelbare darmsyndroom, braakneigingen, braken, menstruatiekrampen, urinewegspasmen en mogelijks bij astma. ·         Overige medicinale toepassingen van kamille Kamille is een van de meest polyvalent inzetbare medicinale kruiden. Naast bovenvermelde orale toepassingen kun je kamille fytotherapeutisch ook inzetten bij koorts (zweetafdrijvend), griep en verkoudheid (antibacterieel) en een candida-infectie (bevordert een goede darmflora en is schimmelwerend) 2.        Uitwendige toepassingen Ook als het om huidproblemen gaat, is kamille zowel ontstekingsremmend, ontsmettend als jeukstillend. Daarnaast bevordert kamille de aanmaak van epitheelcellen wat belangrijk is voor de vorming van een nieuwe huidlaag bij verwonding. Dit maakt van kamille een uitstekend middel om uitwendig te gebruiken volgens alle mogelijke toepassingen en behandelingsvormen zoals hieronder weergegeven: ·         Gorgelen of mondspoeling bij tandvleesontsteking (gingivitis), mondslijmvliesontsteking (stomatitis), behandeling na het trekken van een tand, doorkomen van tanden bij jongen kinderen, aften, keelpijn (angina), strottenhoofdontsteking (laryngitis)… ·         Dampen of inhaleren bij sinusitis, rhinitis, verkoudheid, bronchitis, hooikoorts, allergische loopneus… ·         Kompressen, darmspoelingen, vaginale spoelingen of zitbaden bij anale ontstekingen en kloven (fissuren), aambeien (hemorroïden), ontsteking in de genitale zone, vaginale ontsteking (vaginitis), witverlies (leucorhoa)… ·         Omslagen, crème, olie bij eczeem, luiereczeem bij baby’s en oudere personen met incontinentie, netelroos (urticaria), jeuk, allergische uitslag, huid- of slijmvliesirritatie door bestralingstherapie (radiodermatitis)… ·         Crèmes, lotions of kompressen bij kleine wondjes, slecht helende wonden, abcessen, brandwonden, zonnebrand, insectenbeten, doorligwonden (decubitis), spataderzweren (ulcus cruris), een droge, ruwe en schrale huid, kloven, tepelkloven… ·         Olie bij zenuwpijn, reuma- en jichtklachten, spanningshoofdpijn, oorpijn, “sciatiek” (ischias), borstklierontsteking (mastitis), een droge en geïrriteerde hoofdhuid… ·         Spoeling om blonde haren een gouden gloed te geven of nog bleker te maken Bijwerkingen ·         Zolang je niet overdrijft, kun je in principe kamille zoveel gebruiken als je wil. Toch adviseren we om het met mate te gebruiken want in zeer zeldzame gevallen kan overmatig gebruik van kamille leiden tot een tegengesteld effect met rusteloosheid en prikkelbaarheid als gevolg, vooral bij kinderen, maar ook tot slapeloosheid en braakneigingen. ·         Mogelijke, zeer zeldzame nevenwerkingen zijn: tragere reacties, verlaagde alertheid, een licht gevoel in het hoofd, duizeligheid, slaperigheid… Vermijd in deze zeldzame gevallen combinatie met alcohol en het gebruik van de auto.  Mogelijke interacties met andere planten, stoffen en medicijnen Zoals bij vele kruiden is er theoretisch mogelijkheid tot interactie met bloedverdunners, aspirine, ontstekingsremmers, kalmerende middelen, slaapmiddelen, antihistaminica en sommige immunosuppressiva. Raadpleeg een fytotherapeut of je arts Als je kamille wil combineren met medicijnen, raadpleeg steeds je arts of een fytotherapeut die gespecialiseerd is in kamille onder de vorm van moedertincturen, poeders, verstuivers, vloeibare extracten en capsules. Alle in dit artikel besproken medicinale werkingen van echte kamille komen uit het “Groot Handboek Geneeskrachtige Planten” van Geert Verhelst, een op wetenschappelijk onderzoek gebaseerd naslagwerk over medicinale planten en kruiden, dat ook gebruikt wordt in de fytotherapie.

Lees meer

Aminozuren – Een greep uit de toepassingsgebieden | Medibib

Aminozuren, belangrijke bouwstoffen   In een vorig artikel zagen we al dat een groot deel van onze spier- en weefselcellen bestaat uit proteïnen, ook wel eiwitten genoemd en dat deze op hun beurt opgebouwd zijn uit aminozuren. Aminozuren spelen een sleutelrol in een hele reeks biologische processen: ze geven structuur aan de cellen, zijn van belang voor het transport en de opslag van de voedingsstoffen die we tot ons nemen, de werking van de organen, klieren en bloedvaten, het immuunsysteem en het hormonaal stelsel, het herstel van weefsels zoals spieren, botten, huid en haar, de wondgenezing en de stofwisseling. Aminozurenvoorraad in de juiste verhoudingen   Eiwitten uit onze voeding worden in het maagdarmkanaal afgebroken tot losse aminozuren die de voorraad dagelijks aanvullen. Vanuit deze aminozurenvoorraad wordt vervolgens geput om naargelang de behoefte weer nieuwe proteïnen aan te maken. Dit complex biochemisch uitwisselingsproces van aminozuren vindt ongeveer drie tot viermaal per dag plaats. Vandaar het belang dat die voorraad voortdurend aangevuld wordt. Nog belangrijker is dat de aminozurenvoorraad voortdurend volgens de juiste verhoudingen gehandhaafd wordt. Zodra er één of meerdere aminozuren ontbreken, wordt de vorming van proteïnen verstoord en komen de stofwisselingsprocessen in het gedrang. De meeste welvaartsziekten zoals huidproblemen, haaruitval, slaapproblemen, stemmingswisselingen, erectiestoornissen, artrose, diabetes, hoge bloeddruk, te hoge cholesterolwaarden, rimpelvorming en problemen bij de overgang zijn eigenlijk het gevolg van aminozuurgerelateerde stofwisselingsstoornissen.   Hierna geven we een greep uit de toepassingsgebieden van aminozuren. Aminozuren en anti-aging   ·         De huid, de nagels en het haar zijn de spiegel van onze stofwisseling. Om deze gezond te houden en het natuurlijke verouderingsproces te vertragen is een optimale hoeveelheid aminozuren nodig. Aminozuren voeden deze weefsels van binnenuit met als resultaat een sterker bindweefsel, een zachte en elastische huid, sterke nagels en stevig en glanzend haar.   ·         Creatine is een lichaamseigen stof met vele functies: de productie van collageen en elastine die essentieel zijn voor een stevige, strakke en gehydrateerde huid, sterke ligamenten, pezen en kraakbeen, energie voor de celstofwisseling in de spieren, de hersenen, de huid en de immuuncellen, en de celvernieuwing in het bindweefsel. Voor de vorming van creatine zijn de aminozuren arginine en methionine nodig. ·         Glutamine draagt bij tot een gezond zuurbasenevenwicht dat omwille van een ongezonde levensstijl met te veel koffie, nicotine, vlees en suiker, maar ook het natuurlijke verouderingsproces geleidelijk aan uit balans geraakt. Hiervoor zorgt glutamine voor de afscheiding van giftige ammoniak via de nieren en het opslaan van bicarbonaat dat zuren neutraliseert. ·         Glutamine is ook belangrijk voor een stevige huid en de eiwitproductie. De lichaamseigen aanmaak van glutamine vermindert met de leeftijd. Bij een tekort haalt het lichaam glutamine uit de spieren wat uiteindelijk leidt tot een verslapping van de spiermassa. Aminozuren en artrose & osteoporose   ·         Methionine is een essentieel aminozuur dat bijdraagt aan de opbouw van kraakbeen. Het kraakbeen heeft zwavel nodig en methionine is hiervoor de geschikte leverancier. Mensen die lijden aan artrose hebben vaak te kampen met ernstige zwaveltekorten zodat het kraakbeen moeilijk kan herstellen. Medicijnen zullen de negatieve zwavelstatus nog verergeren. Methioninesuppletie in combinatie met B-vitaminen hebben een positief effect bij artroseklachten. Methionine ondersteunt niet alleen het herstel van kraakbeenweefsel, maar is ook pijnstillend en ontstekingsremmend.  ·         Arginine is essentieel voor de aanmaak van collageen en hiermee dus ook voor de opbouw van de botten en de groei van de botcellen. Samen met andere aminozuren bevordert arginine de aanmaak van cellen die bot aanmaken (osteoblasten) en remt arginine de aanmaak van cellen die bot afbreken (osteoclasten). Een tekort aan arginine kan bij vrouwen na de overgang tot osteoporose leiden. Aminozuren en de cardiovasculaire gezondheid ·         Studies hebben aangetoond dat arginine de ‘slechte’ cholesterol in het bloed kan doen zakken. Arginine houdt de bloedvatwanden elastisch en voorkomt trombose door de stolling van bloedplaatjes (trombocyten) en witte bloedlichaampjes (leukocyten). Door de bloedvaten te ontspannen, normaliseert arginine ook de bloeddruk.   ·         Het zwavelhoudend aminozuurachtige taurine regelt de aanvoer van kalium en calcium naar de hartspier. Onrechtstreeks is taurine dus nodig voor de hartslag en voorkomt het daarmee hartritmestoornissen. Taurine verlaagt ook de bloeddruk en de cholesterolspiegel en remt de hechting van bloedplaatjes tegen de vaatwanden.   ·         Naast een vetbrandende functie heeft carnitine ook een positief effect op het cholesterolniveau. ·         Arginine is nodig voor de synthese van het enzym dat verantwoordelijk is voor de aanmaak van stikstofmonoxide (NO). Een tekort aan stikstofmonoxide is medeverantwoordelijk voor het ontstaan van diverse hart- en vaatziekten. ·         Cysteïne, verkrijgbaar onder de stabiele NAC-vorm (N-acetyl-cysteïne) heeft een positief effect op hart- en vaatziekten, vermindert de homocyteïnespiegel en verhoogt de ‘goede’ cholesterol in het bloed. Aminozuren en diabetes   ·         Arginine kan de insulineresistentie verminderen. Insulineresistentie is verantwoordelijk voor een verhoogde bloedsuikerspiegel, aderverkalking, beroerte, hartaanval en een verhoogde vetopstapeling in de cellen. Arginine verbetert de insulinegevoeligheid en verwijdt de bloedvaten waardoor de bloeddruk daalt. ·         Ook het aminozuurachtige carnitine verbetert de insulinegevoeligheid en beschermt de cellen van het hart, de nieren en de ogen, die extra onder druk staan bij diabetici, tegen oxidatieve stress. Aminozuren en de vetverbranding ·         De vetopslag en hiermee ook ons figuur wordt vooral bepaald door onze hormonen. Een gerichte inname van bepaalde aminozuren kan het lichaam stimuleren om slankmakende hormonen te produceren. Het groeihormoon dat voornamelijk ’s nachts aangemaakt wordt bij voldoende slaap, verhoogt de eiwitsynthese en bevordert de afbouw van vet. Voor de aanmaak van groeihormoon zijn de aminozuren arginine, methionine en glutamine nodig samen met vitamine B6, B12 en zink als cofactoren. ·         Naargelang we ouder worden, verhoogt ons vetpercentage. Carnitine, een aminozuurachtige stof die gevormd wordt uit lysine en methionine, ondersteunt de omzetting van vet in energie en het transport van vetzuren als brandstof. In combinatie met lichaamsbeweging draagt carnitine dus bij tot een verhoogde vetverbranding en een betere figuur. ·         Glutamine remt de vetopslag door vetten te binden en vermindert ook de drang naar suiker en alcohol. Aminozuren en het immuunsysteem   ·         Arginine is belangrijk voor de energievoorziening van de cellen van het darmslijmvlies en zorgt hiermee voor een optimale barrièrefunctie. Daarnaast stimuleert arginine de thymus en verhoogt het hiermee de activiteit en het aantal afweercellen.   ·         Glutamine is nodig voor de aanmaak van witte bloedcellen die belangrijk zijn voor het afweersysteem omdat ze verantwoordelijk zijn voor de productie van antilichaampjes. Glutamine wordt in de spieren aangemaakt. Bij intensief sporten ontstaat een tekort zodat we vatbaarder worden voor infecties. ·         Glycine speelt een rol bij de productie van antilichaampjes en is hierdoor onmisbaar voor het immuunsysteem. Glycine voorkomt het vroegtijdig afsterven van cellen en vormt samen met glutaminezuur het sterke antioxidant glutathion dat de ontstekingsprecessen reguleert. ·         Cysteïne heeft een modulerende werking op het immuunsysteem doordat het de productie van lymfocyten stimuleert, de cytotoxische T-cellen activeert, de NF-kB- expressie remt en de hepatische glutathionsynthese moduleert.

Lees meer

Slaapproblemen – De vele oorzaken van slapeloosheid | Medibib

Wat verstaan we onder slaapproblemen? Slapen is essentieel voor een goede gezondheid. Tijdens de slaap vinden immers belangrijke herstelmechanismen plaats. Het gebeurt wel vaker dat we eens een nachtje of enkele nachten na elkaar moeilijker in slaap geraken, ’s nachts verschillende keren wakker worden of ’s morgens niet uit ons bed geraken. Meestal heeft dat te maken met iets wat gebeurd is zoals een ruzie, een tegenslag, een naaste die ziek is, een blijde gebeurtenis of een overlijden. Of gewoon omdat je ’s avonds te veel en/of te laat gegeten hebt. Zodra de aanleiding opgelost, voorbij of vergeten is, verdwijnen dit soort tijdelijke slaapproblemen weer vanzelf.   We spreken pas echt over ernstige slaapproblemen of slapeloosheid (insomnia) wanneer we zonder duidelijke reden dagenlang (meer dan 3 weken) moeilijk in slaap kunnen vallen, ’s nachts regelmatig wakker worden en dit gevolgen heeft voor ons functioneren overdag: moeheid, prikkelbaarheid, geïrriteerdheid, concentratieproblemen, hoofdpijn, een verminderd reactievermogen, enz. Iedereen heeft 8 uren slaap nodig: waarheid of mythe? Laten we meteen deze mythe ontkrachten! Slaaponderzoek heeft uitgewezen dat de slaapbehoefte zeer persoonlijk is en schommelt tussen 4 en 11 uren slaap per nacht. Zo heeft ongeveer 10 % van de bevolking slechts 6,5 uren slaap per nacht nodig terwijl zowat 15 % er meer dan 9 nodig heeft. Kinderen hebben doorgaans iets meer slaap nodig, 65-plussers dan weer minder. Zelfs de omgeving waar je woont zou een rol spelen in je slaapbehoefte. Wie in de bergen woont slaapt meestal iets langer dan wie aan de zee woont. Slaapproblemen uitgedrukt in cijfers Een Vlaams slaaponderzoek heeft enkele cijfers blootgelegd over onze slaap … ·         9 % van de bevolking heeft meer dan een uur nodig om in te slapen ·         25 % wordt ’s nachts regelmatig wakker en kan daarna moeilijk weer inslapen ·         52 % van de mensen klaagt over zijn slaapkwaliteit ·         55 % heeft het gevoel niet uitgerust te zijn ’s morgens 33 % heeft een chronisch slaapprobleem en van deze groep zijn ook specifieke cijfers gekend: ·         47 % heeft problemen met inslapen of met doorslapen ·         51 % ondervindt de vermoeidheid overdag als een probleem ·         37 % heeft simpelweg veel slaap nodig Mogelijke oorzaken van slaapproblemen ·         Piekeren en stress Piekeren over het werk of privéproblemen en stress gaan vaak hand in hand en vormen samen de belangrijkste oorzaken van slaapproblemen. ·        Tijdsgebrek Door het hectische leven hebben we het vaak te druk en komen we in tijdsnood. Slapen wordt daarbij door velen als tijdverlies beschouwd. Daarom gaan sommige mensen te laat gaan slapen en geraken ze ’s morgens moeilijk uit hun bed. Dergelijke verkeerde slaapgewoonten leiden uiteindelijk tot slapeloosheid. ·        Verstoring van de biologische klok Bij mensen die vaak de wereld rondreizen met het vliegtuig of in ploegen werken zien we dikwijls een ontregelde biologische klok die gepaard gaat met chronische slaapproblemen. Het organisme heeft moeite om het verschil tussen dag en nacht te herkennen wat nefast is voor de slaapkwaliteit en de gezondheid. ·         Geluidshinder Bijna de helft van de mensen ondervindt ’s nachts hinder door lawaai. Vaak gaat het over lawaai dat van buitenaf komt zoals: straatverkeer, boeren die ’s nachts met hun machines doorwerken, blaffende honden, lawaai in uitgaansbuurten, burenruzies, een luide radio of tv die de hele nacht bij de buren blijft doorspelen. ·        Laat en zwaar avondeten Sommige mensen komen ’s avonds relatief laat thuis van hun werk. Ze zorgen dan eerst voor de kinderen en gaan pas zelf aan tafel als de kinderen in bed liggen. Meestal is het avondmaal hun hoofdmaaltijd. Terwijl het spijsverteringstelsel na een stressvolle dag het liefst tot rust wil komen, krijgt het nog een zware maaltijd te verteren, wat nefast is voor de slaapkwaliteit. ·         Cafeïne en alcohol Van cafeïnerijke dranken zoals koffie, zwarte thee en cola is geweten dat ze je uit je slaap houden. Van alcohol daarentegen wordt meestal gedacht dat ze een ‘laatste slaapmutsje’ zijn voor het slapengaan. Alcohol mag je dan suf en slaperig maken, het zorgt er ook voor dat je niet in een diepe slaap komt zodat je snel weer wakker wordt. ·         Geneesmiddelen Geneesmiddelen zoals bepaalde antidepressiva, geneesmiddelen tegen hooikoorts en een hoge bloeddruk kunnen slaapproblemen veroorzaken. ·         Onderliggende problemen Slapeloosheid op zich is geen ziekte, maar eerder een signaal dat er iets anders aan de hand is. Een onderliggende ziekte of aandoening zoals diabetes, reuma, fibromyalgie, hartritmestoornissen of astma kunnen gepaard gaan met slapeloosheid. Soms kan slapeloosheid wijzen op een onderliggend psychologisch probleem zoals depressie. In deze gevallen zal niet het slaapprobleem maar de aandoening aangepakt moeten worden. ·         Rusteloze benen 5 % van de bevolking heeft last van dit onderkend probleem dat optreedt zodra je in bed ligt. Een opkomend prikkelend gevoel in de benen maakt dat je niet stil kunt blijven liggen. De precieze oorzaak is nog niet gekend maar bepaalde geneesmiddelen kunnen het onder controle houden. ·         Slaapapneu Slaapapneu kenmerkt zich door verschillende ademstilstanden van minstens 10 seconden tijdens de slaap. Door het stoppen van de luchttoevoer krijgt het bloed minder zuurstof wat leidt tot een korte ontwaking om de ademhaling weer op gang te brengen. Gebeurt dat verschillende keren per nacht dan is de slaap onvoldoende recupererend. Mensen met slaapapneu zijn overdag vaak moe en slaperig en hebben last van concentratiestoornissen. ·         Narcolepsie Dit ernstig neurologisch slaapprobleem kenmerkt zich door een oncontroleerbare drang om te slapen. Ook al slapen deze mensen voldoende ’s nachts, worden ze overdag plots overvallen door een 10 tot 30 minuten durende slaperigheid. De precieze oorzaak hiervan is nog niet gekend, maar de aandoening kan gelukkig behandeld worden. ·         Parasomnia Afwijkend gedrag tijdens het slapen zoals tandenknarsen, nachtelijke angst- of eetaanvallen, nachtmerries of slaapwandelen veroorzaken slaapproblemen onder de noemer parasomnia. Sommige vormen zijn van tijdelijke aard en kunnen eenvoudig verholpen worden. Andere veroorzaken chronische slaapproblemen waarvoor professionele hulp nodig is. Wat kun je zelf doen om slaapproblemen te voorkomen ·         Zorg overdag voor voldoende beweging, bij voorkeur in openlucht. Sporten bevordert de aanmaak van ontspannende endorfines en remt de productie van stresshormonen, wat bevorderlijk is voor de slaap. ·         Zorg voor een goed geventileerde, donkere slaapkamer met een temperatuur tussen de 16 en de 20 graden. Kijk vooral geen TV in je slaapkamer. ·         Vermijd zware maaltijden, te laat eten, cafeïne, alcohol, roken en medicijnen voor het slapengaan. Ga ook niet met honger gaan slapen. ·         Vermijd om voor het slapengaan nog snel even naar je Facebook of Instagram te kijken of te Whatsappen. Blauw licht afkomstig van je scherm remt de aanmaak van het slaaphormoon melatonine. ·         Ga op regelmatige tijdstippen slapen en sta op hetzelfde uur op. Door je dag-nachtritme vast te leggen verbetert je slaapkwaliteit. ·         Als je de slaap niet kunt vatten, sta weer op en doe iets anders totdat je slaperig wordt. ·         Probeer je problemen niet mee naar bed te nemen. Leid je gedachten af met een rustgevend boek of wat rustgevende muziek. Wat kun je doen bij ernstige slaapproblemen ·         Ernstige slaapproblemen dienen ook ernstig genomen te worden. Als je langer dan 3 weken moeilijk kunt in- en/of doorslapen, raadpleeg dan je huisarts. Voor de meeste oorzaken bestaat er een adequate oplossing op maat. ·         Tijdelijke slaapproblemen kunnen meestal verholpen worden met fytotherapie, een natuurlijk slaapmiddel op basis van rustgevende en slaapbevorderende kruiden en planten zoals valeriaan, wilde passiebloem, kamille, slaapmutsje, citroenmelisse, enz. eventueel aangevuld met het slaaphormoon melatonine. ·         Medicamenteuze slaapmiddelen dienen zo lang mogelijk vermeden te worden omdat hiervan geweten is dat ze verslavend werken. Ze lossen het onderliggend probleem niet op en je hebt er steeds meer van nodig om hetzelfde effect te behouden.

Lees meer

Vitamine C – Ascorbinezuur, ascorbaat- of ester C-vorm | Medibib

Wat is vitamine C? Vitamine C is een wateroplosbare vitamine die tevens een antioxidante werking heeft. In tegenstelling tot de meeste zoogdieren, is voor de mens vitamine C essentieel omdat het lichaam het zelf niet kan aanmaken. Om te kunnen beschikken over voldoende vitamine C zijn we als mens dus aangewezen op de voeding. Vitamine C komt verspreid voor in heel het lichaam, in hoge hoeveelheden in de bijnieren en de hypofyse en in de hoogste concentraties in de lever en de skeletspieren. Voedingsbronnen van Vitamine C Wanneer we over vitamine C spreken, denken we meestal aan sinaasappelen. Hoewel in deze heerlijke vrucht vitamine C zit, is het nu ook weer geen wonderbron. Zo zit er bijvoorbeeld evenveel van deze vitamine in aardbeien, 2x zoveel in kiwi en broccoli en zelfs bijna 4x zoveel in rode paprika. Groenten, fruit en aardappelen zijn goede bronnen van vitamine C, je eet er dagelijks dus best voldoende van. Daarnaast vind je vitamine C ook in orgaanvlees zoals lever en niertjes. Belangrijk om weten is dat de wateroplosbare vitamine C-waarde snel verloren gaat door het te koken, bloot te stellen aan lucht en hoge temperaturen, en te lang te bewaren in de koelkast. Waarvoor hebben we vitamine C nodig? ·         Het immuunsysteem en de natuurlijke weerstand Vitamine C draagt samen met zink bij tot een normale werking van het immuunsysteem, ook tijdens en na zware lichamelijke inspanningen. Zo ligt vitamine C aan de basis van het verdedigingsmechanisme van fagocyten tegen binnendringende bacteriën. Daarnaast speelt vitamine C een rol in de aanmaak van prostaglandines. Dit zijn hormoonachtige stofjes die lokaal optreden om fysiologische processen te reguleren zoals ontstekingen, verwijding en vernauwing van bloedvaten, pijn, koorts, bloedstolling, … ·         Collageenvorming Vitamine C is essentieel voor de aanmaak van collageen, een lijmachtig eiwit dat de specifieke bindweefsels vormt. Hiermee draagt vitamine C, eventueel samen met OPC, bij aan gezonde en elastische bloedvaten. Een gezond bindweefsel van botten, spieren, pezen en gewrichten geeft dan weer structuur en stevigheid aan het lichaam. Niet alleen tijdens de groei maar ook bij ziekte, breuk, sporten, normale slijtage is vitamine C nodig voor de opbouw en het herstel van het bindweefsel. En dat geldt natuurlijk ook voor het behoud van een gezonde huid en bij wondgenezing. ·         Energieleverend metabolisme en vermindering moeheid en vermoeidheid Vitamine C helpt het lichaam om energie vrij te maken uit de voeding en vermoeidheid te verminderen. Daarnaast is vitamine C betrokken in allerlei metabole stofwisselingsprocessen zoals de synthese van carnitine, de omzetting van cholesterol in galzuren, de afbraak van tyrosine, de mineraalhuishouding en de omzetting van nitraat en nitriet in nitrosaminen in het maagdarmkanaal. ·         Het zenuwstelsel en psychologische functies Vitamine C draagt bij aan een normaal functionerend zenuwstelsel en normale psychologische functies en speelt een essentiële rol in de synthese van hormonen en neurotransmitters. ·         Oxidatieve stress Vitamine C draagt als belangrijke antioxidant bij tot de bescherming van cellulaire structuren tegen de toxische invloed van zeer reactieve en schadelijke vrije radicalen. Roken, stress en een ongezond voedingspatroon zijn gekende bronnen van vrije radicalen. Vitamine C helpt het lichaam ook te ontgiften van zware metalen zoals lood, kwikzilver, cadmium en nikkel. Vitamine C draagt ook bij tot de regeneratie van de actieve vorm van vitamine E, een andere belangrijke antioxidant onder de vitaminen. ·         IJzeropname Vitamine C draagt bij tot een goede intestinale opname van niet-heemijzer uit de voeding. IJzer draagt bij tot het energieleverend metabolisme, de aanmaak van hemoglobine in de rode bloedcellen en het zuurstoftransport naar de verschillende lichaamsdelen. Onrechtstreeks is ook vitamine C hiervoor verantwoordelijk. Het effect van vitamine C op de ijzerstatus blijkt sterker te zijn bij mensen met een ijzertekort. Dagelijkse behoefte aan vitamine C Leeftijd Behoefte mg/dag Maximaal toegelaten mg/dag 0 - 6 maand 50   7-12 maand 50   1-3 jaar 60 400 4-6 jaar 75 650 7-10 jaar 90 800 11-14 jaar 100 1200 15-18 jaar 110 1800 Volwassenen (19-70 jaar) 110 2000 70-plussers 110   Zwangerschap 120   Borstvoeding 150   Tabel van de Hoge Gezondheidsraad De dagelijkse hoeveelheden zijn aanbevolen om het antioxiderend effect van vitamine C te verzekeren. Zwangere vrouwen, vrouwen die borstvoeding geven, mensen die roken en/of een alcoholverslaving hebben, een eenzijdig voedingspatroon aanhouden, en ouderen hebben een verhoogde behoefte aan vitamine C. Hoewel bijwerkingen toegeschreven aan hoge doses vitamine C (> 1000 mg/dag) in de literatuur worden teruggevonden (waaronder nierstenen) is hiervan tot op heden geen formeel toxisch effect aangetoond. Toch adviseert het EFSA voorzichtigheidshalve maximaal toegelaten hoeveelheden. Vitamine C-tekort Vitamine C werd eeuwen geleden ontdekt toen zeelieden op ontdekkingsreis gedurende meer dan 4 tot 6 maanden leefden van een vitamine C-arme voeding. De eerste tekens waren verharde haarzakjes en een droge huid, gevolgd door bloedingen in de slijmvliezen, paarse vlekken op de huid, oedeem in de ledematen, scheurbuik (opgezette buik door oedeem), het loskomen van de tanden door tandvleesaantasting voorafgaand aan overlijden. Hoewel dergelijke situaties bij ons niet meer voorkomen, kan men bij volgende signalen denken aan een matig tot ernstig vitamine C-tekort: vermoeidheid, algehele zwakte, spierpijn, verminderde weerstand, gebrek aan eetlust, moeilijke wondheling, blauwe plekken door onderhuidse bloedingen, bloedend tandvlees, inwendige bloedingen, verzwakt bindweefsel, gewichtsverlies, slapeloosheid, tanduitval, opgezette benen, neuropathie. Verschillende vormen van vitamine C als supplement De wetenschappelijke naam voor vitamine C is ascorbinezuur. Farmaceutisch gezien mag vitamine C als ascorbinezuur dan wel de goedkoopste vorm zijn, voor sommige mensen is die niet zo geschikt omdat het zo zuur is. Naast ascorbinezuur is vitamine C ook beschikbaar in niet zure aan mineralen gebonden vormen zoals calcium en magnesium. Zo zijn bijvoorbeeld calciumascorbaat en magnesiumascorbaat ontzuurd, gebufferd en bijgevolg milder voor de maagwand. Mooi meegenomen is dat deze vormen bijna dubbel zo goed opneembaar zijn. Een derde vorm, ester-C wordt beschouwd als de derde vitamine C-generatie. Deze unieke, gepatenteerde formule combineert de voordelen van ascorbinezuur en calciumascorbaat: een snelle opname en benutting van vitamine C voor de stofwisselingsprocessen. Contra-indicaties Hoge doses vitamine C worden afgeraden: ·         Bij chemotherapie en/of bestraling ·         Als je lijdt aan ijzerstapeling (thalassemie, hemochromatose) ·         Bij een verminderde nierfunctie ·         Tijdens de zwangerschap en de borstvoedingsperiode       Interacties met kruiden en medicijnen Er lijken nogal wat interacties te zijn tussen het gelijktijdig gebruik van medicijnen, kruiden en vitamine C. Als je een vitamine C-supplement wenst te combineren met bepaalde medicijnen, raadpleeg dan eerst je arts of je apotheek. Bijwerkingen Bij hoge doses zal de niet opgenomen vitamine C water aantrekken in de dikke darm en bijgevolg diarree veroorzaken. Dit verschijnsel is volkomen ongevaarlijk en verdwijnt zodra je de dosis verlaagt. Veiligheid Vitamine C als ascorbinezuur wordt als veilig beschouwd en bij een maximale dosering van 2000 mg goed verdragen. Hogere doseringen kunnen maagdarmklachten veroorzaken zoals misselijkheid, gasvorming, buikkrampen en/of diarree. De ascorbaat- of ester-c-vorm wordt over het algemeen in hogere doseringen goed verdragen. Niet opgenomen vitamine C wordt via de urine uitgescheiden. Dit kan je nieren belasten. Hoewel er geen sluitend bewijs is dat vitamine C nierstenen veroorzaakt, wordt mensen met oxalaatbevattende nierstenen geadviseerd vitamine C onder de vorm van ascorbinezuur te beperken.

Lees meer

Stress – Acuut of chronisch – Klachten & voorkomen | Medibib

Stress Onderzoek wijst uit dat niet minder dan 46 % van de Belgische bevolking stress heeft. De factoren die stress uitlokken en de klachten die we ondervinden zijn voor iedereen verschillend. Toch heeft stress een aantal dingen gemeen: het is alsof je steeds meer de controle verliest, onverwachte nieuwe situaties maken je angstig en je twijfelt steeds meer aan jezelf. Dit heeft niets meer te maken met ‘gezonde stress’ die je een boost geeft. Bij stress verlies je de balans tussen je draagkracht en je draaglast.   Wat is stress? Stress is een lichamelijke respons op een te lange en/of te intense gespannen situatie waarbij een natuurlijk overlevingsmechanisme in werking treedt. Ons lichaam komt in een staat van paraatheid zodat we alerter worden en optimaal kunnen functioneren. Zonder het te beseffen komen we eigenlijk helemaal onder spanning te staan. Als dit slechts af en toe gebeurt kan het geen kwaad. In tegendeel, het helpt ons om een opdracht optimaal uit te voeren. Het gevaar schuilt in een permanente staat van spanning. Dan gaat het lichaam klachten ontwikkelen die ons ziek kunnen maken. De twee hormonale stresspaden Stress veroorzaakt in het lichaam een soort noodreactie met een hogere fysiologische activiteit (arousal) als gevolg. Dit vecht-of-vluchtmechanisme stamt uit de oertijd en dient om het hoofd te kunnen bieden aan ‘levensbedreigende’ situaties. Het lichaam maakt echter geen onderscheid tussen een deadline halen, geldproblemen of het gevaar van een mammoet die ons achter de hielen zit. De stressrespons vindt plaats via twee verschillende zenuwpaden: een onmiddellijke reactie via het autonoom zenuwstelsel en een langzamere reactie die tot stand komt via de zogenaamde hypothalamus-hypofyse-bijnierschors-as. Dit brengt ons ook tot de twee soorten stress. Soorten stress ·         Acute stress Bij acute stress gaat het doorgaans om een kortstondige periode van angst omdat je een presentatie moet geven, een examen moet afleggen, het vliegtuig moet nemen. Hierbij ontstaat een onmiddellijke stressrespons vanuit het sympathisch zenuwstelsel (onderdeel van het autonoom zenuwstelsel) dat het bijniermerg aanspoort om adrenaline en noradrenaline vrij te maken in de bloedbaan. Deze stresshormonen zorgen ervoor dat het hart sneller gaat pompen zodat er meer bloed naar de hersenen en de spieren vloeit, de ademhaling versnelt en de spieren zich opspannen zodat we klaar zijn om te vechten of te vluchten. Acute stress is normaal gezien van korte duur waarna de fysiologische en emotionele balans zich herstellen en je klachten verdwijnen. ·         Chronische stress Bij een intense, herhaaldelijke of latente ‘bedreigende’ situatie treedt een tweede stressrespons in actie. Hierbij gaat het meestal om chronische stresssituaties zoals bij het verlies van een dierbare, een blaffende hond in de buurt, geldproblemen, pesten op het werk enz. De stressprikkel bereikt de hypothalamus en zet daar een kettingreactie in gang waarbij boodschapperstoffen (neurotransmitters) achtereenvolgens de hypofyse en tenslotte de bijnierschors op de hoogte brengen dat er een noodsituatie aan de gang is. De bijnierschors scheidt op zijn beurt het stresshormoon cortisol af wat het metabolisme verhoogt. Cortisol heeft immers als doel energie vrij te maken om beter opgewassen te zijn tegen de ‘bedreigende’ situatie en doet dit door glucose vrij te maken uit de lever en vetten uit de vetreserves. Bij aanhoudende stress zal het voortdurend verhoogde cortisolniveau nefast zijn voor de gezondheid en kunnen de bijnieren zelfs uitgeput geraken. Als de cortisolproductie uiteindelijk stilvalt en de hoeveelheid in het bloed extreem daalt ontstaat een uitzichtloze situatie van lichamelijke en mentale uitputting (burn-out). Welke gebeurtenissen kunnen stress veroorzaken? Er zijn in het dagelijkse leven heel wat situaties die stress kunnen veroorzaken en niet iedereen reageert er op dezelfde manier op. Wie een hoge draagkracht heeft zal ook stressbestendiger zijn. We geven enkele voorbeelden die vaak voorkomen: ·         Positieve gebeurtenissen zoals een familiefeest, een huwelijk, de geboorte van een kind, de voorbereidingen van een reis kunnen spannend zijn en voor een zekere stress zorgen. Maar die is gelukkig meestal van voorbijgaande aard. ·         Herhaaldelijke alledaagse gebeurtenissen die voor ergernis en frustratie zorgen kunnen je behoorlijk gespannen en zelfs moedeloos maken. Banale ervaringen zoals dagelijks in de file staan, voortdurend lawaai om je heen (blaffende hond of luide muziek bij de buren), lang wachten, eentonige opdrachten op het werk, een niet zo’n fijne sfeer onder de collega’s, enz. kunnen uiteindelijk de emmer doen overlopen. ·         Ingrijpende gebeurtenissen zoals een permanente hoge werkdruk, verlies of ziekte van een dierbare, relatieproblemen, burenruzies, geldproblemen, gezondheidsproblemen, gepest worden op het werk of een inbraak bij je thuis, kunnen traumatisch en zelfs schadelijk zijn. Als die spanning blijft aanslepen en het lichaam niet meer tot rust komt, mondt ze uit in chronische stress.   ·         Afhankelijk van de persoonlijke draagkracht zijn sommige mensen stressgevoeliger als ze voor een ongekende situatie staan, een moeilijke keuze moeten maken (keuzestress), een situatie niet kunnen beïnvloeden of controleren of het gevoel hebben er alleen voor te staan. Wat zijn de klachten en symptomen bij stress? Stress kan nefast zijn voor het lichaam, het mentaal welzijn, het gedrag en de cognitieve functies. De meest voorkomende stressgerelateerde klachten zijn: Lichamelijke (somatische) klachten ·         Hoofdpijn ·         Slaapproblemen: moeilijk inslapen, piekeren, vaak wakker worden ·         Spijsverteringsproblemen: maagpijn, maagzuur, prikkelbare darm, verminderde eetlust ·         Spierpijn en spierstijfheid: schouders, rug, nek ·         Hartkloppingen en een drukkend gevoel op de borst ·         Oppervlakkige ademhaling ·         Rusteloosheid, rusteloze benen, zenuwtrekjes ·         Aanhoudend gevoel van moeheid ·         Verminderde weerstand tegen infecties, ziekte en ontstekingen met opflakkeringen van ‘latente virussen’ zoals koortsblaasjes, gordelroos, enz. als gevolg Psychische klachten ·         Snel geïrriteerd of gefrustreerd zijn ·         Snel huilen ·         Zich gespannen en onrustig voelen, voortdurend gejaagd zijn ·         Emotioneel reageren ·         Zelden lachen ·         Sombere en pessimistische gedachten ·         Onzekerheid, gebrek aan zelfvertrouwen, negatief zelfbeeld Verminderde cognitieve functies ·         Verstrooidheid en concentratieproblemen ·         Geheugenproblemen, vergeetachtigheid ·         Piekeren ·         Verlies van creativiteit ·         Besluiteloosheid en niet meer oplossingsgericht denken ·         Overdreven waakzaam zijn ·         Lusteloosheid en futloosheid ·         Minder presteren en meer fouten maken Gedragsveranderingen ·         Overmatig of minder eten ·         Meer alcohol drinken ·         Meer medicatie gebruiken ·         Meer roken ·         Geen zin in seks ·         Niet meer kunnen ontspannen ·         Geen energie meer ·         Steeds willen rusten ·         Bazig, snauwerig gedrag en extreem kritisch tegenover de anderen ·         Lang opblijven en niet uit bed kunnen Hoe kun je stress voorkomen? ·         Denk na over welke factoren bij jou stress uitlokken en hoe je deze situaties eventueel kunt veranderen. ·         Sta stil bij de manier waarop je naar de situaties kijkt. Weet dat jij de situaties meestal niet kunt veranderen of verbeteren maar wel de manier hoe je ermee omgaat. ·         Zorg regelmatig voor ontspanning door te rusten, een boek lezen, een film kijken, wandelen, sporten, een hobby zoeken. Zoek geen ontspanning in alcohol, medicatie of drugs. ·         Zorg voor een goede planning en organisatie, leg je grenzen en stel je prioriteiten. ·         Leer om ook eens ‘neen’ te zeggen. ·         Zoek steun bij anderen, een goed gesprek en een luisterend oor kunnen al veel helpen om de spanning te verminderen. Durf hierbij ook je emoties te tonen. ·         Een gezonde levensstijl maakt je stressbestendiger: gezonde voeding, lichaamsbeweging, voldoende slaap en af en toe eens lachen kunnen wonderen doen. En hoewel je levensstijl de belangrijkste factor is om stress te voorkomen kunnen rustgevende en/of adaptogene voedingssupplementen, kruiden of fytotherapie tijdelijk steun bieden om je draagkracht weer een boost te geven.

Lees meer

GABA – Natuurlijke rustgever & glutamaat-antagonist | Medibib

Wat is GABA? GABA, het letterwoord voor gamma-aminoboterzuur, is een neurotransmitter (boodschapperstof) met een inhiberende (remmende) werking in het centraal zenuwstelsel en een niet essentieel aminozuur[E1] . GABA is de tegenhanger van de prikkelende neurotransmitters die overactiviteit veroorzaken en is hiermee een natuurlijke rustgever voor het zenuwstelsel. Hoe werkt GABA? Als belangrijke inhiberende neurotransmitter in het centraal zenuwstelsel genereert GABA zijn effecten via verschillende soorten receptoren: ·         De GABAa-receptoren zorgen voor een balans tussen activiteit en rust in de hersenen en bieden hierdoor respons op angst, paniek en stress. ·         De GABAb-receptoren beëindigen overactiviteit van de hersenen en zijn hierdoor betrokken bij het geheugen, de gemoedstoestand en pijn. ·         De GABAc-receptoren (GABA A-rho) zijn minder gekend.    GABA (rustgevend) englutamaat (exciterend) zijn antagonistische neurotransmitters (tegenhangers) die in functie van de behoefte uit elkaar gemaakt kunnen worden. Bij een inadequate werking van de omzetting van glutamaat naar GABA wordt de balans tussen beide verstoord en ontstaat er een overactiviteit van glutamaat.   Een teveel aan glutamaat in verhouding tot andere neurotransmitters waaronder vooral GABA leidt tot neurologische en lichamelijke problemen en wordt in verband gebracht met angststoornissen, migraine, geïrriteerdheid, concentratieproblemen, piekeren, slaapstoornissen, hyperactiviteit (rusteloze benen, bedplassen, ADHD, Parkinson, STIMS, La Tourette), pijn (fibromyalgie), stemmingsstoornissen (depressie, bipolaire stoornissen, schizofrenie) en nog veel meer. Ook orgaansystemen maken gebruik van GABA voor de regulering van de bloeddruk, de alvleesklier, de lever en het immuunsysteem. Aanmaak van lichaamseigen GABA GABA wordt in het lichaam aangemaakt uit het niet essentiële aminozuur glutamaat. Dit gebeurt onder invloed van het GAD-enzym (Glutamaat Decarboxylase) met als cofactor vitamine B6 onder zijn actieve vorm pyridoxaal-5-fosfaat. Intensief bewegen of sporten en yogabeoefening kunnen de aanmaak van GABA in de hersenen stimuleren. Het darmmicrobioom is eveneens een belangrijke producent van neurotransmitters waaronder GABA. Zo is aangetoond dat lactobacillen en bifidobacteriën de GABA-concentraties in het enterisch zenuwstelsel (zenuwstelsel van het spijsverteringsstelsel) kunnen verhogen. Natuurlijke bronnen van GABA ·         Plantaardige voeding: tuinbonen, groene (blad)groenten, tomaten, sojabonen, uien, verse noten en zaden ·         Dierlijke voeding: scharreleieren ·         Geneeskrachtige planten en kruiden: valeriaanwortel (Valeriana officinalis), Sint-Janskruid (Hypericum perforatum) en wilde passiebloem (Passiflora incarnata) ·         Verrijkte voedingsmiddelen met GABA bijvoorbeeld door fermentatie ·         Probiotica[E2] zoals lactobacillus brevis Hoewel GABA de bloed-hersenbarrière moeilijk kan passeren laten recente onderzoeken toch positieve effecten zien van oraal ingenomen GABA op de hersenen. Onderzoeken suggereren dat deze effecten zich manifesteren via het enterisch zenuwstelsel en de nervus vagus, een zenuw die informatie over de toestand van de organen doorgeeft aan het centrale zenuwstelsel. Oorzaken van een GABA-tekort ·         Naarmate we ouder worden produceert het lichaam minder GABA. Dit zou mede kunnen verklaren waarom we bij het ouder worden slechter slapen. ·         Een tekort aan vitamine B6 verhindert de omzetting van glutamaat naar GABA. ·         Bepaalde factoren zoals stress, een verkeerde voeding, voedingstekorten, maar ook het gebruik van medicijnen, alcohol en drugs beïnvloeden de beschikbare hoeveelheid GABA in de hersenen. ·         Een verstoorde activiteit van het GAD-enzym door rubella, virale infecties, streptococci, diabetes I, lood, een verstoorde methylatie of een genetische mutatie. Klachten en symptomen bij een GABA-tekort Diverse studies hebben aangetoond dat orale toediening van bepaalde doses GABA een positieve invloed kan hebben op een aantal activiteiten die hun oorsprong vinden in een overprikkeld centraal zenuwstelsel. Zonder te diep in te gaan op de studies op zich, geven we een overzicht van positieve effecten die bij inname van GABA tijdens deze studies zijn waargenomen. ·         Stress Studies hebben na de inname van GABA een toename van alfahersengolven gemeten met EEG. Alfagolven worden geassocieerd met ontspanning en een betere concentratie. Klinische studies hebben ook aangetoond dat sublinguale inname (onder de tong laten smelten) van GABA de stress na 30 minuten vermindert en hiermee ook de vele stressgerelateerde klachten zoals hoofdpijn, piekeren, concentratieproblemen, slapeloosheid enz. GABA verhoogt de stressbestendigheid, vermindert de psychologische vermoeidheid en verlaagt stressmarkers zoals cortisol in het bloed. ·         Angststoornissen Voldoende GABA-waarden verlagen de prikkelgevoeligheid van het centraal zenuwstelsel zodat er geen angst optreedt bij omstandigheden die niet in verhouding staan tot echt gevaar. In tegenstelling tot medicijnen zoals benzodiazepinen die de GABA-activiteit stimuleren, veroorzaakt een GABA-supplement geen bijwerkingen zoals concentratieproblemen, sufheid en verslaving. ·         Slaapproblemen Een groot aantal GABA-receptoren bevindt zich in de hypothalamus die ook betrokken is bij de slaapprocessen. Studies hebben aangewezen dat de inname van GABA de inslaaptijd verkort en langdurig gebruik ook de slaapkwaliteit verbetert. ·         Wagenziekte Klinisch onderzoek heeft aangetoond dat GABA wagenziekte kan voorkomen en gerelateerde symptomen zoals rillingen, koud zweet en bleekheid kan verminderen. ·         Hypertensie GABA heeft een verlagende werking op zowel de systolische (bovendruk) als de diastolische bloeddruk (onderdruk). In vitro onderzoek laat zien dat GABA het angoptensin-1-converting enzym (ACE) kan remmen. Het exacte mechanisme is nog niet duidelijk: de remming van het ACE dat betrokken is bij de bloeddrukregulatie of de modulatie van het sympathische zenuwstelsel. ·         Concentratie- en geheugenstoornissen Het GABA-erge systeem speel een belangrijke rol bij de overdracht van zenuwprikkels en dus ook voor verschillende cognitieve functies zoals het geheugen, de concentratie en de planvaardigheid. Orale inname van GABA kan deze cognitieve functies positief beïnvloeden. ·         Ontstekingremmende werking GABA zou ook een ontstekingremmende werking hebben. In vitro en in vivo onderzoek laat zien dat GABA zelfs ontstekingsbevorderende signaalstoffen zoals histamine kan afremmen wat suggereert dat GABA ook een antiallergische werking heeft. ·         Pancreas en lever Hoewel de rol van GABA in de perifere organen minder goed onderzocht is, laten een aantal studies toch zien dat GABA endocriene en exocriene functies kan reguleren zoals de remming vande afgifte van glucagon (hormoon dat zorgt voor glucoseafgifte in het bloed), een beschermende werking op de levercellen en de ß-cellen van de pancreas en een positieve invloed op de cholesterol-, de vetzuur-, de glucose en de insulinewaarden. ·         Fibromyalgie en chemische disbalans in het brein Onderzoekers van het UZ Gent en de UGent hebben zeer recentelijk een nieuwe verklaring gevonden voor het chronische pijnsyndroom fibromyalgie. Een chemische disbalans in de herseninsula met een overmaat aan glutamaat ten opzichte van GABA zou naast de chronische pijn, ook een aantal samenhangende klachten van fibromyalgie verklaren zoals blaas- en darmproblemen, angst- en slaapstoornissen, hart- en bloeddrukproblemen, overgevoeligheid voor licht, geluid en geuren. Er bestaat intussen al medicatie die ingrijpt op de glutamaat-GABA-pathway terwijl subtiele neuromodulerende middelen en technieken al in een klinische testfase zitten. Een veelbelovende behandeling van fibromyalgie komt op korte termijn in een stroomversnelling. Suppletie van GABA Als de lichaamseigen GABA-productie tekortschiet kan suppletie een oplossing zijn. Naast GABA is een optimale vitamine B6-status van belang om de lichaamseigen productie te ondersteunen. GABA als supplement wordt aangeboden als zuigtablet of capsule. Vaak kun je de capsule openen en het poeder net zoals de zuigtablet onder de tong laten smelten zodat het rechtstreeks opgenomen wordt via het mondslijmvlies. GABA heeft weinig of geen bijwerkingen maar wees voorzichtig wanneer je deze stof inneemt in combinatie met producten die eenzelfde werking hebben en met bloeddrukverlagende middelen.  [E1]Link naar pagina over aminozuren  [E2]Link naar pagina over probiotica

Lees meer

Menopauze – Oorzaak, tekenen & mogelijk gevolgen | Medibib

Wat is menopauze?   De menopauze is een natuurlijke, fysiologische levensfase waar alle vrouwen doorheengaan als gevolg van het ophouden van de maandelijkse eiersprong door een uitputting van de follikels in de eierstokken. Het uitdoven van de oestrogeenuitscheiding legt uiteindelijk de menstruatie stil. We spreken over de menopauze als de maandstonden ononderbroken 12 maanden uitgebleven zijn. Premenopauze De menopauze wordt vaak voorafgegaan door de premenopauze, ook wel perimenopauze genoemd, een periode waarin de activiteit van de eierstokken vertraagt en de vrouwelijke hormonen afnemen. De menstruatiecycli worden onregelmatig, eerst korter, dan langer, met steeds langer wordende tussenpauzes. Het duurt ongeveer 5 jaar voordat de menstruatie definitief stilvalt. Deze periode gaat vaak gepaard met opvliegers, vermoeidheid, prikkelbaarheid en/of slaapstoornissen.   Menopauzeleeftijd Doorgaans treedt de menopauze op rond de leeftijd van 51 jaar. Deze leeftijd kan variëren in functie van de familiale geschiedenis, roken, ondervoeding of overgewicht. In tegenstelling tot wat soms gedacht wordt, is de menopauzeleeftijd niet afhankelijk van de aanvangsleeftijd tijdens de puberteit, het aantal kinderen dat de vrouw gebaard heeft, de leeftijd van de laatste zwangerschap, het al dan niet gebruiken van hormonale anticonceptie of medisch geassisteerde voortplantingstechnieken (ovulatie-inductie, IVF). Vroege of late menopauze Bij 1 à 2 % van de vrouwen kan de menopauze al voor het 40ste levensjaar optreden. Roken kan de menopauze met 1 tot 2 jaar vervroegen. Een vervroegde menopauze wordt veroorzaakt door een snellere uitputting van de eicellen. We spreken over een late menopauze wanneer deze optreedt tussen 55 à 60 jaar. Erfelijkheid en overgewicht kunnen hierin een rol spelen. Oorzaak van de menopauze Elke vrouw wordt geboren met een geschat totaalaantal van 700.000 tot 2.000.000 eicellen (oöcyten). Een groot aantal hiervan degenereert tot minder dan 500.000 in de puberteit en slechts 400 tot 500 daarvan bereiken uiteindelijk de ovulatie tijdens de voortplantingsperiode. De uitputting van de eicellenvoorraad en het stilvallen van de uitscheiding van de geslachtshormonen oestrogeen en progesteron luiden het einde van de menstruatiecycli. Naast het natuurlijke proces kan de menopauze ook veroorzaakt worden door chemotherapie tijdens de behandeling van kanker, door verwijdering van de eierstokken (kunstmatige menopauze) of door een auto-immuunziekte die de eierstokken aantast. Tekenen die de menopauze aankondigen De verschijnselen die tijdens de menopauze worden waargenomen zijn te wijten aan het uitvallen van de oestrogeenproductie en variëren in intensiteit van vrouw tot vrouw.   ·         Opvliegers bij 3 van de 4 vrouwen. Ze treden op in het bovenste gedeelte van het lichaam en het aangezicht. Ze duren enkele seconden tot enkele minuten. Bij sommige vrouwen tot 20 keer per dag wat de levenskwaliteit aanzienlijk verstoort. Een Amerikaanse studie (Jama International Medicine 2015) heeft aangetoond dat de opvliegers tot 7,5 jaar na het uitblijven van de menstruatie kunnen blijven optreden. ·         Nachtelijk zweten over het hele lichaam ·         Slaapstoornissen zoals inslaapproblemen, vaak wakker worden ’s nachts en slapeloosheid ·         Psychische problemen van prikkelbaarheid, angstaanvallen, concentratieproblemen tot depressie ·         Afname van het seksuele verlangen (libido) en atrofie van de geslachtsorganen, wat vaginale droogheid veroorzaakt, waardoor seksuele omgang pijnlijk wordt en het seksuele verlangen nog vermindert. ·         Een verminderde collageensynthese met een droge huid, droog haar en meer rimpelvorming als gevolg ·         Andere symptomen zoals pijnlijke borsten, migraine, gewrichtspijn, duizeligheid, vermoeidheid of een verhoogd cardiovasculair risico. ·         Een lichte gewichtstoename van gemiddeld 3 tot 4 kilo tijdens de eerste maanden van de menopauze   Diagnose of vaststelling van de menopauze De diagnose menopauze is gebaseerd op de waarneming van symptomen, met name het uitblijven van de menstruatie gedurende meer dan een jaar. Verder onderzoek is niet nodig, behalve een hormonale bloedtest in geval van twijfel of tekenen van een vroegtijdige menopauze, vóór de leeftijd van 45 jaar, of bij vrouwen die hormonale contraceptie gebruiken. Een follikelstimulerend hormoon (FSH)-test kan formeel bevestigen dat de menopauze is ingetreden. Een verhoogde FSH bevestigt de menopauze. Dit komt omdat de hypofyse geconfronteerd wordt met een daling van de oestrogeenproductie en hierdoor de FSH-productie wil opdrijven.   Mogelijke gevolgen van de menopauze ·         Cardiovasculaire risico’s: een stijging van de ‘slechte’ cholesterol met verhoogd risico op atherosclerose, hart- en vaatziekten, hartaanval en beroerte ·         Vaker terugkerende urineweginfecties zoals blaasontstekingen ·         Osteoporose treft bijna 40 % van de vrouwen boven de 50 jaar. Belangrijk hierbij is het toenemend risico op breuken zoals polsfracturen, breuken van de hals van het dijbeen en wervelfracturen. Met botmeting (botdensitometrie) kan het risico op osteoporose beoordeeld worden. ·         Ongecontroleerde gewichtstoename kenmerkt zich vooral door het ontstaan van buikvet wat de vrouw blootstelt aan het metabool syndroom dat kan leiden tot diabetes, beroertes of cardiovasculaire complicaties. ·         Incontinentie door een verminderde spiertonus in de perineum kan leiden tot een verzwakte blaas waardoor het moeilijker wordt om de urine op te houden, vooral bij inspanningen zoals hoesten of sportactiviteiten. ·         Overgewicht en een late menopauze verhogen het risico op borstkanker. Vergeet daarom niet om je te melden op je tweejaarlijkse mammografie in het kader van de borstkankerpreventiecampagne voor alle vrouwen tussen 50 en 74 jaar. ·           Wat kun je doen om de menopauzeklachten te verlichten? ·         Om de opvliegers in toom te houden kun je de volgende maatregelen nemen: warme dranken vermijden, geen te warme maaltijden gebruiken, de kamer verluchten, een ventilator aanzetten, alcoholische drank, koffie en thee vermijden, kledij van katoen of andere natuurlijke materialen dragen, de menopauzekilo’s proberen te verliezen en leren je te ontspannen. ·         Een gezonde en evenwichtige voeding waar fruit, groenten, peulvruchten, vezels en mager vlees een belangrijke plaats innemen. ·         Geef de voorkeur aan gezonde vetten zoals olijf-, koolzaad-, sesam- en lijnzaadolie. ·         Eet voldoende calciumrijke voeding zoals melkproducten, amandelnoten, enz. ·         Vermijd vette en suikerrijke voedingsmiddelen zoals vlees, vleeswaren, taart, koekjes, boterkoeken en gefrituurd voedsel. ·         Weet ook dat alcohol een calciumvreter is en dat je tijdens de menopauze extra gevoelig bent voor de gevaren van roken voor je gezondheid.   En mocht een gezonde lichaamshygiëne onvoldoende zijn om je klachten te beperken, dan biedt de fytotherapie een veelheid aan producten op basis van planten en kruiden waarvan de werking wetenschappelijk is bewezen om je menopauzeklachten te helpen verlichten. Verschillende planten en kruiden helpen zelfs om verschillende soorten klachten tegelijk aan te pakken. Enkele van deze planten zijn zilverkaars, leeuwenklauw, de kuisboom, hop, akkerhoningklaver, olijf, salie en rode wijnstok.

Lees meer

Hooikoorts in het pollenseizoen – Symptomen & oorzaken | Medibib

Hooikoorts Help! Het hooikoortsseizoen is terug Heb je weer last van niesbuien, een loopneus, tranende ogen, een verstopte neus en/of rode ogen zodra je buiten komt? Wellicht ben je allergisch voor graspollen, boompollen of pollen afkomstig van (on)kruiden. In de volksmond spreken we over hooikoorts. Wat verstaan we onder hooikoorts? Hooikoorts is een term die we in de volksmond gebruiken voor pollen- of stuifmeelallergie. De allergische luchtwegklachten worden veroorzaakt door een reactie van het afweersysteem bij het inademen van stuifmeelkorrels of pollen van grassen, bomen of (on)kruiden die rondzweven in de lucht. Wit je dat zowat 20 % van de Belgische bevolking lijdt aan hooikoorts. Hiermee is hooikoorts de meest voorkomende vorm van allergie in onze streek. En vaak zijn deze mensen zelfs allergisch voor meerdere soorten pollen tegelijk, wat het nog lastiger maakt. Vanwaar komt de term hooikoorts? Vraag je je ook weleens af vanwaar de term hooikoorts komt? Neen, die heeft eigenlijk niets te maken met hooi noch met koorts. Eigenlijk werd de term bedacht door de Engelse arts John Bostock die altijd last had van vervelende klachten tijdens de hooiperiode. En omdat hij zich hier koortsachtig bij voelde, sprak hij spontaan van hooikoorts. Een term die we tot op heden nog altijd gebruiken. De medische term voor hooikoorts is allergische rinitis. Wat zijn de symptomen van hooikoorts? De meest voorkomende klachten bij hooikoorts zoals niezen, een loopneus of een verstopte neus, lijken heel sterk op verkoudheidsklachten. Bij een gewone verkoudheid zullen de klachten over het algemeen na enkele dagen verdwijnen. Bij hooikoorts echter kunnen de klachten enkele weken blijven aanhouden. Wie ‘gezegend’ is met een ernstige allergische rinitis kan zelfs gedurende het hele voorjaar en de zomer last hebben van de vervelende hooikoortssymptomen. Hooikoorts uit zich meestal door de volgende symptomen: Loopneus Verstopte neus Niesbuien Jeukneus Tranende en jeukende ogen Kriebelkeel Kriebelhoest Benauwdheid Vermoeidheid Concentratieproblemen Slecht slapen Hoofdpijn  Ontstekingsreactie van de bovenste en de onderste luchtwegen als gevolg van hooikoorts Moeite met ademhalen, piepen of hoesten (astma en/of bronchitis) als gevolg van hooikoorts Het ontstaan van de klachten tijdens het pollenseizoen Hooikoorts komt het meest voor tijdens het pollenseizoen. Planten zoals grassen, bomen, (on)kruiden en bloemen vormen in hun bloeiperiode stuifmeel, ook wel pollen genoemd. De bloeiperiode is voor elke plant verschillend, gaande van februari tot en met september. De meeste pollen verspreiden zicht tijdens de lente. Vandaar dat de hooikoortsklachten het hoogste pieken tijdens het voorjaar. De eerste hooikoortsboosdoeners zijn de berk en de hazelaar. Zij bloeien al in januari, februari en maart. De eerste graspollen doen hun intreden in de maand mei, sommige geven pas in september hun stuifmeel af. En het merendeel van de (on)kruiden bloeien tussen mei en november. Je hebt het al begrepen, het pollenseizoen kan dus heel lang duren. Slechts in de wintermaanden zijn we pollenvrij. De invloed van het weer op het pollenseizoen De bloeiperiode van de verschillende planten is grotendeels afhankelijk van het weer. Een warme winter kan ervoor zorgen dan de hooikoortsperiode vroeger begint. Daarnaast kan het weer ook de hoeveelheid pollen sterk beïnvloeden. Hoe warmer, zonniger en winderiger het weer, hoe meer pollen in de lucht zullen zweven. Bij regen daarentegen worden de pollen weggespoeld. Het effect van de klimaatverandering op het pollenseizoen Recente studies hebben jammer genoeg geen goed nieuws voor de hooikoortslijders. Blijkt namelijk dat het pollenseizoen niet alleen vroeger aanvangt en langer duurt, er zijn tegenwoordig ook veel meer pollen in de lucht dan vroeger. Dit zou allemaal te maken hebben met de klimaatverandering.  Enkele ‘lastige’ pollensoorten ·         Pollen van de berk Berken zijn doorgaans de eerste lastposten onder de veroorzakers van hooikoorts. Met zijn witte stam en takken groeit de berk niet alleen op zandgronden, je komt ze ook overal tegen in parken, tuinen en straten. Aan het einde van zijn takken, bloeien er 5 centimeterlange gele katjes waaruit de wind heel wat stuifmeel wegblaast. Een berkenpollenallergie komt zeer vaak voor.  ·         Pollen van de els De vroegbloeiende els is te herkennen aan zijn zwarte schors die er vaak gescheurd uitziet. Hij bloeit over het algemeen op drassige plaatsen en langs het water. De bloeiwijze bestaat uit hangende katjes die vooral in maart stuifmeel produceren. ·         Pollen van de hazelaar Ook de hazelaar is een vroegbloeier. Je vindt hem terug in loofbossen en aan bosranden. Halverwege maart produceert hij de meeste pollen. ·         Graspollen Gras dat zowat overal aanwezig is (weilanden, grasvelden, langs wegen, spoorwegen en dijken) is de belangrijkste oorzaak van hooikoorts. Een 30-tal grassoorten (van de ongeveer 140 in onze streken) bloeit tussen begin mei en half juni en zijn verantwoordelijk voor graspollenallergie. ·         Pollen van de bijvoet (onkruid) Bijvoet die we kennen als onkruid dat groeit langs de wegen, spoorwegen en waterlopen en op braakliggende terreinen is eveneens een belangrijke veroorzaker van hooikoorts. Dit kruid kan een meter hoog worden en kun je herkennen aan zijn vele vertakkingen met kleine gele bloempjes. Als laatbloeier piekt de bijvoet meestal in augustus en sluit hiermee voor veel hooikoortslijders het pollenseizoen af.  Is hooikoorts erfelijk? Of besmettelijk? Als beide ouders last hebben van hooikoorts is de kans groot dat een of meerdere van hun kinderen ook hooikoorts ontwikkelt. Anderzijds is hooikoorts absoluut niet besmettelijk. Wat kun je doen om hooikoorts te vermijden of tenminste te verminderen? Luister naar de hooikoortsberichten op de radio, televisie, internet of app en probeer er zoveel mogelijk rekening mee te houden. Vermijd zoveel mogelijk om naar buiten te komen als de pollenmetingen hoog staan. Houd de ramen en deuren zoveel mogelijk dicht bij mooi en droog weer. Verlucht je huis bij voorkeur ’s morgens vroeg of ’s avonds laat wanneer de hoeveelheid pollen in de lucht lager is. Houd in de wagen je ramen en de luchttoevoer afkomstig van buiten gesloten. Overweeg de aanschaf van een pollenfilter. Prikkelende stoffen zoals roken of meeroken, de geur van lijm, verf, reinigingsmiddelen of parfum kunnen de hooikoortsklachten verergeren. Heb je last van hooikoorts, probeer het inademen van prikkelende of chemische stoffen zoveel mogelijk te vermijden. Droog je wasgoed tijdens het pollenseizoen bij voorkeur binnen of in de droogkast. Bij ernstige hooikoorts, raadpleeg je huisarts. Hij kan je een antihistaminicum voorschrijven of een product op basis van planten en kruiden (fytotherapie) die de klachten van hooikoorts kunnen verlichten.

Lees meer

Fytotherapie – Moderne kruidengeneeskunde | Medibib

Wat is fytotherapie? Fytotherapie is het gebruik van planten en kruiden onder de vorm van poeders, tincturen of infusies voor de behandeling van gezondheidsklachten en ziekten. Fytotherapie is ongetwijfeld de beste aanpak om de meeste dagelijkse kwaaltjes te voorkomen en te behandelen. Door de eeuwen heen en over de continenten heen heeft de mensheid kennis verworven over planten en hun medicinale eigenschappen. Traditionele kruidengeneeskunde (Chinese, Indiase, Zuid-Amerikaanse, Afrikaanse...) heeft een rijke traditie en kennis die sinds de oudheid opgebouwd en overgeleverd werd. De hedendaagse fytotherapie onderscheidt zich van de traditionele kruidengeneeskunde door zijn wetenschappelijk bewezen doeltreffendheid. Ten opzichte van de farmaceutische geneesmiddelen heeft fytotherapie dan weer de voordelen dat de ingrediënten van natuurlijke oorsprong zijn en dat de eventuele nevenwerkingen slechts mild of beperkt zijn. Ondanks hun wetenschappelijke status worden fytotherapeutische middelen niet overal erkend als conventionele (allopathische) geneesmiddelen, maar als een natuurlijke geneeswijze. Ze worden daarom soms ingedeeld onder de voedingssupplementen. In de EU kunnen plantaardige geneesmiddelen tegenwoordig geregistreerd worden waardoor ze deel uitmaken van de reguliere gezondheidszorg. Geschiedenis van de kruidengeneeskunde Vruchten, wortels, planten en andere natuurlijke substanties zijn al heel lang bekend om hun nutritionele, maar ook geneeskrachtige eigenschappen. De eerste geschreven teksten over kruidengeneeskunde dateren van 3000 jaar vóór Christus en zijn door de Soemeriërs in spijkerschrift gegraveerd op kleitabletten. Zij gebruikten planten zoals mirte, hennep, tijm, wilg in gefilterde afkooksels. De Ebers Papyrus, daterend uit de 16e eeuw v. Chr., is de eerste bekende medische informatie gewijd aan geneeskrachtige planten. Met zijn 110 pagina’s verwijst dit verreweg meest uitgebreide naslagwerk van het Oude Egypte naar nog oudere documenten waarin tientallen planten genoemd worden samen met de gebruiksinstructies. Duizenden jaren lang was de kruidengeneeskunde de belangrijkste geneeswijze voor talrijke ziekten. Vandaag de dag worden medicinale kruiden wereldwijd nog steeds op grote schaal en met succes toegepast door miljoenen mensen voor wie de westerse geneeskunde grotendeels ontoegankelijk blijft. Met de opkomst van de moderne chemie aan het einde van de 19e eeuw en de ontdekking van nieuwe geneesmiddelen die als wondermiddelen worden beschouwd, is de kruidengeneeskunde in de westerse landen naar de achtergrond verdwenen onder de noemer "grootmoeders middeltjes" met twijfelachtige effecten.  Deze marginalisering was maar van korte duur. De schadelijke bijwerkingen van de meeste synthetische geneesmiddelen werden al snel duidelijk en de belangstelling voor planten leefde weer op. Vandaag de dag hebben de vooruitgang bij de identificatie van actieve plantenbestanddelen, de ontdekking van nieuwe farmacologische eigenschappen en de algemene afwezigheid van bijwerkingen van kruidengeneesmiddelen ertoe bijgedragen dat fytotherapie een volwaardig geneesmiddel geworden is. De recente wetenschappelijke en technische vooruitgang op het gebied van agronomie, plantenchemie en farmacologie heeft het mogelijk gemaakt nog veiligere, geschiktere en doeltreffendere therapeutische en galenische vormen te ontwikkelen. De 21e eeuw wordt gekenmerkt door de opkomst van een nieuwe vorm van kruidengeneeskunde, die oude tradities verenigt met een wetenschappelijk bewezen doeltreffendheid, een sterke technologie die garant staat voor kwalitatieve en veilige producten met respect voor de plant en de natuur. Officiële erkenning als geneesmiddel Ondanks een geharmoniseerde geneesmiddelenwetgeving in de EU bestaan er per land grote verschillen qua erkenning van fytotherapeutische geneesmiddelen. Zo zijn er in Frankrijk en Duitsland veel meer fytotherapeutica geregistreerd dan in België en Nederland. Planten registreren als geneesmiddelen is niet eenvoudig. Ze bevatten immers veel inhoudsstoffen met sterk wisselende hoeveelheden zodat het moeilijk is om de werkzaamheid ervan als geneesmiddel te onderzoeken. Daarbij kunnen planten niet gepatenteerd worden zodat er geen geld aan verdiend kan worden. Daarom werd op Europees niveau voorlopig beslist om traditionele kruidengeneesmiddelen te behandelen als generieke middelen. Enkel wetenschappelijk bewezen gezondheidsclaims mogen eraan toegeschreven worden. In België moeten voedingssupplementen die planten bevatten een notificatieprocedure ondergaan en qua etikettering en reclame voldoen aan gepaalde eisen voordat ze in de handel gebracht mogen worden.   Kwaliteitsgarantie De doeltreffendheid van een behandeling op basis van kruidenpreparaten hangt vooral af van de keuze van de planten waaruit ze samengesteld zijn. De kwaliteit van de planten is daarom van essentieel belang. De kwaliteit wordt verkregen door een strenge selectie van de soort en van het actieve deel van de plant (wortel, bloeiende top, stengel, blad, vrucht), door zorg te dragen voor de juiste groeiomstandigheden (blootstelling aan zon, bodem, klimaat) en het juiste tijdstip voor de oogst. Vervolgens worden de planten gecontroleerd via veelvuldige analyses die zowel de onschadelijkheid ervan (opsporing van bacteriën en controle op de afwezigheid van eventuele bestrijdingsmiddelen) als het gehalte aan actieve bestanddelen garanderen.    Werking van fytotherapie   De moderne geneeskunde is onontbeerlijk, maar is vooral aangewezen in noodgevallen en voor kortdurende behandelingen. Fytotherapie wordt eerder ingezet voor langdurige behandelingen. Door haar milde en diepgaande werking draagt de fytotherapie bij tot een goede lichaamsbalans door het lichaam te stimuleren zonder het te vergiftigen en zonder bijwerkingen, en zorgt ze voor een doeltreffende preventie tegen talrijke ziekten. De beste manier om ernstige aandoeningen te voorkomen is door de eerste symptomen van bij het begin aan te pakken. Hier speelt fytotherapie ongetwijfeld een belangrijke rol. Zorgvuldig gekozen en op de juiste manier ingezet, genezen planten efficiënt en vaak vrij snel talrijke problemen zoals stress, slapeloosheid, gewrichtspijnen, spijsverteringsproblemen, luchtweginfecties, enz. Het ruime plantenaanbod en de talrijke toepassingsgebieden zorgen ervoor dat je altijd wel een plant vindt om je specifieke problemen te behandelen.   Het synergetisch effect van planten en kruiden Een chemisch geneesmiddel bestaat meestal uit slechts één werkzaam bestanddeel. Zo is aspirine bijvoorbeeld niets anders dan acetylsalicylzuur. In de wilgenbast daarentegen die de bron is van aspirine, heb je een matrix aan stofjes die elk hun rol spelen: pijnstillende of ontstekingremmende werking, het transport van de werkzame bestanddelen naar de plaats waar ze nodig zijn, bescherming tegen de nevenwerkingen van andere stofjes, … In werkelijkheid draagt de plant alle complexiteit van het leven in zich. Dit synergetisch geheel of deze totaliteit vormt uiteindelijk het totaalpoeder van een specifieke plant. En dat is nu net hetgeen waarmee fytotherapie zich onderscheid van chemische geneesmiddelen. Dat betekent dat de volledige plant over het algemeen doeltreffender is dan het geïsoleerde werkzame bestanddeel, wat de dag van vandaag meer dan wetenschappelijk bewezen is. De synergie kan trouwens nog verbeterd worden door andere planten aan het product toe te voegen. Het principe van fytotherapie berust op het feit dat een plantenmix nog dieper op een aandoening kan inwerken. Bovendien kan de plantenmix aangepast worden in functie van de klachten van elke persoon.   Toedieningsvormen Planten en kruiden kunnen op verschillende wijzen bereid en toegediend worden: infusie, afkooksel, weken, moedertinctuur, totaalpoeder of gestandaardiseerd extract. Omdat verse kruiden niet beschikbaar zijn gedurende het ganse jaar werden technieken ontwikkeld om kruiden en planten te bewaren. Tegenwoordig worden planten en kruiden voornamelijk aangeboden in capsules met gestandaardiseerde hoeveelheden gevriesdroogde totaalpoeders.

Lees meer

Aminozuren – Proteïnen of eiwitten | Medibib

Wat zijn aminozuren, proteïnen en eiwitten?   Eiwitten, proteïnen, aminozuren, je leest er de laatste tijd wel vaker over, maar zijn dat synoniemen? Of is er een verschil tussen deze drie termen? We leggen het even voor je uit … Elk levend wezen, zelfs het kleinste virus, bestaat hoofdzakelijk uit water en eiwitten, ook wel proteïnen genoemd. Eiwitten vormen de basisstructuur van alle cellen. Het menselijk lichaam bestaat voor 17 tot 20 % uit eiwitten of proteïnen. De eiwitten bevinden zich hoofdzakelijk in de skeletspieren, maar ook in de huid, het bloed en de viscerale organen. Eiwitten bestaan uit een of meerdere lange ketens (polymeren) van aminozuren. Er bestaan veel soorten aminozuren. Elke levende soort heeft zijn eigen samenstelling. Zo zijn menselijke eiwitten uniek voor de mens. Dat is ook de reden waarom we ons onderscheiden van de andere levende wezens.  Samenstelling van aminozuren De aminozuren zijn op hun beurt samengesteld uit atomen: koolstof (C), zuurstof (O), waterstof (H) en stikstof (H). De basisformule van een aminozuur is R-CH(NH2)-COOH. Hierin herkennen we een aminegroep (NH2), een carboxylgroep (COOH) en een restgroep (R). De aminegroep, ook wel de ammoniakgroep genoemd is de oorzaak van de typische vieze geur bij het bederven van eiwitten. De structuur van de restgroep varieert naargelang het soort aminozuur en bepaalt zijn eigenschappen. De eenvoudigste restgroep bestaat uit een waterstofatoom en vormt het meest eenvoudige aminozuur (glycine). De restgroep die qua eenvoud daarop volgt bestaat uit een koolstofatoom met drie waterstofatomen (CH3) en vormt alanine. Hoe meer koolstof- en waterstofatomen, hoe complexer de restgroep van het aminozuur. Zo kan de restgroep ook een tweede ammoniakgroep, een zwavelgroep of een fosforgroep bevatten.  Soorten aminozuren In de natuur komen ongeveer 80 verschillende soorten aminozuren voor. Daarvan vinden we 24 aminozuren terug in eiwitten. We kunnen de aminozuren onderverdelen in drie verschillende categorieën: De niet-essentiële aminozuren die door het lichaam zelf aangemaakt kunnen worden: alanine, asparaginezuur of aspartaat, cysteïne, cystine, glutaminezuur of glutamaat, hydroxyproline en tyrosine. De semi-essentiële aminozuren kunnen in principe door het lichaam zelf aangemaakt worden op basis van andere aminozuren: arginine, asparagine, glutamine, glycine, histidine, proline en serine. In bepaalde omstandigheden zoals bij sommige aandoeningen of na zwaar sporten kan de lichaamseigen reserve ontoereikend zijn. In deze gevallen is toediening via de voeding noodzakelijk. De 9 essentiële aminozuren kunnen niet door het lichaam aangemaakt worden en dienen dus uit de voeding gehaald te worden: fenylalanine, histidine, isoleucine, leucine, lysine, methionine, threonine, tryptofaan en valine. Histidine blijkt alleen tijdens de groei essentieel. Metabolisme van aminozuren Het lichaam kan geen aminozuren opslaan zoals het koolhydraten en vetten opslaat. Een aminozurenoverschot wordt gebruikt als energiebron, omgezet in andere nuttige stoffen voor het lichaam of via de urine uitgescheiden. De niet-nodige aminozuren gaan hoe dan ook in hun hoedanigheid verloren. Spieren bestaan grotendeels uit eiwitten, maar bij voedseltekort gaat het lichaam de spieren afbreken en de eiwitten gebruiken om te overleven. Meestal worden die eiwitten dan omgezet in energie. Belang van essentiële en limiterende aminozuren voor de eiwitsynthese Om de verschillende eiwitten die het lichaam nodig heeft te kunnen aanmaken is elk aminozuur in de juiste verhouding en hoeveelheid nodig. Bij een tekort aan een bepaald aminozuur kan een specifiek eiwit niet meer aangemaakt worden, ook al zijn de andere aminozuren in ruime hoeveelheden aanwezig. We spreken in dit geval van een limiterend aminozuur. Bij gebrek aan een limiterend aminozuur kan het betreffende eiwit niet aangemaakt (= gesynthetiseerd) worden. Zo is lysine bijvoorbeeld een limiterend aminozuur bij veganisten. De vorming van de diverse soorten eiwitten wordt bestuurd door nucleïnezuren (RNA en DNA), de blauwdrukken van de erfelijke eigenschappen. Het DNA (desoxyribonucleïnezuur) in de celkern bevat de meestercode, het RNA (ribonucleïnezuur) is de boodschappersvorm van het DNA. Ze geven de instructie van het DNA door aan het cytoplasma van de cel, waar de eiwitsynthese plaatsvindt. Beschadigd of ontregeld DNA of RNA verstoort de eiwitsynthese. Dit leidt tot een foutieve celfunctie, vroegtijdige veroudering en kanker.   Waarvoor zijn aminozuren nodig? De verschillende eiwitten in ons lichaam, met elk hun eigen aminozuursamenstelling, vervullen verschillende functies. Eiwitten dragen bij tot de groei De maximale levensduur van de meeste cellen is 120 dagen. Elk ogenblijk breekt het lichaam rode bloedlichaampjes, huidcellen, afweercellen, hormonen en enzymen af. Eiwitten zijn de reserverondelen die ervoor zorgen dat de dode cellen op tijd vervangen kunnen worden. Ze zorgen dus voortdurend voor het onderhoud en het herstel van de lichaamsweefsels. Eiwitten zijn nodig voor de werking van enzymen, hormonen en neurotransmitters en regenereren vitale hormonen zoals insuline, adrenaline en thyroxine, die het gewicht, de seksuele activiteit en de stofwisseling reguleren. Eiwitten vormen antilichamen en dragen bij tot de immuniteit. Bij een tekort aan koolhydraten (glucose) of als we veel meer eiwitten innemen dan nodig, kunnen eiwitten ook als energiebron fungeren: 1 g eiwit levert zo’n 4 kcal.   Symptomen van een aminozuurtekort Een verstoorde groei en ontwikkeling van lichaamscellen komt vaak voor: haaruitval, broze nagels, ruwe huid, slechte spiertonus en anemie. Ernstige of langdurige tekorten leiden tot klierstoornissen, vatbaarheid voor infecties, vermoeidheid, een gebrekkig libido, depressie en moeilijk helende wonden. Bij kinderen zien we een stagnerende groei en gewrichtszwellingen. Bij volwassenen treden rimpels in het gezicht en tekenen van vroegtijdig verouderen op. Aminozuren zijn immers “jongmakers”. Een minder goed functionerend immuunsysteem met herhaaldelijke infecties als gevolg. Een eiwitarme voeding leidt tot een verlaagde galproductie en een verstoord vetmetabolisme. Onopgeloste vetten gaan verbindingen aan met calcium en ijzer en vormen substanties die schadelijk zijn voor de gezondheid. Ze leiden tot constipatie en verhinderen de calcium- en ijzeropname in de darmen. Verdere gevolgen zijn anemie, poreuze botten en tandbederf.   Bronnen van aminozuren? Om alle essentiële aminozuren binnen te krijgen is het belangrijk om gevarieerd te eten. Niet alle eiwitten bevatten dezelfde aminozuren. Zo zijn peulvruchten bijvoorbeeld rijk aan lysine en arm aan methionine. Bij granen is dit net andersom. Voldoende aminozuren binnenkrijgen kan zowel op een dierlijke als op een plantaardige basis. Dierlijke bronnen bevatten vaak meer aminozuren dan plantaardige bronnen. Anderzijds zitten de plantaardige aminozuren in een zuiverdere matrix zodat ze meestal efficiënter gebruikt kunnen worden. Dierlijke bronnen van aminozuren  Vlees (kipfilet, rundvlees of varkensvlees), vis (kabeljauw, zalm of tonijn), zuivel (kwark, kaas, melk of yoghurt). Melk en eieren zijn zowat de enige voedingsmiddelen die alle volwaardige aminozuren   Plantaardige bronnen van aminozuren Bonen, linzen en (kikker)erwten, noten en zaden, tempeh, rijst, graanproducten, avocado en paddenstoelen   Wanneer is een aminozurensupplement nuttig? Heb jij last van een voedselallergie of volg je een bepaald dieet waarbij je sommige voedingsmiddelen niet kunt eten? Dan bestaat de mogelijkheid dat je niet voldoende eiwitten en aminozuren binnenkrijgt. In dat geval kan een supplement nuttig zijn. Aminozuren bestaan in twee structuren, namelijk de L-structuur en de D-structuur. Je lichaam herkent enkel de L-structuur. Kies een aminozurensupplement met een L-structuur. Voor een optimale werking van aminozuren heeft je lichaam voldoende B-vitaminen nodig.

Lees meer

Schimmelnagels – Onychomycose - Kalknagels | Medibib

Wat zijn schimmelnagels?   We spreken over schimmelnagels wanneer één of meerdere teen- of vingernagels geïnfecteerd zijn met schimmel. In medische termen spreken we van onychomycose (onycho = nagel en mycose = schimmelinfectie). In de volksmond spreken we dan eerder over kalknagels. Schimmelnagels zijn van alle tijden, maar sinds de mens schoenen is gaan dragen, komt het veel frequenter voor. En hoewel het meestal de teennagels betreft, kunnen ook de vingernagels geïnfecteerd zijn.   Het optreden van schimmelnagels   Naar schatting lijdt zo’n 5 à 8 % van de Belgische bevolking aan schimmelnagels. Zowel vrouwen als mannen zijn getroffen. De kans op een schimmelinfectie op de nagels stijgt met de leeftijd. Kinderen hebben slechts zelden klachten, maar 15 tot 20 % van de mensen tussen 40 en 60 jaar heeft last van een of meerdere schimmelnagels. Ook mensen met een verminderde weerstand, bijvoorbeeld na een chemokuur, en mensen met diabetes mellitus zijn extra gevoelig voor schimmelnagels.   Hoe ontstaan schimmelnagels?   Schimmelsporen zitten zowat overal van nature uit op de huid en onder de nagelranden. Gezonde mensen beschikken over een perfect afweersysteem dat schimmels buitenhoudt en schimmelinfecties voorkomt. Bepaalde vochtige en natte plaatsen zoals gemeenschappelijke douches van kleedkamers, sporthallen, zwembaden en sauna’s zijn erom bekend schimmelhaarden te zijn. Als je je voeten onvoldoende afspoelt en afdroogt voordat je ze in je schoenen steekt, kan er een schimmelinfectie ontstaan. Gunstige omstandigheden voor de ontwikkeling van schimmelnagels zijn vooral vocht en warmte. Synthetische sokken, overmatig transpireren van de voeten en knellende schoenen zijn een cocktail van factoren die schimmelvoeten in de hand werken. Ook beschadigde nagels zoals door het sporten of het dragen van knellende schoenen kunnen gemakkelijker besmet geraken. Een persoon met een schimmelinfectie kan miljoenen sporen verspreiden, die heel lang besmettelijk blijven. Het is voldoende om in contact te komen met huidschilfertjes van andere mensen of dieren met een schimmelinfectie. Is je afweersysteem verzwakt dan heb je veel kans dat de opgevangen schimmelsporen een infectie bij jou zullen veroorzaken. En eens je zelf besmet bent, ben je ook weer een infectiebron voor de anderen.   Wat zijn de symptomen van schimmelnagels?   Een schimmelinfectie begint meestal aan de nagelranden die wit of geel verkleuren. Als de infectie erger wordt, en dieper doordringt onder de huid en in de nagel ontstaat een groene of zelfs bruine verkleuring. De nagel wordt dik, hobbelig en brokkelig. Soms komt hij zelfs helemaal los. Schimmelnagels aan de voeten beginnen bijna altijd aan de grote teen. Zonder behandeling kan de schimmelinfectie zich uitbreiden en mogelijks de andere teennagels aantasten. Vaak gaan schimmelnagels gepaard met pijnlijke kloofjes tussen de tenen, wat men vaak verkeerdelijk zwemmerseczeem noemt. Ook deze aandoening is het gevolg van een schimmelinfectie, we spreken dan eerder van een schimmelvoet.  Als gevolg van schimmelnagels kun je aan de zijkanten van je vingers of tenen, in je handpalmen of op je voetwreef last krijgen van blaasjes die gaan vervellen. Dit is geen schimmelinfectie maar een overgevoeligheidsreactie op de schimmelnagels.   Hoe kun je schimmelnagels voorkomen?   Het is een misverstand om te denken dat schimmelnagels ontstaan door een slechte hygiëne. Zoals eerder gezien, ontstaan schimmelinfecties door een combinatie van verschillende factoren. Hierna sommen we enkele preventieve maatregelen op om schimmelnagels te helpen voorkomen. Gebruik bij het wassen van je voeten niet te veel zeep en spoel de zeepresten goed af. Gebruik geen zeep met desinfecterende bestanddelen, die zijn immers niet effectief tegen schimmels. Droog je voeten altijd goed af met een propere handdoek. Weet dat schimmelsporen zich ook graag tussen de tenen nestelen. Vergeet daarom bij het afdrogen van je voeten de ruimte tussen je tenen niet. Draag elke dag schone, bij voorkeur katoenen of wollen sokken en goed ventilerende, niet te nauwe schoenen. Vermijd het dragen van synthetische sokken, nylonkousen en plastic schoenen. Doordat ze onvoldoende lucht doorlaten ontstaat er snel een broeierig klimaat rondom je voeten, wat bevorderlijk is voor schimmelgroei. Heb je snel last van ‘zweetvoeten’, geef dan bij warm weer de voorkeur aan luchtige, open schoenen en dunne, katoenen sokken. Draag in openbare badplaatsen zoals zwembad, sporthal en sauna liefst altijd slippers in plaats van op blote voeten te lopen.   Hoe kun je schimmelnagels behandelen?   Medisch gezien zijn schimmelnagels eigenlijk onschuldig en hoeven ze zelden behandeld te worden. Ze zijn vooral een zorg omdat ze jeuk kunnen veroorzaken in de omliggende huidzones, onesthetisch ogen en besmettelijk zijn voor anderen. Omdat schimmel zich meestal onder de nagel bevindt, is een schimmelinfectie moeilijk te behandelen. Keratine, de belangrijkste bouwstof van de nagel, is zo goed als ondoordringbaar voor de meeste antischimmelzalven. Wel kunnen je een schimmeldodende zalf inzetten om een algemene voetschimmelinfectie te behandelen. Breiden je klachten en de infectie zich echter uit naar het nagelbed, dan kan je arts overwegen om je inwendige antischimmelmedicijnen voor te schrijven. Zo’n kuur kan wel 3 tot 6 maanden duren, kan gepaard gaan met heel wat nevenwerkingen en is slechts voor 70 à 75 % werkzaam. Antischimmelpillen zijn niet geschikt bij zwangerschapswens, tijdens de zwangerschap en het geven van borstvoeding. Weet ook dat de anticonceptiepil minder betrouwbaar is tijdens de medicijnenkuur. En dat ze de werking van sommige medicijnen zoals bloedverdunners, bepaalde medicijnen voor het hart en antidepressiva kunnen versterken. Ze mogen niet gecombineerd worden met cholesterolverlagende middelen en ze kunnen bij sommige personen leverproblemen zoals geelzucht veroorzaken. Denk dus na of de voordelen wegen tegen de nadelen. Of je nu een schimmelwerende zalf of een inwendig medicijn gebruikt, het is ook verstandig om tegelijk een schimmeldodend poeder in je sokken en je schoenen te strooien. Schimmelsporen kunnen er nog een lange tijd achterblijven, ook na herhaaldelijk wassen.   En wat na een eventuele behandeling?   Het resultaat van een behandeling van schimmelnagels is helaas niet altijd duidelijk te zien. De schimmels mogen dan al uitgeroeid zijn, na de behandelingskuur duurt het nog enkele maanden totdat de afwijkingen aan de nagels verdwenen zijn en gezonde nagels de aangetaste gedeeltes helemaal vervangen hebben. Teennagels groeien immers slechts enkele millimeters per maand. Je zult dus heel wat geduld moeten hebben. Het is niet nodig om een schimmelnagel geheel of gedeeltelijk te verwijderen. Is je nagel vervormd, hindert hij je of zit er een stukje los, dan kun je die wat bijwerken met een puimsteen of vijl en overplakken met een pleister. Na een tijdje komt hij vanzelf wel los. Een lelijk verkleurde schimmelnagel kun je ook met nagellak bedekken. Of een pedicure inschakelen. 

Lees meer

Verkoudheid – Symptomen, oorzaken & wat eraan doen | Medibib

Wat verstaan we onder verkoudheid? De binnenzijde van de neus is bekleed met slijmvlies dat bestaat uit bloedvaten en slijmproducerende klieren. Bij een gezonde persoon wordt er net genoeg slijm aangemaakt om de neus aangenaam vochtig te houden. Slijm werkt als een beschermende laag tegen virussen en bacteriën. Bij een verkoudheid echter, is het slijmvlies in de neus, de bijholten en de keel ontstoken. Verkoudheid wordt veroorzaakt door besmetting met een verkoudheidsvirus.   Wat zijn de symptomen van een verkoudheid? De symptomen van een verkoudheid treden 2 tot 3 dagen na een infectie op. De ontsteking veroorzaakt een hogere slijmproductie (snot) in de neus en in de keel. De meest voorkomende klachten zijn: ·         Lopende neus ·         Verstopte neus ·         Niezen ·         Verminderde reuk ·         Keelpijn en/of heesheid ·         Hoesten ·         Hoofdpijn ·         Drukgevoel op de kaken ·         Oorpijn (als het virus via de buis van Eustachius vanuit de neus in het oor terechtkomt) ·         Oorsuizen (als de buis van Eustachius verstopt geraakt door de ontsteking) ·         Volwassenen hebben over het algemeen geen of weinig koorts (max. 38,5 °C). Kinderen daarentegen kunnen meer koorts doen.   Een verkoudheid duurt normaal gezien niet langer dan een week. Zijn de verschijnselen na 10 dagen nog niet verdwenen, dan is er iets anders aan de hand en contacteer je best je huisarts.   Wat zijn de oorzaken van een verkoudheid? Verkoudheid ontstaat door een virus. Wanneer het virus via de neus binnenkomt, wordt het met het slijm meegevoerd naar de neuskeelholte. Het slijmvlies in de neuskeelholte is zeer gevoelig voor verkoudheidvirussen. Bij uitbreiding van het virus ontstaan uiteindelijk de boven beschreven klachten. Diverse soorten virussen kunnen een verkoudheid veroorzaken. Ben je verschillende keren na elkaar verkouden, dan gaat het wellicht steeds om een ander virus. Verkoudheidsvirussen verspreiden zich gemakkelijk via vochtdruppeltjes:   ·         Uitgeademde lucht Bij het uitademen komen er vochtpartikeltjes (aerosol) in de lucht. Bij een verkoudheid dragen die druppeltjes virussen met zich mee. Als mensen dicht bij elkaar staan in slecht geventileerde ruimtes (openbaar vervoer, kantoor, school, wachtzaal, wachtrij winkel, kinderdagverblijf, enz.) ademen ze elkaars uitgeademde lucht weer in en kunnen zo besmet geraken. ·         Via de handen Bij het niezen, hoesten, neus snuiten of aan je neus peuteren komen er virussen op je handen terecht. Wanneer je elkaar de hand geeft, een voorwerp aan iemand geeft of iets aanraakt waar iemand op gehoest of geniest heeft, kun je elkaar ook besmetten met het verkoudheidsvirus. Zodra de eerste klachten ontstaan, ben je besmettelijk. De periode tussen het moment van de infectie en het ontstaan van de klachten (incubatietijd) is 2 tot 3 dagen.   Wat is het verschil tussen een verkoudheid, griep en covid-19? Covid-19 wordt veroorzaakt door een coronavirus, griep door het influenzavirus. Beide soorten virussen zijn gevaarlijker dan de verkoudheidsvirussen. Griep en Covid-19 gaan immers gepaard met ernstige ziektesymptomen zoals hoge koorts, hoesten, spierpijn, hoofdpijn en een flink ziek gevoel. Griep en covid-19 kunnen leiden tot ernstige complicaties zoals longontsteking en zelfs tot de dood. Zijn de symptomen van je verkoudheid ernstig en gaan ze na enkele dagen niet over, contacteer dan zeker je arts.   Kan koude een verkoudheid veroorzaken? In tegenstelling tot wat vaak gedacht wordt, is er geen wetenschappelijk bewijs dat aantoont dat koude een verkoudheid kan veroorzaken. Waarom worden we dan soms verkouden nadat we het koud gehad hebben? Dit zou kunnen verklaard worden door een verminderde weerstand door afkoeling, waardoor je gevoeliger wordt voor een circulerend verkoudheidsvirus in je omgeving. En omdat het in de herfst en in de winter kouder wordt en er in die periode meer mensen samen binnen zitten (school, restaurants in plaats van terrasjes, indoor activiteiten), worden de verkoudheidsvirussen ook gemakkelijker verspreid.   Wat kun je doen om een verkoudheid te voorkomen? Door het coronavirus zijn we intussen flink getraind geraakt om virale infecties te vermijden. Dezelfde maatregelen gelden om een gewoon verkoudheidsvirus te voorkomen: was of ontsmet regelmatig je handen, hoest in de plooi van je arm, gebruik papieren zakdoekjes en gooi die onmiddellijk weg, houd afstand van elkaar en vermijd contacten als je zelf verkouden bent.   Wat kun je zelf doen als je een verkoudheid hebt opgelopen? Tegen een verkoudheidsvirus bestaan geen medicijnen. Wel kun je een aantal dingen doen om de symptomen te verlichten zoals: ·         3x per dag gedurende een kwartiertje stomen boven een kom heet (niet kokend) water ·         Neusdruppels met zout water kunnen verlichting geven bij een verstopte neus. Los hiervoor zelf een theelepel zout op in een glas lauw water of koop een kant-en-klare spray of druppels met zoutoplossing bij je apotheek. ·         Snuit regelmatig je neus met een papieren zakdoekje die je erna onmiddellijk wegwerpt. Doe dit niet te hard om het slijm niet naar je bijholten te snuiten. Een bijholteontsteking (sinusitis) kan pijnlijk zijn en is moeilijker te genezen. ·         Probeer roken te vermijden. De klachten houden immers langer aan bij rokers.   Bestaan er geneesmiddelen tegen een verkoudheid? Een gewone verkoudheid gaat vanzelf over. Geneesmiddelen zijn dan ook niet nodig. Mochten de bovenstaande middelen niet voldoende verlichting geven, dan kun je eventueel Otrivine (druppels of spray) gebruiken. Dit vermindert de zwelling van het slijmvlies zodat je beter door je neus kunt ademen. Langdurig gebruik kan echter de slijmvliezen beschadigen.  Weet ook dat antibiotica NIET helpen tegen een verkoudheid. Antibiotica werken enkel tegen bacteriën en niet tegen virussen.   Wanneer moet je een arts contacteren? Voor een gewone verkoudheid hoef je niet naar je huisarts te gaan. In normale omstandigheden raden we aan om een arts te contacteren wanneer bij een verkoudheid je slijm geel/groen wordt, je langdurig hoge koorts hebt en/of je verkoudheidsklachten langer dan 10 dagen aanhouden.   Omwille van de huidige coronasituatie is het echter verstandig om alert te zijn bij volgende symptomen: ·         Je ademhaling is sneller of gaat moeilijker ·         Je ademhaling gaat gepaard met een piepend of ruisend geluid ·         Je voelt je steeds zieker worden ·         Je twijfelt of je klachten te wijten zijn aan een verkoudheid ·         Je hebt langer dan 5 dagen koorts boven de 38 °C ·         Nadat je koorts een paar dagen gedaald is, krijg je opnieuw koorts   Ga in al deze gevallen NIET meteen naar je huisarts, maar bel hem zeker op. Het zou kunnen dat het niet om een verkoudheid gaat maar om het coronavirus. Hiervoor gelden tijdelijk andere regels.  

Lees meer

Diarree – Symptomen, oorzaken & gevolgen van buikloop | Medibib

Wat is diarree   Diarree, ook wel buikloop genoemd, is één van de meest voorkomende darmproblemen. Diarree wordt gekenmerkt door een dunne, waterige ontlasting en een verhoogde frequentie van het toiletbezoek. Iedereen heeft wel eens last van diarree. Meestal is dit van voorbijgaande aard. Andere hebben er helaas vaak last van. Symptomen van diarree   Een normale ontlasting bedraagt ongeveer 500 gram per dag enbestaat voor 60 tot 90 % uit water. Wie veel vezels eet onder de vorm van groenten en fruit zal daar wel boven zitten, maar hun ontlasting heeft de juiste consistentie en is niet vloeibaar. Bij diarree bestaat de ontlasting doorgaans uit meer dan 90 % water.   Diarree gaat meestal gepaard met misselijkheid en een onaangename druk in de onderbuik, plotse krampen en buikpijn. Soms heeft de patiënt ook koorts en kan er bloed en/of pus in de ontlasting aanwezig zijn. Daarnaast zijn een gebrekkige eetlust, braken, uitdroging, duizeligheid, bloedarmoede en/of een algemene verzwakking van het lichaam zowat de meest voorkomende symptomen van diarree. Buikloop belemmert de sociale en professionele bezigheden. Verdwijnen de klachten na 2 weken dan spreken we van acute diarree. Houden de klachten echter langer aan, dan spreken we over chronische diarree. Waarom hebben we diarree   Doorgaans kunnen we stellen dat een te snelle passage van de verteringsresten door het spijsverteringskanaal de reden is van diarree. Meestal gaat het om een onschuldige voorbijgaande oorzaak zoals een ontsteking van het maagdarmkanaal, verkeerde voeding of een infectie die het spijsverteringskanaal binnengedrongen is.   Vooral in acute gevallen heeft diarree eigenlijk een nuttige functie. Diarree zorgt ervoor dat giftige stoffen of bacteriën die niet thuishoren in het lichaam zo snel mogelijk afgevoerd worden. Bij chronische diarree gaat het meestal niet om de eliminatie van lichaamsvreemde stoffen en moeten we naar een andere oorzaak zoeken. Mogelijke oorzaken van diarree   ·         Virussen: Acute aanvallen van diarree die enkele uren tot 7 dagen kunnen duren, zijn meestal het gevolg van een voedselvergiftiging omwille van een virale of bacteriële infectie. Zo zijn er verschillende virussen die diarree of ‘buikgriep’ kunnen veroorzaken zoals het norovirus en het rotavirus. Ook het coronavirus kan de darmcellen infecteren en zich daar vermenigvuldigen. Vandaar dat een aantal covid19patiënten darmklachten hebben zoals buikkrampen of diarree. ·         Bacteriën: Microorganismen zoals bacteriën dringen meestal het lichaam binnen via gecontamineerd water of voedsel waar ze dan een infectie veroorzaken die zich kan uiten in diarree. De meeste bacteriële infecties zijn ongevaarlijk. Echter, wanneer zeldzame bacteriën zoals Salmonella de darmwand binnendringen kan de infectie gepaard gaan met ernstige klachten zoals een bloederige, slijmerige stoelgang en hoge koorts. Hierbij dient er onmiddellijk een arts geraadpleegd te worden.   ·         Reizigersdiarree: Sommige mensen zijn gevoelig voor diarree als ze op reis zijn. Dat komt omdat er in de andere landen bacteriën voorkomen die we in eigen land niet kennen. En daar reageert ons lichaam op.   ·         Parasieten: Bepaalde parasieten kunnen uitzonderlijk ook diarree veroorzaken. Wanneer diarree aanhoudt na je terugkeer van een verre reis in de tropen bijvoorbeeld, raadpleeg je best onmiddellijk je arts.   Diarree door medicijnen Van antibiotica is algemeen geweten dat ze ook de goede bacteriën in het lichaam doden waardoor de microflorabalans verstoord geraakt zodat diarree ontstaat. Andere medicijnen zoals cytotoxische middelen (chemo en radiotherapie), medicijnen die magnesium bevatten zoals bepaalde maagzuurremmers, hoofdpijnmedicatie die cafeïne bevat, hebben diarree als nevenwerking. Ook een teveel aan vitamine B5 kan diarree veroorzaken.   Voedselallergie, intolerantie of overgevoeligheid Wie problemen heeft met de vertering van gluten (coeliakie) en/of lactose uit zuivelproducten kan voortdurend last hebben van buikkrampen en mogelijks chronische diarree. Ook ander voedsel zoals fruit, fruitdrankjes, alcohol, te gekruid of te vet voedsel kunnen bij sommige mensen de darmen irriteren. Voedingsadditieven Kunstmatige zoetstoffen en andere voedingsadditieven zoals hexitol, sorbitol, mannitol, fructose, sucrose, magnesium of cafeïne kunnen bij een aantal mensen de darmen overprikkelen en diarree veroorzaken. Darmziekten Bepaalde aandoedingen van het immuunsysteem en/of het spijsverteringssysteem kunnen diarree veroorzaken. Denken we hierbij aan de ziekte van Crohn, colitis ulcerosa, diverticulose, het prikkelbare darmsyndroom en darmkanker. Verlaagde immuniteit Een verminderde weerstand ten gevolge van bijvoorbeeld AIDS of chemotherapie kunnen bij sommige mensen diarree veroorzaken. Hormonale aandoeningen Verstoringen van het hormonale stelsel zoals een hyperactieve schildklier, kunnen chronische diarree veroorzaken. Stress Sommige mensen kunnen hevig reageren op stresssituaties zoals een sollicitatie, een vergadering, examens of een medisch onderzoek. Als de darmen sneller beginnen te werken omwille van stress, ontstaat diarree. Wanneer stressgerelateerde diarree afgewisseld wordt met constipatie spreken we van een spastische colon. Mogelijke gevolgen van diarree   De belangrijkste gevolgen van diarree zijn te wijten aan de verhoogde vochtafscheiding.   ·         Uitdroging Als het vochtverlies niet gecompenseerd wordt door veel te drinken ontstaat er uitdroging. Kenmerken hiervan zijn: dorst, een droge mond, een droge huid, niet meer kunnen plassen, donkere urine, koorts zonder te zweten, lusteloosheid, vermoeidheid en/of duizeligheid. Uitdroging leidt vaak ook tot een verlaagde bloeddruk, flauwvallen en hartritmestoornissen. Bejaarden zijn gevoelig voor uitdroging omdat hun totale lichaamsvocht lager is dan bij jongeren en volwassenen. Bovendien hebben ze een lagere dorstintensiteit en willen ze minder drinken omwille van urinaire incontinentie. Voor hen is het belangrijk dat ze extra aangespoord worden om voldoende te drinken bij diarree. ·         Gewichtsverlies Bij diarree is gewichtsverlies vaak een combinatie van 2 factoren: vochtverlies en een verminderde opname van voedingsstoffen omwille van de versnelde passage van het voedsel door het spijsverteringskanaal. ·         Mineralen en vitaminetekorten Samen met het vochtverlies ontstaat er ook een verhoogde afscheiding van bioactieve stoffen zoals vitaminen en mineralen. Hierdoor komt de zuurbasenbalans in het gedrang wat kan leiden tot metabole acidose, een toestand waarbij we onszelf vergiftigen. Verlies aan mineralen, ook wel elektrolyten genoemd, zoals natrium, kalium, magnesium en chloride verstoort de uitwisseling ter hoogte van de membranen en de synapsen met hartritmestoornissen, coördinatie en concentratiestoornissen als gevolg.   Hoe kun je diarree voorkomen?   Diarree kan in vele gevallen voorkomen worden door een hygiënische en gezonde levensstijl. We geven je enkele belangrijke tips mee.   ·         Was regelmatig je handen, voor en na het eten en iedere keer dat je naar de wc gegaan bent. Wrijf je handen minsstens 20 seconden lang in met zeep en spoel ze dan goed af. Vergeet hierbij geen enkel hoekje van je handen in te wrijven. ·         Droog vervolgens je handen af met een schone handdoek of met een stuk wegwerppapier. Blazers zijn niet aangewezen om je handen te drogen, ze bevorderen immers de groei van bacteriën. ·         Als het niet mogelijk is om je handen te wassen, gebruik dan een desinfecterende handgel. ·         Bewaar vlees, vis en groenten afzonderlijk van elkaar in de koelkast en de diepvries. ·         Gebruik schone messen en snijplanken voor voeding en gebruik aparte messen en snijplanken voor rauw vlees en rauwe vis. ·         Ververs dagelijks de handdoeken en je schotelvod in de keuken. Was ze bij voorkeur aan 90 °C. ·         Drink voldoende water en vermijd zoveel mogelijk cafeïne en alcohol. ·         Eet gezond en gevarieerd en beperk vet en suiker. ·         Gebruik eventueel probiotica om de microflora in je darmen te herstellen of in stand te houden. ·         Wanneer moet je een arts raadplegen ·         In de meeste gevallen gaat het om een onschuldige vorm van diarree die na enkele uren of dagen vanzelf weer overgaat. ·         Echter, in volgende situaties is het verstandig om de hulp van een arts in te roepen: ·         Als de diarree en/of het overgeven langer duurt dan 3 dagen ·         Als de ontlasting bloed bevat of zwart is ·         Als de diarree gepaard gaat met koorts hoger dan 38,5 °C, hevige buikpijn, krampen of pijn in de anusstreek ·         Als je tekenen vertoont van ernstige uitdroging zoals een droge mond, niet meer kunnen plassen en een rimpelige huid ·         Als je in de war bent, duizelig bent en het gevoel hebt dat je gaat flauwvallen ·         Als je al meer dan 2,5 kg gewicht verloren bent ·         Als je ouder bent dan 70 en de diarree niet overgaat na een dag, zeker als je ook nog eens koorts hebt

Lees meer

Haaruitval of alopecia – Soorten, oorzaken, behandelingen | Medibib

Wat verstaat men onder haaruitval? Het mag paradoxaal klinken, maar haaruitval – of liever haarverlies - maakt eigenlijk deel uit van het haargroeiproces. Op het einde van elke haarcyclus valt het haar weer uit. Normaal gezien verliezen we zo’n 50 tot 100 haren per dag. Haaruitval wordt pas als abnormaal beschouwd als we gedurende langer dan een maand meer dan 100 haren per dag verliezen. En hoewel haarverlies bij zowel mannen als vrouwen voorkomt, hebben mannen meer kans tot haaruitval dan vrouwen. Een weelderige haardos staat al eeuwenlang symbool voor gezondheid, geluk, succes en zelfzekerheid. Haaruitval wordt dan ook al van oudsher met alle mogelijke (wonder)middelen bestreden. Helaas is haaruitval nogal complex. De oorzaken van haaruitval, ook wel alopecia genoemd, zijn divers, zo ook de soorten haaruitval. Het opsporen van de precieze oorzaak is dan ook een eerste stap tot een mogelijke behandeling. De haarcyclus – Hoe groeit ons haar? Vooraleer we over oorzaken en behandelingen van abnormale haaruitval spreken is het misschien interessant om te begrijpen hoe ons haar eigenlijk groeit om te weten waarom we dagelijks haar verliezen. Haar wordt geproduceerd vanuit huidcellen en ontstaat in een haarfollikel of haarzakje. De mens heeft ongeveer 100.000 haarzakjes op de schedelhuid. Het aantal is genetisch bepaald. Wie blond haar heeft, zal over het algemeen meer haarfollikels hebben dan wie donker of rood haar heeft. Het aantal haarfollikels daalt met de leeftijd. Vandaar dat oudere mensen een dunnere haardos hebben dan jonge mensen. De haargroei is een cyclisch proces in 4 verschillende fasen: Tijdens de anagene fase vindt de haargroei plaats. Deze fase duurt ongeveer 3 jaar. De katagene fase is een overgangsfase. De celdeling stopt en het haar wordt dunner. De haarstreng maakt zich los van de bloedtoevoer in het haarzakje. De telogene fase is een soort rustfase. Terwijl de haargroei van het oude haar tot stilstand gekomen is, begint een nieuw haartje te groeien in de onderliggende follikel. De exogene fase is de afbraakfase. Het oude haar valt uiteindelijk uit terwijl het nieuwe haar vanuit de onderliggende follikel tevoorschijn komt. De afbraakfase van het oude haar duurt ongeveer 3 maanden. Terwijl veel diersoorten massaal haar verliezen na de winterperiode, vertoont de menselijke haarcyclus een regelmatiger verloop. Al merken sommige toch wel een piek van haarverlies rond de maanden augustus en september. Bij gezonde mensen bevinden zich steeds 60 tot 90 % van de haren in de groeifase en 10 tot 20 % in de rust- of afbraakfase. De snelheid waarmee ons haar groeit varieert van de ene persoon tot de andere. Gemiddeld groeit ons haar 0,5 mm per dag. Vrouwelijk haar groeit iets sneller dan mannelijk haar. De piekleeftijd ligt tussen 50 en 70 jaar. Verschillende soorten haaruitval en hun oorzaken Diffuus haarverlies (telogeen effluvium) ·         Diffuus haarverlies vindt verspreid plaats over de hele hoofdhuid en evolueert zelden tot volledige kaalheid. De meest voorkomende vorm van diffuus haarverlies is de telogene haaruitval. Hierbij verloopt de haarcyclus sneller dan normaal waardoor het haar sneller in de telogene fase komt en sneller gaat uitvallen. ·         Tijdelijke diffuse haaruitval kan verschillende oorzaken hebben zoals een ernstige ziekte, een infectie, hoge koorts, een ongeval, een operatie onder algemene verdoving, bloedarmoede, nieuwe medicatie, een streng dieet, alcoholmisbruik, een extreem fysieke of psychische stresssituatie, emotionele problemen, gewichtsverlies, bij het wisselen van de seizoenen, na een bevalling, enz. Ook bepaalde geneesmiddelen zoals bloedverdunners, chemotherapie, antidepressiva of bloeddrukverlagende medicijnen kunnen diffuus haarverlies veroorzaken. ·         Meestal treedt het haarverlies ongeveer 3 maanden na de uitlokkende factor. Tijdelijke haaruitval is over het algemeen omkeerbaar. Als de oorzaak verdwenen is, groeit het haar 6 tot 12 maanden later spontaan weer zoals voorheen. Eventueel kun je als steun een supplement gebruiken op basis van cysteïne en methionine, bouwstenen voor onze haren. ·         Bij chronische aandoeningen zoals diabetes, schildklierproblemen, auto-immuunziekten of ondervoeding met bepaalde tekorten kan er een chronisch telogeen haarverlies optreden. Chronische haaruitval bij mannen (androgene alopecia) ·         De meest bekende vorm van haaruitval zien we bij de mannen. Mannelijke chronische haaruitval of androgene alopecia is te wijten aan de activiteit van mannelijke hormonen, zijnde androgenen. Ook vrouwen kunnen erdoor getroffen worden, hetzij in mindere mate. ·         Deze vorm van haaruitval neemt toe met de leeftijd. Hierbij schuift de haargrens geleidelijk op van het voorhoofd naar achter totdat er bij sommige enkel nog een hoefijzervormige beharing overblijft. De hoofdhuid ziet er normaal uit. Bij vrouwen verloopt de androgene alopecia gelukkig discreter en evolueert het bijna nooit naar volledige kaalheid. De resterende haren zijn dan wel dunner en breken daardoor sneller af. ·         Vermoed wordt dat androgene alopecia genetisch bepaald is. De haarwortel zou gevoeliger reageren op het mannelijke hormoon zodat de haren sneller de haarcyclus doorlopen en er dus meer haren verloren gaan dan er gevormd worden.  Deze vorm van haarverlies is onomkeerbaar. Maar er bestaan enkele methoden om de evolutie te stoppen en zelfs om nieuwe haargroei te stimuleren zoals een haarlotion met minoxidil, een lotion met een antibacterieel en/of schimmeldodend middel, hormonale preparaten voor vrouwen, chirurgische haartransplantatiemethodes, … Duidelijk afgelijnde kale plekken (alopecia areata) ·         Alopecia areata komt voor bij ongeveer bij 0,05 tot 0,1 % van de bevolking, zowel bij mannen als vrouwen, en meestal voor de leeftijd van 40 jaar. Deze vorm van haaruitval kenmerkt zich door plaatselijk duidelijke afgelijnde ronde of ovaalvormige kale plekken op de hoofdhuid, in de baardstreek, de wenkbrauwen, de wimpers en/of de schaamstreek. Hoewel de kale plekken meestal beperkt blijven in grootte, kunnen ze in 5 tot 10 % van de gevallen toch samenvloeien en evolueren tot volledige kaalheid (alopecia totalis). In 1 à 2 % van de gevallen valt de beharing van alle lichaamsdelen uit (alopecia universalis). De aandoening duurt doorgaans 4 tot 10 maanden waarna kleine, witte donsharen groeien die geleidelijk aan evolueren tot de normale haarkleur. ·         De oorzaak van alopecia areata is nog niet helemaal duidelijk. In 10 % van de gevallen zou het gaan om een genetische aanleg. In bepaalde onderzoeken wordt verwezen naar een auto-immuunziekte waarbij plaatselijke ontstekingsreacties ontstaan rond de haarwortels waardoor die kale plekken ontstaan op behaarde lichaamsdelen. Andere mogelijke oorzaken zijn schildklierproblemen, infecties van mond, neus, keel en oren en psychologische factoren zoals stress. ·         Vermits men nog in het duister tast voor wat betreft de oorzaak en het verloop van dit soort haaruitval, is het ook moeilijk om een behandeling voor te schrijven. Corticosteroïden en lichttherapie met uv-stralen (PUVA-therapie) geven in sommige gevallen een positief resultaat. Haaruitval door littekenvorming (cicatriciële alopecia) Bij littekenvorming kan het zijn dat een aantal haarfollikels definitief vernietigd zijn zodat er op deze plaats geen haar meer kan groeien. Dit kan aangeboren zijn of het gevolg zijn van een ongeval, een infectie, een schimmelinfectie of een brandwonde. Herstel is echter niet meer mogelijk. Traumatische alopecia Traumatische haaruitval wordt veroorzaakt door het plots uitrukken van haar. Regelmatig een paardenstaart maken kan ook leiden tot een verdunning van de haardos ter hoogte van het voorhoofd. Sommige mensen hebben de gewoonte om voortdurend met een plukje haar te spelen (trichotillamanie). Hierdoor kunnen ook kale plekken ontstaan. Door je haren met rust te laten kan de haargroei zich spontaan volledig herstellen. Wat kun je zelf doen om je haar sneller te laten groeien ·         Bied je hoofdhuid de nodige verzorging: Een goede massage van je hoofdhuid stimuleert de doorbloeding en hiermee ook de haargroei. Een droge, vette of schilferige hoofdhuid heeft nood aan een hoofdhuidscrub om de dode huidcellen te verwijderen en een snelle haargroei te bevorderen. ·         Regelmatige knipbeurt: Regelmatig de gespleten haarpunten laten wegknippen voorkomt het breken van de haarschacht. Laat dus regelmatig je haar knippen. ·         Haarverzorging of haarmasker: Een haarmasker biedt wellicht iets meer dan de gewone conditioner die je gebruikt na het wassen van je haar. Een haarolie of haarmasker van goede kwaliteit met gezonde vetzuren en voedingsstoffen werkt niet alleen beschermend voor je haar, ze hebben ook een voedende functie. ·         Gebruik een haarvriendelijke kussensloop: Tijdens het slapen kan je haar beschadigd worden door de wrijving van je hoofd op je hoofdkussen. Probeer eens je hoofdkussen te overtrekken met een bamboe kussensloop. Bamboe is immers heel zacht en daarom het beste aangewezen om je haren te beschermen tijdens het slapen. ·         Trakteer je haar op een koude douche: Niet bepaald een aangename tip, maar ongetwijfeld een van de nuttigste. Koud water verzegelt immers de buitenste laag van je haren en voorkomt hiermee vochtverlies, het vroegtijdig afbreken van je haren en schade door de zon. 10 seconden spoelen met koud water volstaat al voor een goede bescherming. ·         Haarverzorging begint vanbinnen: Een gezonde haardos begint bij een gezonde en gevarieerde voeding, rijk aan biotine, vitamine A, de vitaminen van het B-complex, de vitaminen C, D en E, en zink, die bijdragen aan gezonde haren. Heb je tijdelijk last van haaruitval dan kan een supplement met deze voedingsstoffen je tijdelijk ondersteunen.

Lees meer

Acne – Ontstaan, oorzaken en mogelijke behandelingen | Medibib

Wat is acne? Acne vulgaris is een veel voorkomende huidaandoening gekenmerkt door een vette huid en puistjes. Acne komt voor bij zowat 85 % van de tieners en blijft in enkele gevallen aanhouden of begint pas tijdens de volwassen leeftijd. De vlekken en puistjes verschijnen voornamelijk op het gezicht, de rug, de borst, de nek en de schouders. Bij sommige trekken ze na enkele weken terug weg, bij andere blijven ze langer aanhouden. In dit artikel lees je wat de oorzaak is van acne vulgaris en wat je er kunt aan doen. Hoe ontstaat acne? Acnepuistjes en -vlekken zijn het resultaat van een ontstekingsreactie die plaatsvindt onder het oppervlak van de huid. In de huid bevinden zich honderden poriën waarin telkens een haartje en een talgproducerend kliertje zitten. Een overproductie van de olieachtige talg in combinatie met een verdikking van de bovenste huidlaag omwille van dode huidcellen (hyperkeratose) zorgt voor een propje die de poriën gaat verstoppen. In de volksmond wordt dit propje mee-eter genoemd. Een acne gerelateerde bacterie (cutibacterium acnes) zorgt op termijn dat deze propjes gaan ontsteken wat resulteert in puistjes. Dit komt vooral voor tijdens de tienerjaren, bij de opkomst van de hormonen die zorgen voor een overmatige productie van talg. De verschillende stadia van acne Acne vulgaris uit zich op verschillende manieren, van een vaak voorkomende acnegevoelige huid, vooral gekenmerkt door een vette huid, zwarte mee-eters en enkele milde acnepuistjes tot de complexe symptomen van ernstige acne met puisten en cystes die voor problemen kunnen zorgen. De oorzaak van al deze symptomen is steeds dezelfde. ·         Witte mee-eter: een gesloten prop (comedo) met een mengsel van talg, bacteriën en hyperkeratose die het haarzakje blokkeert. ·         Zwarte mee-eter: een prop (comedo) die openbarst bij blootstelling aan de lucht naarmate het haarzakje voller en de huid dikker wordt. ·         Puist: ontstaat door een scheurtje in de wand van het haarzakje waardoor witte bloedcellen zich er kunnen in opstapelen ·         Pustel: ontstaat wanneer de witte bloedcellen het oppervlak van de huid bereiken. ·         Cyste: ontstaat wanneer het ontstoken haarzakje uitgroeit tot een grote knobbel in de huid. In de knobbel stapelt zich een grote hoeveelheid geelwitte, viscose substantie (etter of pus) en groeit uit tot wat men een cyste noemt. Cystische acne is een zeer pijnlijke vorm van acne die littekens kan veroorzaken. Oorzaken van acne vulgaris Acne wordt sterk beïnvloed door hormonen, vandaar dat de eerste symptomen uitbreken tijdens de tienerjaren. Meisjes geven vaak aan dat hun puistjes opkomen of verergeren samen met de stemmingswisselingen voor of tijdens de menstruatie. Ook tienerjongens reageren op de hormonale doorbraak met een overproductie van talg in de huidporiën. Zelfs volwassenen kunnen nog jaren last hebben van acne waarbij de hormonen een rol spelen. ·         Acne wordt vaak in verband gebracht met stress. Stress kan immers een hormonale disbalans veroorzaken, wat dan op zijn beurt acne kan veroorzaken. Vooral psychische stress (gebeurtenissen, pesten, zich onzeker voelen, angst …) en emoties kunnen acne verergeren. Een symptomendagboek is een eenvoudige en doeltreffende manier om bij te houden hoe je huid zich gedraagt bij gebeurtenissen en emoties. Als je de oorzaak van de stress kunt vaststellen, kun je bewuster leren omgaan met de gebeurtenissen en je emoties. ·         Invloed van voeding op acne: Er zijn tot op de dag van vandaag geen overtuigende bewijzen dat voeding een invloed kan hebben op acne. Hoewel er vermoedens bestaan dat sommige voedingsmiddelen acne negatief kunnen beïnvloeden, staan deze nog ter discussie. Volgende voedingsmiddelen bevinden zich onder de ‘verdachten’: ·         Melkproducten: De dagelijkse consumptie van melkproducten kan bij sommige mensen acne uitlokken of verergeren. De aanwezige hormonen en bioactieve stoffen zijn mogelijke oorzaken. Producten op basis van melkwei zoals proteïneshakes worden ook verdacht acne te verergeren. Producten met een hoge glycemische index Dit zijn voedingsmiddelen die koolhydraten bevatten die de bloedsuikerspiegel snel doen stijgen na hun consumptie. Hieronder vallen suiker en geraffineerde koolhydraten zoals wit meel en witte rijst. Deze voedingsmiddelen worden ervan verdacht bij te dragen aan het in standhouden van acne. Een voedingspatroon met koolhydraten die traag verteren zouden bestaande acne kunnen verminderen. ·         Vette voeding: Hoewel het tegenovergestelde vaak beweerd wordt, bestaat er geen enkel bewijs dat er een verband bestaat tussen het eten van vette voedingsmiddelen zoals frieten, mayonaise, worst en acne. ·         Chocolade : Ook voor het eten van chocolade bestaat er geen enkel bewijs dat het acne zou kunnen uitlokken of verergeren. ·         Alcohol en roken: Het is algemeen bekend dat alcohol en roken een negatief effect hebben op de gezondheid. Sommige onderzoeken wijzen uit dat alcoholmisbruik acne kan verergeren. Dit kan samenhangen met andere gezondheidsklachten zoals leverproblemen, neurologische schade, hematologische aandoeningen en voedingstekorten. Daarnaast zijn er momenteel ook controversiële gegevens beschikbaar over een mogelijk verband tussen roken en acne. Dit zou te maken hebben met een verhoogde huidceldood (hyperkeratinisatie) en verandering in de talgproductie. Hoe dan ook, roken verhoogt in elk geval het risico tot andere huidziekten die gelijken op acne (acne inversa), waarbij een ontstekingsreactie leidt tot pijnlijke nodules en gezwollen knobbeltjes met pus op de plaatsen waar zich zweetklieren bevinden zoals onder de oksels en aan de geslachtsdelen. ·         Voedselallergieën: Er bestaat geen bewijs dat acne te wijten is aan een of andere allergie of overgevoeligheid voor bepaalde voedingstoffen. Wat kun je zelf doen tegen acne? Acne kan voor psychologische problemen zorgen zoals angst, onzekerheid, isolatie … Leven met acne hoeft niet per se een nachtmerrie te zijn. Er bestaan heel wat nuttige tips om acne draaglijker te maken. Gebruik niet-comedogene make-up en reinig grondig je make-upborstels en sponsjes. Hoewel zon over het algemeen een positief effect heeft op de gezondheid, geldt dit niet voor acne. Bescherm je huid tegen de zon want uv-stralen bevorderen de ontsteking en de talgproductie en kunnen bijgevolg acne doen verergeren. Beschermingsproducten met een factor van minstens 30 tegen de zon kunnen hyperpigmentatie na een ontsteking helpen voorkomen. Volg je huidverzorgingsprogramma op basis van dermocosmetica, voorgeschreven door je huisarts of huidspecialist, op de voet op. Acne is een multifactoriële aandoening en vergt dagelijkse discipline en geduld om resultaat te boeken. Zorg voor voldoende hydratatie. Drink dagelijks minstens 2 liter water. Water is een perfect middel om de afvalstoffen weg te voeren en je huid soepel te houden. Laat je niet verleiden tot het toepassen van miraculeuze gezichtsmaskers. Vaak kunnen ze je huid nog meer beschadigen. Een remedie die zelfs door een aantal wetenschappers gesteund wordt is Tea Tree olie. Je kunt deze rechtstreeks aanbrengen op de puistjes. Deze etherische olie heeft een ontstekingwerend effect en werkt als een natuurlijke vochtinbrenger. Let op dat je de puistjes niet stelselmatig gaat uitduwen. Op korte termijn zie je er dan wel beter uit maar weet dat je hiermee bacteriën verder verspreidt naar de omliggende poriën en de etterige afscheiding dieper in je huid duwt. Op lange termijn wordt de acne steeds erger en verhoogt de kans op littekenvorming. Welke behandeldingen bestaan er tegen acne vulgaris? In functie van je leeftijd, de getroffen plaatsen, de ernst van de acnesymptomen en je persoonlijke voorkeuren bestaan er heel wat soorten behandelingen zoals dagelijkse huidverzorgingsprogramma’s, retinoïden, antibiotica, chemische peelings, lasertherapie en retinoïden. Als bovenstaande tips niet helpen tegen je acneklachten, raadpleeg je best je huisarts of een huidspecialist. Deze kan je een behandeling voorschrijven die je strikt zult moeten opvolgen. We sommen enkele mogelijkheden op. ·         Antibiotica Deze medicijnen hebben een bewezen effect op acne. Ze hebben niet alleen een antibacterieel effect, ze verminderen ook de ontsteking die veroorzaakt wordt door de bacteriën. Bij de behandeling van acne kunnen antibiotica zowel oraal ingenomen als topisch (plaatselijk) aangewend worden. Vaak worden ze voorgeschreven in combinatie met andere behandelingen zoals benzoylperoxide en retinoïde. ·         Benzoylperoxide (BPO) Benzoylperoxide is een doeltreffend antimicrobieel en ontstekingremmend middel dat zich richt tegen de oorzaken van acne door de hoeveelheid cutibacterium acnes bacteriën te verminderen en de poriën schoon te houden. BPO wordt toegepast in diverse topische preparaten (voor een plaatselijke behandeling) en kan een optie zijn voor lichte tot matige acne (witte en zwarte mee-eters). ·         Retinoïden Deze chemische stof is ontwikkeld uit vitamine A om de belangrijkste oorzaken van acne aan te pakken: het verbeteren van de collageenfunctie in de huid, het weerhouden van dode huidcellen om de poriën te verstoppen, het bevorderen van de productie van nieuwe huidcellen en de verwijdering van oude huidcellen. Hun effectiviteit, veiligheid en verdraagbaarheid zijn uitvoerig bewezen tegen zowel ontstoken als niet ontstoken acne. Ze worden toegepast onder de vorm van gels, crèmes of tabletten. Een topische behandeling kan een tijdelijke huidirritatie veroorzaken. ·         Chemische peeling Oppervlakkige chemische peelings worden meestal gebruikt bij acne vulgaris, een diepere chemische peeling wordt eerder toegepast bij littekens veroorzaakt door acne. Een reeks behandelingen zorgt voor de verwijdering van dode huidcellen voordat ze de poriën kunnen verstoppen. ·         Lasertherapie Hierbij worden laserstralen gericht op de bacterie die acne veroorzaakt, de verhoogde talgproductie, de ontsteking en in sommige gevallen de littekens. Lasertherapie kan ingezet worden als alternatief voor de traditionele topische en orale medicatie maar is niet bij iedereen succesvol. Vitaminen en mineralen voor een acnegevoelige huid Van een aantal vitaminen is bewezen dat ze een positieve invloed hebben op de huid. Daarom zijn sommige doeltreffende oplossingen gebaseerd op vitaminen. Maar je kunt ook je voedingspatroon verbeteren door meer vitaminerijke voeding te eten. ·         Vitamine B3 Deze ontstekingremmende vitamine draagt bij tot een betere werking van de epidermale barrière, een huidlaag die beschadigd kan geraken door acne. Retinoïden kan deze barrière echter verstoren. Daarom kan een dagelijkse huidverzorging met een product met vitamine B3 bijdragen tot het herstel. Doe dit echter niet op eigen houtje maar in samenspraak met je arts. ·         Vitamine C en E Beide vitaminen zijn krachtige antioxidanten die de huid beschermen tegen veroudering onder invloed van het licht en tegen hyperpigmentatie. Sommige dermocosmetische producten voor een acnegevoelige huid zijn verrijkt met vitamine C en E. Je kunt deze vitaminen ook innemen als supplement of simpelweg via een gezonde en uitgebalanceerde voeding. ·         Zink Minder gekend is dat het mineraal zink eveneens een essentiële voedingsstof is tegen oxidatieve stress. Verschillende studies hebben aangetoond dat zink een gunstig effect heeft op milde vormen van acne. Zink is immers ontstekingsremmend en antibacterieel. Acne vulgaris is een vervelende aandoening die je best bespreekt met je huisarts.  

Lees meer

Co-Enzym Q10: antioxidant, cellulaire energieproductie | Medibib

Wat is Co-enzym Q10?   Co-enzym Q10 is een kleine vetoplosbare vitamineachtige stof, die ook wel ubichinon of ubiquinone genoemd wordt. Vrij vertaald betekent dit dat deze stof zowat overal in het lichaam aanwezig is. Q10 speelt een essentiële sleutelrol voor de energieproductie in de miljarden lichaamscellen, waar het fungeert als cofactor voor de celademhaling in de mitochondriën. Daarnaast is co-enzym Q10 een krachtige radicalenvanger of antioxidant.   Het belang van Co-enzym Q10 voor de cellulaire energieproductie   Diverse studies tonen aan dat Co-enzym Q10 een belangrijke rol speelt in de aanmaak van bruikbare energie voor het lichaam. De drijvende kracht achter alle lichaamsprocessen komt van ATP (adenosinetrifosfaat). ATP ontstaat uit de verbranding van koolhydraten en vetten uit onze voeding. De ATP-productie vindt voornamelijk plaats in de mitochondriën, ook wel de cellulaire energiecentrales genoemd. Deze boonvormige structuurtjes met een dubbele wand zijn verantwoordelijk voor niet minder dan 95 % van de energieproductie die nodig is voor zowat alle lichaamsfuncties. In de binnenste wand bevinden zich functionele eiwitten die zorgen voor een enorme energiestroom. Co-enzym Q10 draagt bij tot die stroomvoorziening en bepaalt zelfs de snelheid waarmee die energie aangemaakt wordt.   Co-enzym Q10, ook een krachtige antioxidant   Bij de verbranding ontstaan altijd vrije radicalen, zo ook in de mitochondriale energiecentrales. Als krachtige radicalenvanger of antioxidant, beschermt Q10 de cellulaire en mitochondriale structuren tegen de oxidatie van eiwitten en vetten en voorkomt hiermee ook de oxidatie van LDL-cholesterol.   De schadelijke gevolgen van vrije radicalen voor de mitochondriën: Ze veroorzaken schade aan het mitochondriale DNA (mtDNA). Daardoor ontstaan storingen in de cellulaire energiecentrales, waardoor de ATP-productie daalt en het aantal vrije radicalen nog sterker toeneemt. Vrije radicalen tasten het membraan van de mitochondriën aan waardoor ze minder doorlaatbaar worden, ook voor zuurstof. Zuurstof is echter broodnodig als brandstof om ATP te produceren. Naarmate we ouder worden, zullen we dit gewaar waarnemen door toenemende vermoeidheid. Los daarvan maken vrije radicalen ook openingen in de mitochondriale membranen waardoor schadelijke stoffen de cel kunnen binnendringen. Als reactie op de lagere energieproductie en het binnendringen van schadelijke stoffen gaan de mitochondriën zichzelf uiteindelijk vernietigen, wat resulteert in een aftakeling van de organen.   Studies hebben uitgewezen dat co-enzym Q10 vooral actief is in de mitochondriën. Als vetoplosbare antioxidant voorkomt deze radicalenvanger schade aan het mitochondriale DNA, het beschermt het membraan en voorkomt bijgevolg de zelfdestructie van de cellen.   Bronnen van Co-enzym Q10   Lichaamseigen co-enzym Q10 bevindt zich vooral in organen waar de energiebehoefte het grootst is zoals het hart, de lever, de spieren, de nieren, de pancreas en het zenuwstelsel. De normale bloedspiegel ligt tussen 0,7 tot 1,0 µg per ml. De totale lichaamsvoorraad Q10 wordt geschat tussen 0,5 tot 1,5 kg.   Belangrijke voedingsbronnen voor co-enzym Q10 zijn onder andere vis zoals makreel en sardientjes, orgaanvlees en ongeraffineerde granen. Voeding die we wellicht niet elke dag tot ons nemen. In plantaardige voeding vind je Q10 in oliën, noten, tarwekiemen en groenten zoals kool en bonen. Echter, de hoeveelheden die we daar dagelijks voor moeten voor opnemen zijn nogal onrealistisch (1,7 kg kip, 100 g sardientjes of 4,5 kg broccoli …)   Daarom is ons lichaam erin gesteld om zelf te voorzien in co-enzym Q10. Deze stof wordt aangemaakt uit tyrosine en mevalonzuur. Daarvoor zijn voldoende vitamines van het B-complex, vitamine C, foliumzuur en sporenelementen nodig. Een gekort aan één of meerdere van deze essentiële stoffen kan leiden tot een tekort aan co-enzym Q10.   Afname van de co-enzym Q10 productie met de leeftijd   Tijdens het verouderingsproces neemt de lichaamseigen synthese van Q10 geleidelijk aan af waardoor de behoefte eraan toeneemt. Om een vergelijking te maken: op 80-jarige leeftijd is het serumgehalte ongeveer 65 % lager dan op 20-jarige leeftijd. Dat betekent dat de mitochondriën van oudere mensen minder energie kunnen produceren wat een verklaring is waarom oudere mensen sneller moe zijn.   De cellen van de hartspieren en de nieren worden het snelst getroffen. Op de leeftijd van 40 jaar is de productie van co-enzym Q10 al gezakt tot 70 %. Het hart van een 80-jarige zit maar aan de helft meer en de pancreas nog lager. Vandaar dat oudere mensen vaker last krijgen van hartfalen. Naarmate we ouder worden ontstaat er dus een steeds groter tekort aan Q10 en daalt onze energie gestaag.   Factoren die een tekort en de behoefte aan co-enzym Q10 doen toenemen   Naast het natuurlijke verouderingsproces bestaan er nog een aantal factoren die de lichaamseigen productie en de behoefte aan co-enzym Q10 doen toenemen.   Specifieke factoren zoals stress, grote fysieke inspanningen, intensief sporten en alcoholgebruik verbruiken meer Q10 zodat tekorten ontstaan. ·         Bepaalde infecties, (laaggradige) ontstekingen en chronische ziekten verbruiken eveneens meer co-enzym Q10 waardoor de behoefte enorm stijgt. ·         Het gebruik van cholesterolverlagende medicijnen zoals statines, kankerbestrijdende medicijnen, L-dopa bij Parkinson, tetracyclische antidepressiva en bètablokkers tegen verhoogde bloeddruk verhogen eveneens de behoefte aan co-enzym Q10. Aandoeningen die een co-enzym Q10-tekort kunnen veroorzaken   De laatste decennia worden tal van klinische onderzoeken gedaan in verband met co-enzym Q10. Daarbij werden de meest diverse infecties, (laaggradige) ontstekingen en chronische ziekten en aandoedingen gevonden die een verband aantonen met een tekort aan CoQ10 zoals: Hart- en vaatziekten zoals een verminderde pompfunctie, een verhoogde bloeddruk, ischemie (angina pectoris), hartritmestoornissen, verhoogde cholesterol Spierzwakte en spieratrofie COPD of chronische obstructieve luchtwegaandoeningen Chronische vermoeidheid en CVS Fibromyalgie Neuromusculaire en neurodegeneratieve aandoeningen omwille van mitochondriale dysfuncties zoals migraine, coördinatiestoornissen, de ziekte van Parkinson, de ziekte van Huntington en de ziekte van Alzheimer Onvruchtbaarheid Tandvleesontsteking en huidaandoeningen Kanker, meer bepaald borstkanker   In dergelijke gevallen kan Q10-suppletie een positief effect. Gezondheidsvoordelen van co-enzym Q10 Co-enzym Q10 ·         draagt bij tot de natuurlijke weerstand ·         verbetert de stofwisseling in de hartspier ·         kan de werking van de kransslagaders verbeteren en het risico tot een hartstilstand verminderen ·         vertraagt het verouderingsproces ·         is nodig voor een gezond functionerend zenuwstelsel en hersenen ·         verhoogt de energieproductie ·         is een krachtig antioxidant ·         draagt bij tot een verlaging van een te hoge bloeddruk samen met magnesium ·         helpt de huid bij overgevoeligheid voor de zon, huidvlekken of depigmentatie (vitiligo), acné, neurodermatitis, psoriasis, contactallergieën, ondersteunt de huid om sneller te genezen en om littekenvorming te beperken Wat kan ik zelf doen om mijn co-enzym Q10 op peil te houden? ·         Eet gezond, vers en gevarieerd en houd er een gezonde levensstijl op na. ·         Vermijd extremen zoals te veel vlees of te veel suiker eten. ·         Weet dat bepaalde factoren de concentratie co-enzym Q10 in de levensmiddelen met 15 tot 45 % kunnen doen dalen zoals conserveermiddelen, te lang bewaren, industriële verwerkingsmethoden en te lang koken of bakken. ·         Als je twijfelt of je wel voldoende Q10 opneemt of zelf aanmaakt, ben je sneller moe, doe je vaak aan sport, word je ouder, … dan kan een Q10 supplement je helpen om meer energie te produceren. Ubiquinone of Ubiquinol … Help, wat moet ik kiezen? Co-enzym Q10 komt voor als een redoxkoppel met ubiquinone als geoxideerde vorm en ubiquinol als gereduceerde vorm. Zowel ubiquinone als ubiquinol spelen een cruciale rol in de cellulaire energieproductie maar ubiquinol is de antioxidant van het redoxkoppel.   Op jonge leeftijd bestaat meer dan 80 % van de totale hoeveelheid co-enzym Q10 in het bloed, de darmen en de lever uit de gereduceerde ubiquinolvorm. Enzymen houden het evenwicht in stand, ook als je ubiquinone oraal inneemt. Op de leeftijd tussen 20 en 45 jaar volstaat het om de ubiquinonevorm te gebruiken. Bij oudere personen neemt de hoeveelheid ubiquinol af, terwijl de hoeveelheid ubiquinone in het plasma significant toeneemt. Vermoedelijk spelen oxidatieve stress en/of een minder goede omzetting van de ene vorm naar de andere hierbij een rol. Daarom is vanaf de leeftijd van 55 jaar de ubiquinolvorm meer aangewezen.

Lees meer

Vitamine D – D2 of D3 Bronnen, tekorten & symptomen | Medibib

Vitamine D Vitamine Dtekort in het noordelijk halfrond  We lezen het steeds vaker in het nieuws: 90 % van de Belgische en Nederlandse bevolking kampt met een vitamine Dtekort. Vitamine Ddeficiëntie wordt vaak onderschat, maar wist je dat naast vermoeidheid het ook tot een verminderde weerstand, depressie, spierpijn, haarverlies en nog vele andere klachten kan leiden? Vitamine Dtekort komt hoofdzakelijk voor in het noordelijk halfrond omdat de zon er vooral in de wintermaanden minder schijnt. Het grootse deel van de vitamine D wordt immers onder de huid aangemaakt onder invloed van zonlicht. Daarom spreken we ook wel eens over de zonvitamine. In 2020 was er ook een bijzondere mediabelangstelling voor vitamine D. Zo kwam aan het licht dat er een verband kon bestaan tussen een vitamine Dtekort en een hoger risico om besmet te geraken met het coronavirus. Bleek dat covid19patiënten meestal een lagere vitamine Dstatus hebben dan gezonde mensen. Dit kan erop wijzen dat een vitamine Dtekort ondermijnend is voor de immuniteit.   Wat is vitamine D Vitamine D is een vetoplosbare vitamine die zich gedraagt als een hormoon. Vitamine D wordt slechts in beperkte mate via de voeding opgenomen en komt hoofdzakelijk voor in twee verschillende vormen: vitamine D2 (ergocalciferol) en vitamine D3 (cholecalciferol), ook wel 25(OH)D genoemd.   Bronnen van vitamine D ·         De zon Vitamine D3 wordt in de huid aangemaakt onder invloed van ultraviolet licht (uvB), afkomstig van de zon. Voorwaarde hiervoor is dat je dagelijks minstens 15 tot 30 minuten buiten bent tussen 11.00 en 15.00 uur. Tijdens de wintermaanden en op bewolkte dagen is er echter niet genoeg zonlicht om voldoende vitamine D aan te maken. ·         Voedingsbronnen Vitamine D3 komt slechts in zeer beperkte mate voor in bepaalde voedingsmiddelen zoals vette vis, meer bepaald (wilde) zalm, makreel en tonijn, maar ook in vlees, eigeel, rundslever, kabeljauwleverolie, sardienen en kaviaar. Vitamine D2 wordt ook in planten aangemaakt onder invloed van zonlicht. Plantaardige vitamine D uit paddenstoelen, schimmels en avocado’s wordt echter niet zo goed door het lichaam opgenomen. ·         Supplementen en verrijkte voedingsmiddelen Het is dus onmogelijk om voldoende vitamine D uit de voeding te halen. Het grootste deel moeten we zelf aanmaken, maar bij te weinig zonlicht is dat niet evident. Daarom worden diverse voedingsmiddelen zoals melk, boter en margarine verrijkt met vitamine D. In verrijkte voedingsmiddelen en supplementen worden zowel Vitamine D2 als D3 gebruikt. Vitamine D3 heeft hierbij de voorkeur omdat de actieve werking sterker is dan bij de D2vorm.   Opnamemechanisme van vitamine D in bet lichaam De lever zet cholesterol om in 7dehydrocholesterol die naar de huid getransporteerd wordt. Onder invloed van uvB straling wordt deze stof omgezet in de actieve vorm van vitamine D.   Oraal ingenomen vetoplosbare vitamine D wordt in de darm gemakkelijker opgenomen in aanwezigheid van een beetje vet of olie. De gemiddelde vitamine Dopname vanuit de voeding wordt geschat op 80 %.   De lever kan vitamine D omzetten in zijn niet actieve 25hydroxyvitamineDvorm. Deze wordt vervolgens opgeslagen in de spieren en het vetweefsel. De nieren zetten 25OHD uiteindelijk weer om naar de bruikbare actieve 1,25dihydroxyvitamineDvorm. Dit voortdurende omzettingsmechanisme wordt aangestuurd door het parathormoon (PTH) en de calcium en fosfaatspiegels in het bloed. Via de bloedsomloop komt deze vorm dan in de cellen en de weefsels terecht waar ze haar werk kan doen.   Gezondheidsvoordelen van vitamine D De laatste 20 jaar is er enorm veel onderzoek gedaan naar vitamine D zodat we steeds meer te weten komen over haar rol in het menselijk lichaam. Zo zijn er intussen al meer dan 30 receptoren in verschillende weefseltypes en organen aangetroffen voor vitamine D: afweercellen, hersenen, spieren en hart, hoorncellen van de huid, alvleesklier, schildklier, bijschildklier, thymus, darmen, prostaat, eierstokken, borst, baarmoeder en placenta. Vitamine D heeft dus een uitgestrekt werkterrein en beïnvloedt de gezondheid op de meest uiteenlopende manieren:   ·         Sterke beenderen en tanden Vitamine D draagt bij tot de aanmaak van calcitriol, het hormoon dat de opname van calcium bevordert. Op die manier is vitamine D essentieel voor de vorming van sterke botten en tanden. Een lagere calciumopname verhoogt het risico op broze beenderen en breuken, osteoporose bij vrouwen vanaf de menopauze (+/ 50 jaar) en ouderen in het algemeen. Bij kinderen speelt vitamine D een belangrijke rol in de groei en de ontwikkeling van het beendergestel en de tanden.   ·         Immuunsysteem Vitamine D zorgt voor een gezond en evenwichtig afweersysteem en draagt bij tot de algemene weerstand tegen infecties. Mensen met een vitamine Dtekort zijn vatbaarder voor virale infecties zoals verkoudheden, griep en coronavirussen. Er zijn ook steeds meer aanwijzingen dat vitamine D een beschermend effect heeft bij een ernstiger ziekteverloop.   ·         Spierfunctie en spierkracht Vitamine D is nodig voor de spierfunctie en de spierkracht. Vallen is bij oudere mensen een sterke risicofactor voor botbreuken. Sterke spieren zijn dan ook belangrijk om het valrisico te verminderen bij mensen met een onstabiele houding en spierzwakte. En aangezien het hart ook een spier is, ondersteunt vitamine D ook de werking en de spierkracht van de hartspier. Vitamine Dtekort kan zich op dat vlak ook uiten in onverklaarbare spierpijn, spierkrampen, algemene zwakte en vermoeidheid.   ·         Gezond oud worden Een aantal recente studies hebben nu ook aangetoond dat een goede vitamine Dstatus de levensverwachting en de levenskwaliteit gunstig beïnvloedt. Een optimale vitamine Dopname gedurende het hele jaar is zonder enige twijfel een uitstekende investering in je gezondheid omdat het je kansen op gezond oud worden aanzienlijk verhoogt.   ·         Darmflora Recente studies hebben nu ook uitgewezen dat vitamine D de samenstelling van de microbiële flora gunstig kan beïnvloeden in het spijsverteringskanaal. Dit zou een verklaring kunnen geven waarom vitamine D een positief effect heeft op ontstekingsziekten van de darm zoals het prikkelbare darmsyndroom, de ziekte van Crohn en bacteriële darminfecties. ·         Geestelijke gezondheid Vitamine D is een belangrijke schakel voor ons mentaal welzijn. Het is al langer geweten dat meer zonlicht psychische problemen zoals winterdepressies, stress, algemene depressies en angsten kan verbeteren. De hormoonachtige zonvitamine heeft ook een positief effect op de hersenfunctie zoals het geheugen, het aandacht en concentratievermogen en het nemen van beslissingen. Symptomen van een vitamine Dtekort   Calciumgerelateerde symptomen van een vitamine Ddeficiëntie ·         Osteoporose: broos worden van de botten ·         Osteomalacie: verweking van de botten ·         Rachitis: vervorming van de botten, vooral bij groeiende kinderen ·         Osteoartritis: pijn en verzwakte botten ·         Snelle botbreuken, vooral bij ouderen   Niet calciumgerelateerde symptomen van een vitamine Dtekort ·         Verzwakte immuniteit bij virale en bacteriële aandoeningen ·         Autoimmuunziekten zoals multiple sclerose, inflammatoire darmziektes, reumatoïde artritis, diabetes mellitus type 1 en systemische lupus komen vaker voor in het noordelijk halfrond waar de zon minder of niet meer schijnt gedurende een aanzienlijk deel van het jaar. ·         Vermoeidheid, lusteloosheid en depressieve gevoelens ·         Moeilijke wondgenezing ·         (Atopisch) eczeem, mogelijks ook psoriasis en depigmentatie van de huid (vitiligo) ·         Haaruitval ·         Ziekten met laaggradige ontstekingsverschijnselen zoals chronische vermoeidheid, migraine, chronische onverklaarbare gewrichts en spierpijn, fibromyalgie, chronisch vermoeidheidssyndroom (CVS) ·         Verhoogd risico tot hart en vaatziekten   Risicogroepen voor vitamine Dtekort Bepaalde bevolkingsgroepen lopen een hoger risico om te lage vitamine Dspiegels op te lopen: Kinderen tot 4 jaar die gevoed worden met moedermelk Jonge kinderen die te weinig buiten spelen Zwangere vrouwen omdat ze meer behoefte hebben aan vitamine D Mensen die weinig buiten komen Gesluierde vrouwen die het hele lichaam bedekken Mensen die (te) veel zonnecrème gebruiken Mensen met een getinte of donkere huidskleur Vrouwen na de menopauze Mannen en vrouwen vanaf 60 à 70 jaar Mensen die in het noordelijk of zuidelijk halfrond   Hoeveel vitamine D hebben we dagelijks nodig? De algemene dagelijkse aanbevelingen voor vitamine D zijn tot op heden nog steeds voorwerp van discussie. De laatste jaren werd de ADH al meermaals verhoogd. Omdat wij in het noordelijk halfrond vaak onvoldoende zonlicht hebben, raadt de Hoge Gezondheidsraad ons aan om naast een continue inname van vitamine D via de voeding een voedingssupplement met vitamine D te gebruiken vanaf de geboorte.

Lees meer

Antioxidanten – Bescherming tegen oxidatieve stress | Medibib

Wat zijn antioxidanten Antioxidanten zijn voedingsstoffen die ons beschermen tegen de schadelijke effecten van agressieve stofjes die in ons lichaam ontstaan door oxidatie. Er bestaan verschillende soorten antioxidanten: bepaalde vitaminen, mineralen of andere voedingsstoffen die de specifieke eigenschap bezitten om de schadelijke effecten van die agressieve moleculen te neutraliseren.   Wat verstaat men onder oxidatie en vrije radicalen Heb je je ooit al eens afgevraagd waarom een appel bruin wordt zodra je ze in twee snijdt of schilt? Dit is een typisch voorbeeld van oxidatie onder invloed van zuurstof. Hoewel we niet kunnen leven zonder zuurstof, heeft deze letterlijk zure stof ook nadelen voor het lichaam. Voor de verbranding van suikers, koolhydraten en eiwitten heeft ons lichaam zuurstof nodig. Maar tijdens dit verbrandingsproces ontstaan er ook nevenproducten zoals vrije radicalen. Vrije radicalen zijn onstabiele, reactieve moleculen die inherent zijn aan het leven. Ze worden van nature aangemaakt in het lichaam tijdens allerlei processen zoals de verwerking van voedsel, toxines en zonlicht op de huid. In normale omstandigheden kan een gezond lichaam de geproduceerde hoeveelheid vrije radicalen neutraliseren door middel van lichaamseigen antioxidanten. Antioxidanten beschermen immers de weefsels en de cellen tegen de schadelijke effecten van die vrije radicalen.   Oxidatieve stress Wanneer de hoeveelheid lichaamseigen antioxidanten ontoereikend wordt om de geproduceerde vrije radicalen te neutraliseren ontstaat er wat we noemen oxidatieve stress. De vrije radicalen krijgen de overhand en beschadigen de weefsels en de cellen. Oorzaken hiervan kunnen zijn: langdurige stress, overmatig en/of intensief sporten (jawel!), te veel suikers en transvetten eten, alcohol, sigarettenrook, zware metalen, chemische stoffen (ook in medicijnen), onbeschermd zonnebaden, luchtvervuiling, enz. Ook bepaalde ziekten die gepaard gaan met ontstekingsreacties, kunnen vrije radicalen vormen. Je hebt het al begrepen, we worden over het algemeen vaker blootgesteld aan vrije radicalen en oxidatieve stress dan goed voor ons is.   De mogelijke gevolgen van oxidatieve stress Wanneer er te veel vrije radicalen geproduceerd worden gaan ze zich op ongewenste plekken gaan manifesteren. Door hun hoge reactiviteit trekken ze de cellen en het DNA letterlijk kapot waardoor de weefsels gaan verharden en hun functie gaan verliezen. Er zijn aanwijzingen dat vrije radicalen op lange termijn hart- en vaatziekten, kanker en schade aan het zenuwstelsel tot gevolg kunnen hebben. Daarnaast wordt een overdosis van vrije radicalen ook in verband gebracht met ontstekingen, stijve gewrichten, beroertes en de ziekte van Alzheimer. Ook zijn er aanwijzingen dat oxidatieve stress een rol speelt in de verouderingsprocessen. Kijk maar eens om je heen; mensen die veel roken, houden van zoet of graag langdurig zonnebaden hebben vaak vroegtijdig meer rimpels dan hun leeftijdsgenoten.   Hebben vrije radicalen dan helemaal geen nut? Toch wel! In sommige gevallen hebben vrije radicalen in lage doses net wel een gunstig effect. Immuuncellen gebruiken de vrije radicalen om ongewenste virussen, bacteriën en infecties te lijf te gaan, maar ook om beschadigde eiwitten in de spieren op te ruimen na het sporten. Jammer genoeg hebben we meestal te veel vrije radicalen zodat hun schadelijk effect snel overheerst.   Hoe werken antioxidanten? Om verder te gaan met het voorbeeld van de opengesneden appel. Druppel je wat citroensap op de gesneden stukjes appel, dan wordt het vruchtvlees niet bruin. Dat komt omdat de vitamine C en de bioflavonoïden uit het citroensap bescherming bieden tegen het oxidatieproces dat in de appelcellen optreedt onder invloed van de aanwezige zuurstof in de lucht. Op dezelfde wijze werken de verschillende antioxidanten uit onze voeding op de vrije radicalen in het lichaam. Echter, elke antioxidant heeft zo zijn eigen werking. Maar het liefst werken ze samen met elkaar. In hun strijd tegen vrije radicalen lopen de antioxidanten zelf structuurschade op. Als ze niet tijdig hersteld worden, worden ze inactief en gaan ze stuk. Door zoveel mogelijk verschillende antioxidanten samen te nemen, zijn ze sterker en kunnen ze elkaar recycleren. Net zoals bij de vitaminen bestaan er wateroplosbare (vitamine C) en vetoplosbare (vitamine E, carotenoïden en co-enzym Q10) antioxidanten. Om alle cellen te beschermen heb je beide soorten nodig. Alfaliponzuur is echter een buitenbeetje op dat gebied, deze is zowel oplosbaar in water als in vet. Gezond eten is de belangrijkste antioxidant om jong te blijven Er bestaat geen twijfel over: we zijn wat we eten. Wie levenslang bewust eet, kan veel (vroegtijdige) ouderdomsklachten vermijden en is bovendien gezegend met een gave huid en een mooi figuur. Dit is moeilijk uit te leggen aan jonge mensen want voedingsfouten worden pas 10 tot 20 jaar later zichtbaar. De belangrijkste antioxidanten Antioxidanten leggen de vrije radicalen aan banden. Maar wie zijn die radicalenvangers eigenlijk? In welke voedingsmiddelen komen ze voor? Hoe werken ze precies? We doorlopen de belangrijkste antioxidanten even met je door. ·         Vitamine C Beschermt tegen welvaartziekten, rimpelvorming en maagkanker, en verbetert de natuurlijke weerstand Bronnen: alle soorten fruit en groenten zoals acerola, rozenbottel, duindoornsap, zwarte en rode bessen, paprika, broccoli, kiwi, spruiten, aardbeien en in veel minder mate dan we denken sinaasappel en citroensap ·         Vitamine E Beschermen tegen hart- en vaatziekten, hersenbloeding, oogziekten zoals grauwe staar en ziekten van het zenuwstelsel (Alzheimer en Parkinson) Bronnen: plantaardige oliën zoals tarwekiemolie, hazelnoten en zonnebloempitten ·         Carotenoïden Verbeteren het weerstandsvermogen en beschermen tegen grauwe staar, hartaandoeningen, darm- en blaaskanker, en specifiek tegen longkanker en maculadegeneratie (luteïne en zeaxanthine) Bronnen: bontgekleurde fruit- en groentesoorten zoals wortelen, pompoen, abrikozen, boerenkool, spinazie, boter en broccoli ·         Bioflavonoïden en polyfenolen Voorkomen hart- en vaatziekten, beschermen het gezichtsvermogen en tegen kanker Bronnen: citrusvruchten, druiven, rode wijn, aubergine, ui, boerenkool, appel, groene thee en lijnzaad ·         Lycopeen Beschermt tegen prostaatkanker Bronnen: tomaten en tomaatproducten, paprika ·         Co-enzym Q10 Beschermt het hart, de spieren, de hersenen, de huid, het tandvlees en tegen oxidatie bij sporten Bronnen: vis, noten, tarwekiemen ·         Alfaliponzuur Superantioxidant die alle cellen beschermt en sterk ontgiftigt. Beschermt tegen het versuikeren van eiwitten en verbetert de geheugenfunctie Bronnen: vlees, organen ·         Zink Ingebouwd in radicalenvangend enzym (superoxidedismutase SOD) dat andere antioxidanten aanvult en ondersteunt Bronnen: vooral oesters, maar ook krab, sardienen, vis, spiervlees, tarwekiemen, havervlokken, peulvruchten ·         Selenium Ingebouwd in radicalenvangend enzym glutathionperoxidase dat oxidatie tegengaat, beschermt tegen infecties, overdreven immuunreacties en kanker. Selenium [E1] is ontgiftend en beschermt de weefsels Bronnen: zeevis, vlees, roggenbrood, havervlokken, kokosnoot, eekhoorntjesbrood, sesam en tarwekiemen De beste anti-aging tips ·         Eet dagelijks antioxidantenrijke voeding zoals vers fruit met in het bijzonder appels, zwarte bessen, bananen en aardbeien, maar ook rauwkost en sla, aardappelen en groenten zoals bloemkool, broccoli, bonen, spinazie, wortelen, venkel en paprika. Eet volgens de seizoenen en bij voorkeur biologische producten. ·         Beperk zoveel mogelijk de consumptie van rood vlees, vette vleeswaren en worst. Kies voor scharrelvlees en -eieren. ·         Eet zo weinig mogelijk suiker en zoetigheden. Let ook op de verborgen suikers in gebak, confituur, limonade en cola, ijs, tomatenketchup, sladressing, vruchtenyoghurt en andere kant-en-klare producten en maaltijden. Gezonde alternatieven zijn honing, gedroogd fruit en diksappen, maar wees er ook spaarzaam mee. ·         Let op met verborgen vetten in vlees, worst, chocolade, slagroom en bakvetten die de stofwisseling belasten. Helemaal geen vetten eten is ook schadelijk voor de gezondheid. Geef daarom de voorkeur aan koudgeperste, ongeraffineerde plantaardige oliën, een handje noten en vis. ·         Drink voldoende, bij voorkeur 2 tot 3 liter mineraalwater, ongezoete kruidenthee, pesticidenvrije vruchtensap of melweidrank. Vermijd suikerrijke drank zoals vruchtennectar, vruchtensap met toegevoegde suikers en limonades. ·         Gebruik bij de bereiding natuurlijke kruiden en wees spaarzaam met keukenzout. ·         Eet zoveel mogelijk vezels en ballaststoffen. Ze stimuleren de spijsvertering en daarmee ook de uitscheiding van allerlei gifstoffen. Vezels zijn rijkelijk aanwezig in volkorenproducten, groenten en peulvruchten. ·         Kies voedingsmiddelen uit de bovenstaande antioxidantenlijst. Mocht je ondanks een gezonde voeding nood hebben aan extra antioxidanten, dan kun je een supplement gebruiken. Je hebt hierbij de keuze uit mono-antioxidante supplementen zoals ubiquinol (actieve vorm van co-enzym Q10), alfaliponzuur of een multi-antioxidantencomplex in functie van je behoefte.  [E1]Link naar een vorige blog

Lees meer

Cholesterol - Symptomen & risico’s – Hoe verlagen | Medibib

Wat is cholesterol Cholesterol is een vetachtige substantie (lipide) die een belangrijke rol speelt in het organisme. Hoewel we cholesterol voornamelijk kennen vanwege zijn slechte reputatie voor hart- en bloedvaten, is deze stof levensnoodzakelijk. Zo is cholesterol een van de belangrijkste componenten van de celmembraan, maar ook een essentiële voorloperstof voor de aanmaak van hormonen, vitamine D en galzuren. Zuigelingen, jonge kinderen, zwangere vrouwen en vrouwen die borstvoeding geven hebben een verhoogde behoefte aan cholesterol. Wij kunnen niet zonder cholesterol. Maar wees voorzichtig want als deze vette substantie aan de wanden van de bloedvaten blijft kleven, wordt ze gevaarlijk. Soorten: goede en slechte cholesterol Cholesterol wordt voor 30 % opgenomen via de voeding. De overige 70 % wordt geproduceerd door de lever. Het transport van cholesterol door het lichaam gebeurt via de bloedbaan. Omdat vetstoffen niet kunnen oplossen in het bloed, hecht cholesterol (een lipide) zich aan een eiwit (apoproteïne) en vormt zo een lipoproteïne, die dienstdoet als een soort “transportwagentje”. Twee soorten van die transportwagentjes zijn van belang voor het cholesterolgehalte in het bloed: Het LDL (low density lipoproteïne) is het eiwit in ons bloed dat de cholesterol transporteert van de lever naar de verschillende organen. Als er veel LDL aanwezig is in de bloedbaan betekent dit dat er veel cholesterol van de lever naar de organen getransporteerd wordt. Omdat deze cholesteroltransporterende eiwitten zich kunnen ophopen in de bloedbaan en de bloedstroom gaan belemmeren, spreken we van “slechte” cholesterol. Het HDL (high density lipoproteïne) is het eiwit dat de cholesterol vanuit de organen naar de lever transporteert, om het vervolgens af te breken en af te voeren via de ontlasting. Omdat dit eiwit het teveel aan cholesterol afvoert en ervoor zorgt dat de cholesterolwaarden in het bloed dalen, spreken we van “goede” cholesterol. Het is dus niet de cholesterol in zijn vrije vorm die een gevaar vormt voor de gezondheid van hart- en bloedvaten, maar de gebonden vorm als lage densiteit lipoproteïne. Bloedwaarden: wat zijn gezonde cholesterolwaarden? Volgens de Belgische Cardiologische Liga is er geen specifiek cholesterolgehalte dat het individu in gevaar brengt. Het is de som van de vetafwijkingen en andere risicofactoren zoals een hoge bloeddruk, diabetes, zwaarlijvigheid en roken die het globale cardiovasculaire risico van een patiënt verhogen. De huisarts kan de bloedvetten zoals cholesterol en triglyceriden in je bloed laten bepalen. In de resultaten mag de totale cholesterolwaarde niet hoger zijn dan 200 à 238 mg/dl. De totale waarde is afhankelijk van de verhouding tussen de LDL- en de HLD-waarden. Voor de “slechte cholesterol” LDL, gelden volgende waarden:  ·         100-129 mg/dl: Optimaal ·         130-159 mg/dl: Hoog ·         160-189 mg/dl: Te hoog ·         190 mg/dl en daarboven: Gevaarlijk hoog Voor de “goede” cholesterol HDL, gelden volgende waarden: ·         Lager dan 40 mg/dl (mannen): Zeer slecht ·         Lager dan 50 mg/dl (vrouwen): Slecht ·         50-59 mg/dl: Beter maar aanvaardbaar ·         60 mg/dl en daarboven: Goed - Optimaal Triglyceriden zijn ook vetten. Eigenlijk zijn ze het eindproduct van je vertering. Normale gehaltes liggen onder de 150 mg/dl. Verhoogde triglyceriden vanaf 200 mg/dl zijn slecht voor het hart, des te meer in combinatie met verhoogde cholesterolwaarden. Verhoogde cholesterol- en triglyceridewaarden in combinatie met zwaarlijvigheid, een hoge bloeddruk, een zittend leven, roken en/of diabetes zijn parameters waarop de huisarts zich baseert om zijn patiënt te begeleiden en eventueel een globale behandeling aan te bevelen. Symptomen van te hoge cholesterolwaarden Cholesterol wordt weleens een “silent killer” genoemd omdat het hartaanvallen kan veroorzaken zonder voorafgaandelijke symptomen te vertonen. Slechte cholesterol slibt je aders langzaamaan dicht zonder dat je er iets van merkt. Slechts in zeldzame gevallen zijn er miniemen klachten zoals een moeilijke ademhaling, snel buiten adem zijn, een te hoge bloeddruk en /of hartslag, weinig energie, een verminderde eetlust, een verminderde darmwerking en minder goed met stress kunnen omgaan. Risicofactoren van cholesterol Als de hoeveelheden LDL- en HDL-lipoproteïnen niet in balans zijn, blijft er cholesterol achter in de bloedvaten. Die achtergebleven cholesterol draagt bij tot de vorming van atheroomplaatjes, ook wel plaques genoemd, een brijachtige opeenhoping van vetten, tegen de vaatwanden. Daardoor kunnen de bloedvaten vernauwen en dichtslibben. De bloedvoorziening naar de organen komt dan in het gedrang zodat ze te weinig zuurstof krijgen. Het verraderlijke aan wat we noemen “aderverkalking” is dat deze aandoening geen waarschuwingssignalen uitzendt. Het is pas wanneer de situatie ver gevorderd is, dat er gezondheidsklachten optreden zoals pijn in de kuiten bij het lopen, een drukkende pijn op de borst bij inspanningen of een hartinfarct. En wanneer die plaatjes openbarsten of scheuren ontstaan er stolsels die een beroerte kunnen veroorzaken met mogelijke verlammingsverschijnselen als gevolg. Daarnaast zijn er nog tal van andere factoren die het risico op hart- en vaatziekten verhogen: diabetes, een verhoogde bloeddruk, roken, overgewicht, reumatoïde artritis, een sedentaire levensstijl, ongezonde voeding, overmatig gebruik van alcohol, maar ook een erfelijke aanleg. De kans op hart- en vaatziekten is groter bij mannen en neemt toe met de leeftijd. Om het risico op hart- en vaatziekten in te schatten, zal de arts het geheel van alle risicofactoren in overweging nemen. Wat kunnen we zelf doen om de cholesterol onder controle te houden ·         Vetten via de voeding 30 % van de cholesterol komt binnen via de voeding en die is over het algemeen te vettig. We eten vooral te veel verzadigde dierlijke vetten zoals vlees, zuivelproducten en kaas, maar ook verharde margarines en frituurvetten. Vervang deze door plantaardige oliën en vetten zoals in noten, zaden en avocado’s, maar overdrijf er niet mee. Kies tenslotte voor vetarme bereidingstechnieken zoals stomen, grillen en pocheren. ·         Cholesterolverlagende voeding Om je cholesterol te verlagen is het belangrijk om veel vezels te eten. Vezels bevorderen de stoelgang en nemen de overtollige cholesterol met zich mee. Vezels vind je in gestoomde groenten, vers fruit, volkoren granen, bonen en linzen. Sojabonen en knoflook hebben een zeer gunstig effect op verhoogde cholesterolspiegels. Omega-3-vetzuren uit vette vis ondersteunen de lever bij de productie van “goede cholesterol”. ·         Vegetarisch voedingspatroon Een evenwichtige voeding kan leiden tot een gemiddelde verlaging van het LDL-niveau met ongeveer 10 %. Door over te schakelen naar een vegetarisch voedingspatroon is het zelfs mogelijk om het LDL-gehalte gemiddeld te doen dalen met 30 %. Dit is alvast de helft van het resultaat dat je kunt bereiken met cholesterolverlagende geneesmiddelen (50 à 60 %). Een vegetarisch voedingspatroon bevat doorgaans plantaardige sterolen, soja-eiwitten, veel vezels en bepaalde noten zoals amandelen. ·         Stoppen met roken en de alcoholconsumptie verminderen Roken en overmatig alcoholgebruik zijn extra risicofactoren waar je best een einde aan maakt. ·         Regelmatig bewegen Onderzoek heeft uitgewezen dat dagelijks een half uurtje wandelen of bewegen een duidelijk positief effect heeft op de slechte cholesterol. Planten, kruiden en voedingssupplementen om cholesterol te verminderen Cholesterolverlagende medicijnen (statines) willen we in eerste instantie zo veel/zo lang mogelijk proberen te vermijden. Bij een groot aantal mensen veroorzaken statines nogal wat nevenwerkingen die de gezondheid dan weer op een ander vlak kunnen schaden. Naast een evenwichtig voedingspatroon en een gezonde levensstijl, kunnen we ook nog enkelen planten en kruiden opsommen die een positief effect hebben op de cholesterolspiegels en op de gezondheid van de bloedvaten. ·         Blauwe bessen helpen de aderen schoon te houden. ·         Essentiële oliën van kruidnagel, limoengras en kaneel hebben een positief effect op de slechte cholesterol. ·         Levertraan en kabeljauw hebben een hoog omega-3-gehalte, wat een gunstig effect heeft op de cholesterol. ·         Vitamine C heeft een antioxidante werking en bevordert hiermee het schoonmaken van de aderen. ·         Knoflook heeft een bloeddrukverlagend effect. Een hoge bloeddruk is een extra risicofactor voor de hart- en bloedvaten boven op te hoge cholesterolwaarden. ·         Gefermenteerde rode rijst wordt aanbevolen voor de instandhouding van een normaal cholesterolgehalte in het bloed. Rode rijst is een goed alternatief voor mensen die geen cholesterolverlagende medicijnen op basis van statines willen gebruiken of ze niet verdragen. Hoewel een evenwichtig voedingspatroon de beste manier is om je cholesterolwaarden onder controle te houden, kunnen bepaalde kruiden en voedingssupplementen je tijdelijk hierbij de nodige ondersteuning geven.

Lees meer

Spijsvertering na de feesten – Ondersteuning lever | Medibib

Wat met je spijsvertering na de feesten Ook al waren we dit jaar aangewezen op het beperkte gezelschap van onze gezinsbubbel, de afgelopen dagen hebben we weer massaal de voeten onder tafel geschoven voor uitgebreide en vaak rijkelijk gevulde feestmaaltijden. Een aperitiefje met heerlijke hapjes, een meergangenmenu met aangepaste wijnen, een lekker, misschien wel decadent dessert, het hoorde er allemaal bij. En aangezien we dit jaar het privilege genoten om in ons kot te vieren, hoefden we niet eens een glaasje minder te drinken. Kon jij ook niet aan de verleidingen weerstaan en heeft je spijsvertering het nu eventjes hard te verduren? Lees dan snel onze 5 tips om de naweeën van de feesten beter te verteren. 5 tips om de naweeën van de feesten beter te verteren  1.      Sla niet in paniek als de weegschaal enkele extra kilo’s aangeeft Weet dat je lichaam op enkele dagen tijd geen 2 of 3 kilo’s vet kan opslaan. De toegenomen kilo’s zijn meestal toe te schrijven aan extra vocht dat je ophoudt omwille van een moeilijke spijsvertering. Door uitgebreid te eten ontstaan rottings- en gistingsreacties waardoor de darmflora toxische stoffen gaat produceren en vocht gaat opstapelen tussen de cellen. Na enkele dagen minder en lichter eten en wat te gaan sporten, trekken het extra vocht en de bijhorende kilo’s weer weg. 2.      Breng je spijsvertering weer tot rust Gun je spijsvertering en je lichaam na het feesten weer de nodige rust en hou het bij lichte maaltijden. Drink voor je ontbijt een glas lauw water op je nuchtere maag, vervolgens een kopje groene thee met versgeperst citroensap. Eet daarbij een kommetje havermoutpap met een plantaardige melk. Probeer enkele dagen koffie te mijden. Vervang je broodlunch door een kopje thee, een kom verse groentesoep, een beetje fruit en een volkoren cracker. Als hoofdmaaltijd kies je best voor gegrilde of gestoomde vis, gestoomde groenten en een aardappeltje in de schil. Heb je geen hongergevoel, sla dan gerust eens een maaltijd over. 3.      Hydrateer je door voldoende te drinken Water is een fantastisch oplos- en transportmiddel om alle reststoffen van je spijsvertering weer af te voeren. De overvloedige en wellicht ook ongezonde feestmaaltijden zorgen helaas ook voor heel wat afvalstoffen. Zorg ervoor om voldoende vocht op te nemen. Vind je dit een moeilijke opgave? Plaats dan een fles water en een groot glas op je bureau of in het zicht op je aanrecht en geef jezelf de opdracht om die helemaal leeg te drinken tegen de avond. Om de dag fit en gezond te beginnen, kun je een glas warm water met citroen dringen. Dit versterkt niet alleen je immuunsysteem, het activeert je spijsvertering met inbegrip van je lever. Overdag mag je gerust ook af en toe een kopje groene thee drinken. Groene thee stimuleert immers het metabolisme. Een kopje verse groentebouillon doet het ook altijd goed om je vochtbalans en je elektrolyten weer op peil te brengen. 4.      Slaap voldoende Tijdens de eindejaarperiode feesten we over het algemeen ’s avonds. En dat kan wel eens tot de vroege uurtjes duren. Voldoende nachtrust is echter belangrijk om goed te kunnen verteren. Tijdens de slaap reinigt het lichaam zichzelf. Als je slaapt wordt je lichaam niet verder blootgesteld aan vervuiling door overmatig te eten, alcohol te drinken en sigaretten te roken, en krijgt het optimaal de mogelijkheid om te verteren en te herstellen. Vooral je lever krijgt ’s nachts het nodige respijt. Word je ’s nachts wakker tussen 1 en 3 uur, dan is de kans groot dat het door je lever komt die volop bezig is met het verwerkingsproces van het afgelopen feestmaal. Ga je pas laat gaan slapen na het feesten, dan is de kans groot dat je de slaap moeilijk kunt vatten. Dat komt ook door je lever die op volle toeren draait. Zorg dus voor voldoende rust en slaap na de feesten.    5.      Ondersteun je lever Bij de spijsvertering focussen we ons meestal vooral op de maag en de darmen. Weet echter dat de lever daar ook deel van uitmaakt. Wat de maag en de darmen niet verteerd krijgen komt naar de lever. De lever is eigenlijk het chemisch afvalbedrijf van ons lichaam. Zware maaltijden overgoten met alcohol bezorgen de lever extra werk. De lever moet dit immers allemaal verwerken en onschadelijk maken. Vaak kan de lever daar wel wat steun bij gebruiken. Geef je spijsvertering en lever een duwtje in de rug met planten Aperitief met kleurrijke en smakelijke amuses en hapjes, een rijkelijke meergangenmenu, dessert, pralines en andere zoete zonden … de feestmaanden hebben ons spijsverteringsstelsel en vooral onze lever stevig doen afzien! Gelukkig bestaan er planten die onze spijsvertering een duwtje in de rug kunnen geven. Je vindt ze in voedingssupplementen, maar je kunt ze ook vers kopen en verwerken in de maaltijden die je deze maand wil bereiden. ·         Gember We gebruiken de gemberwortel al sinds de oudheid om onze spijsvertering te verbeteren. Wetenschappelijk onderzoek heeft intussen begrepen waarom. Gember bevat gingerolen 6, 8 en 10, de werkzame stofjes die verantwoordelijk zijn voor een goede spijsvertering. Zelfs de WHO raadt gember aan bij spijsverteringsproblemen, en sinds 1999 ook voor de verlichting van spijsverteringsproblemen bij zwangere vrouwen. Gember is veilig in gebruik en heeft geen bekende bijwerkingen. Je kunt gemberwortel versnijden en er thee van maken of geraspt in je gerechten verwerken.   ·         Artisjok Deze distelvormige plant bevat veel actieve bestanddelen, waaronder bittere stofjes, die bijdragen tot een goede werking van de lever. Daarmee heeft artisjok ook een gunstig effect op de spijsvertering. Laat de geschubde bloemknoppen van de artisjok ongeveer 45 minuten koken en serveer het al dan niet met een mosterd- of looksausje. Je lever zal je heel dankbaar zijn. ·         Venkel Venkel heeft een anijsachtige smaak en draagt bij tot een goede werking van het spijsverteringstelsel en de maag. Je kunt de blaadjes rauw verwerken in een salade of de knol verwerken in soep. Venkel past ook heel goed bij visschotels. ·         Mariadistel Deze distelachtige plant is verre familie van de artisjok. Rijk aan lipiden en polyfenolen (antioxidanten), beschermt mariadistel de lever en bevordert de spijsvertering. Maridistel is een sterke ontgifter, ideaal nadat je een nachtje te diep in het glas gekeken hebt. Je kunt het hart van de bloembol verwerken in een slaatje of ragout. Mariadistel vind je echter niet zomaar in de supermarkt. Als voedingssupplement is deze plant verkrijgbaar in capsules of tincturen. ·         Kurkuma Ook deze wortel laat zich geraspt goed verwerken in soepen, sauzen en gerechten. Deze plant ondersteunt de spijsvertering net zoals gember. Kurkuma eet je best in combinatie met peper, zo niet wordt het moeilijk door het lichaam opgenomen. ·         Vezels Alcohol en koffie hebben een dehydraterende werking en dat leidt tot constipatie. Drink dus voor ieder glas alcohol voor elk kopje koffie een groot glas water. En eet voldoende vezels. Die vind je in overvloed in groenten en fruit en in granen. Blijkt dat nog niet voldoende te zijn, strooi dan wat chiazaad of lijnzaad over je salade of in je yoghurt.  Hoewel een aangepast voedingspatroon de beste manier is om je spijsvertering na de feesten weer tot rust te brengen, kunnen bepaalde kruiden en voedingssupplementen je tijdelijk hierbij de nodige ondersteuning geven.

Lees meer

Omega-3-vetzuren, omega-6-vetzuren, omega-9-vetzuren | Medibib

Omega-vetzuren, “gezonde” onverzadigde vetzuren Omega-vetzuren zijn onverzadigde vetzuren. Enkelvoudig en meervoudig onverzadigde vetzuren zijn functionele vetten die we als “gezonde” vetten beschouwen. De meervoudig onverzadigde vetzuren worden onderverdeeld in omega-3-vetzuren en omega-6-vetzuren, omega-9-vetzuren zijn enkelvoudig onverzadigde vetzuren. De meervoudig onverzadigde omega-vetzuren zijn essentiële vetzuren omdat het lichaam ze niet zelf kan aanmaken. We moeten ze bijgevolg via de voeding binnenkrijgen. De verzadigde vetzuren, die we eerder de “ongezonde” vetten noemen, hebben ook fysiologische en structurele functies. Zij worden echter door het lichaam aangemaakt en hoeven dus niet via de voeding opgenomen te worden. Verzadigde vetzuren die via de voeding binnenkomen worden moeilijk door het lichaam afgebroken en werken cholesterolverhogend. Op de lange duur leiden ze tot onder andere hart- en vaatziekten. In een gezond voedingspatroon zijn onverzadigde vetzuren onmisbaar. Ze zijn een bron van energie en vormen belangrijke bouwstoffen voor het lichaam. Ze zijn onderdeel van verschillende hormonen, de celmembranen en de communicatiesystemen. Daarnaast bevorderen ze de opname van de vetoplosbare vitaminen A, D, E en K. Omwille van hun talrijke nuttige functies gaan we ons in dit artikel enkel focussen op de 3 soorten “gezonde” omega-vetzuren. Omega-3-vetzuren Alfa-linoleenzuur (ALA) Het bekendste plantaardig omega-3-vetzuur alfa-linoleenzuur is een essentieel vetzuur dat een primordiale rol speelt voor de integriteit van bepaalde fysiologische functies. ALA zit in plantaardige oliën zoals lijnzaadolie, raapzaad- of koolzaadolie en sojaolie, maar ook in lijnzaad, sesamzaad, walnoten, pecannoten, groene kool, spinazie, spruiten, witte bonen en kikkererwten. De Hoge Gezondheidsraad adviseert volwassenen die 2000 cal per dag verbruiken om dagelijks minimaal 2 gram ALA in te nemen. Eicosapentaeenzuur (EPA) en docosahexaeenzuur (DHA) EPA en DHA zijn de belangrijkste dierlijke omega 3-vetzuren. Het lichaam kan ze zelf aanmaken uit ALA, maar dit gebeurt maar in zeer beperkte mate. Daarom is voeding een belangrijke bron voor EPA en DHA. Deze omega-3-vetzuren komen voornamelijk voor in (vette) vis, schaal- en schelpdieren zoals makreel, botervis, sardienen, haring, rivierpaling, zalmforel, ansjovis, langoustines en zalm, maar ook in eieren en sommige vleessoorten. De gehaltes kunnen echter sterk variëren. Aan sommige voedingsmiddelen wordt ook EPA en DHA toegevoegd, bijvoorbeeld aan bepaalde margarines. De Hoge Gezondheidsraad adviseert volwassenen die 2000 cal per dag verbruiken om dagelijks 200 mg omega-3-vetzuren EPA & DHA te consumeren door 1 à 2x per week vette vis te eten of via een voedingssupplement. Omega-6-vetzuren Linolzuur Linolzuur (LA) is het meest voorkomende meervoudig onverzadigde vetzuur in onze westerse voeding en is vooral te vinden in plantaardige oliën zoals sesamolie, maïsolie en zonnebloemolie, maar ook in vlees. Linolzuur is net als alfa-linoleenzuur een essentieel vetzuur, dat je alleen uit voeding kunt halen. Vanuit LA kan ons lichaam gammalinoleenzuur (GLA) en arachidonzuur (AA) maken. De Hoge Gezondheidsraad adviseert volwassenen die 2000/2500 cal per dag verbruiken om ongeveer 4/6 gram per dag LA in te nemen. Door gezonde oliën en vetten te gebruiken bij het bereiden van je voeding of het besmeren van je brood, krijg je ruim voldoende linolzuur binnen. Omega-9-vetzuren Oliezuur Omega-9-vetzuren zijn enkelvoudig onverzadigde vetzuren. Ze zijn echter niet essentieel, ons lichaam kan ze zelf aanmaken. Je kunt ze wel aanvullen via de voeding. Het belangrijkste is oliezuur, en die vind je voornamelijk in noten, notenolie, rijstolie, olijfolie en arachideolie. De Hoge Gezondheidsraad geeft geen aanbevelingen over de dagelijkse inname van omega-9-vetzuren. Bewezen gezondheidsvoordelen van omega-3-vetzuren ·         De omega-3-vetzuren ALA, EPA en DHA zijn onmisbare bouw- en regelstoffen in zo goed als alle cellen. ·         Omega-3-vetzuren, en vooral DHA, zijn van essentieel belang voor een optimale ontwikkeling van de hersenen en de ogen (retina) alsook voor de neurosensorische ontwikkeling van de foetus, van zuigelingen en jonge kinderen. Vandaar ook de extra aanbeveling ervan tijdens de zwangerschap, de borstvoedingsperiode en de eerste levensjaren na de geboorte. ·         Tijdens de groei van het kind dragen omega-3-vetzuren bij tot het behoud van een normale hersenwerking en een normaal gezichtsvermogen. ·         EPA en DHA verlagen significant de sterftekans als gevolg van ischemische hartziekten (door zuurstoftekort) en acute hartsterfte. Ongeveer 250 mg EPA en DHA per dag zou de sterftekans met 36 % verlagen. ·         De omega-3-vetzuren EPA en DHA verlagen het triglyceridengehalte en de hartslag en dragen bij tot een lagere bloeddruk. ·         Volgens voorlopige onderzoeken zouden omega-3-vetzuren ook volgende effecten hebben: bescherming tegen beroerte, beperking van bloedklontering en van atherosclerotische plaquevorming. Er is nog onzekerheid over een gunstig effect op hartritmestoornissen. ·         Steeds meer studies wijzen op positieve effecten van omega 3-vetzuren op artritis, depressie, gedragsstoornissen, het immuunsysteem, het behoud van cognitieve functies op oudere leeftijd en het remmen van degeneratieve aandoeningen zoals de ziekte van Alzheimer. ·         ALA verbetert de bloeddoorstroming in de hersenen en zou het risico tot beroerte kunnen verminderen. Verhouding omega-3- en omega-6-vetzuren Hoewel daar nog enige discussie over bestaat is de meerderheid van de onderzoekers het er inmiddels mee eens dat een ideale vetzuurverhouding van omega-3- en omega-6-vetzuren in onze voeding tussen de 1:1 en 1:5 zou moeten liggen. In ons huidige voedingspatroon zien we echter dat die verhouding eerder neigt tot 1:15 à 1:20 in het voordeel van de omega-6-vetzuren. Wetende dat veel omega-6-vetzuren eerder ontstekingsbevorderende eigenschappen bezitten, terwijl omega-3-vetzuren vooral ontstekingsremmende eigenschappen bezitten, zul je begrijpen waarom erop gehamerd wordt om meer omega-3-vetzuren te eten en de hoeveelheid omega-6-vetzuren zo veel mogelijk te beperken. Komt daar nog eens bovenop dat het aantal enzymen dat de omega-vetzuren omzet in hun actieve vorm beperkt is en zelfs de voorkeur geeft om eerst de omega-6-vetzuren om te zetten. Als je te veel omega-6-vetzuren eet, zullen de omega-3-vetzuren niet meer aan de beurt komen en dus geen effect meer hebben. Voedingssupplement? Zo ja waarop letten? Voor een gezond evenwicht tussen omega-3- en omega-6-vetzuren kan suppletie van omega-vetzuren de uitkomst bieden. De keuze van een voedingssupplement met omega-vetzuren hangt af van jouw persoonlijke behoefte. Kies echter altijd in functie van kwaliteit. We geven je hierbij enkele tips mee: ·         EPA en DHA komen in de natuur voor onder de vorm van triglyceriden in vis en algen, en onder de vorm van fosfolipiden in krill. De kunstmatige ethylestervorm die we vaak in vetzuurpreparaten aantreffen is niet de vorm die in de natuur voorkomt en zal dan ook minder goed opgenomen worden door het lichaam. ·         Toegevoegde gemengde tocoferolen (vitamine E) gaan oxidatie (ranzig worden) tegen. Hoe helderder de visolie, hoe verser. Verse olie ruikt minder onaangenaam en veroorzaakt minder oprispingen. ·         Visoliesupplementen met het MSC-label zijn via duurzame visserij verkregen. Welk vetzurensupplement kiezen? Visolie Visolie is een geschikt basissupplement dat de dagelijkse behoefte van de omega-3-vetzuren EPA en DHA aanvult. Visolie bevat omega-3-vetzuren in hun natuurlijke triglyceridenvorm voor een optimale opname. In functie van je specifieke behoefte vind je vetzuursupplementen met een basisverhouding 3:2 (EPA:DHA) of met verhoogde hoeveelheden EPA of DHA. Krillolie Krillolie bevat omega-3-vetzuren EPA en DHA in de fosfolipidenvorm. Hoewel krillolie minder EPA en DHA bevat, zorgt hun bijzondere fosfolipidenstructuur voor een zes keer betere opneembaarheid. Krillolie voldoet dus sneller in je dagelijkse behoefte van omega-3-vetzuren. Bovendien staat krill laag in de voedselketen en is dus van nature arm aan zware metalen, PCB’s en andere vervuilingen. Krillolie is bijgevolg zuiverder. Algenolie Algenolie is een goed alternatief voor vegetariërs, veganisten of mensen die geen vis eten. Algen zijn een plantaardige bron van het omega-3-vetzuur DHA. Algenolie is een bewuste keuze met een lage CO2-voetafdruk.

Lees meer

Selenium: immuniteit, schildklier, antioxidant | Medibib

Wat is selenium? Selenium, ook wel seleen genoemd, is een essentieel sporenelement, wat betekent dat dit mineraal via de voeding opgenomen moet worden, maar dan in zeer kleine hoeveelheden. Het lichaam is in staat om 13 tot 30 milligram selenium op te slaan. Het grootste deel daarvan slaat het lichaam op in de spieren en in de schildklier. Het element selenium is ontdekt in 1817 en genoemd naar de Griekse maangodin Selene. Vandaag, meer dan 200 jaar later, hebben de onderzoekers nog steeds niet het volledige potentieel van dit sporenelement ontsluierd. Bronnen van selenium Selenium komt voor in diverse voedingsmiddelen, zowel dierlijk als plantaardig. Vooral vis en zeevruchten, (orgaan)vlees, eieren, melkproducten, maar ook paranoten, broccoli, kool, knoflook, paddenstoelen en volkoren graanproducten zijn rijk aan selenium. Wist je dat één paranoot per dag al voldoende is om de nodige hoeveelheid selenium binnen te krijgen? In plantaardige bronnen zoals granen en groente hangt de hoeveelheid selenium af van het seleniumgehalte in de bodem. Aan bijna al het veevoer wordt selenium toegevoegd zodat vlees- en melkproducten voldoende selenium zou bevatten. In dierlijke en plantaardige voedingsmiddelen komt selenium voor onder de vormen van selenomethionine, selenocysteïne, seleniet en selenaat. De vormen selenomethionine en selenocysteïne komen het meeste voor en worden ook beter door het lichaam opgenomen dan seleniet en selenaat. Het lichaam neemt zo’n 70 % op van het selenium dat we binnenkrijgen via de voeding. Gezondheidsvoordelen van selenium Selenium is een veelzijdig mineraal dat bij zowat alle lichaamsprocessen betrokken is. Zo is selenium van essentieel belang voor het immuunsysteem en de schildklier, maar ook voor de groei en het goed functioneren van de hersenen en het zenuwstelsel. Het verhoogt de weerstand van het organisme en is essentieel voor de jodiumstofwisseling en de synthese van het schildklierhormoon. Selenium is ook een belangrijke antioxidant. Oxidatie is een proces waarbij vrije radicalen gevormd worden in het lichaam. Dit zijn agressieve, schadelijke stoffen, die in hoge concentraties zelfs tot auto-immuunziekten en kanker kunnen leiden. Om dit te vermijden, is een antioxidante voeding belangrijk. Selenium heeft een antioxidante werking en beschermt de rode bloedlichaampjes en de cellen tegen beschadiging door oxidatieve stress. Selenium beschermt ons ook tegen ontstekingen en ouderdomsverschijnselen, houdt onze spieren gezond en ondersteunt hart en bloedvaten. Selenium neemt deel aan de detoxificatie van exogene (van buitenaf) stoffen. Zo bindt en verwijdert selenium zware metalen zoals lood, cadmium, kwik die door verontreiniging in de voeding kunnen terechtkomen. Weet echter dat deze zware metalen ook in sigarettenrook zitten. Selenium draagt bij tot het behoud van gezond haar en gezonde nagels. Selenium ondersteunt de spermaproductie en verbetert hiermee de vruchtbaarheid bij mannen. Seleniumtekort Seleniumtekort komt meer voor dan we denken, onder meer bij vegetariërs en veganisten omdat onze grond arm is aan selenium. Seleniumtekort komt ook voor bij ouderen, mensen die aan de nierdialyse zitten, mensen met HIV, de ziekte van Crohn, mensen die toxisch belast zijn en -/of bepaalde medicijnen gebruiken. Symptomen die in onze streken zouden kunnen wijzen op een seleniumtekort zijn onder meer een verminderde weerstand tegen oxiderende stress, een verhoogde gevoeligheid voor (virale) infecties, hartstoringen, spierpijn, spierzwakte, hypothyroïdie, neerslachtigheid, depressie, vermoeidheid, concentratieproblemen, verhoogde kans op kanker, hart- en vaatziekten en fertiliteitsproblemen. Aanbevolen dagelijkse inname van selenium Voor selenium is door de Hoge Gezondheidsraad een hoeveelheid bepaald die richting geeft aan de hoeveel selenium die je dagelijks zou moeten innemen. Deze aanbeveling van de Hoge Gezondheidsraad (België) dateert van 2016 en sluit aan bij de aanbevelingen van de EFSA (European Food Safety Autority). De aanbevolen hoeveelheden zijn slechts een richtlijn, want zoals eerder gezegd, is onze inname via de voeding sterk afhankelijk van de hoeveelheid selenium in de bodem waarop onze plantaardige voeding gekweekt is. Nevenwerkingen bij te hoge doses Het lichaam kan zowel fysiek als geestelijk niet zo goed omgaan met een seleniumtekort, maar een te veel selenium is ook niet gezond en kan zelfs levensbedreigende gevolgen hebben. Selenium heeft maar een nauwe marge tussen efficiëntie en toxiciteit. Dat betekent dat je de toelaatbare bovengrens van dagelijkse inname niet mag overschrijden. Via de voeding is het vrijwel onmogelijk om te veel selenium binnen te krijgen. Neem je echter selenium via een of meerdere voedingssupplementen, dan kun je er snel te veel van binnenkrijgen. Een overdosis aan selenium herken je aan haarverlies, broze nagels, misselijkheid, diarree, tandproblemen, prikkelbaarheid, vermoeidheid, huidbeschadigingen en aandoeningen van het zenuwstelsel. Langdurige suppletie (gedurende meerdere jaren) met een dosis vanaf 300 microgram (mcg = µg op de verpakking) per dag wordt door het EFSA als niet meer veilig beschouwd omdat het geassocieerd is met een verhoogde sterftekans. Langdurige seleniumsuppletie kan ook de cholesterolspiegel en de kans op diabetes type 2 verhogen, mogelijks ook de kans op glaucoom. De Hoge Gezondheidsraad vindt dit nog te hoog en stelt daarom een maximaal toegelaten inname van 200 µg per dag voor. En dit voor zowel kinderen als volwassenen. Gebruiksaanwijzing ·         Algemene dagelijkse adviesdosering: 100 µg/dag ·         Therapeutische dosering: 100 à 200 µg/dag De hoge dosis van 200 µg bij voorkeur niet langer dan een jaar innemen   Contra-indicaties ·         De inname van selenium is af te raden bij prostaatkanker omdat het de kans op agressieve prostaatkanker en overlijden verhoogt. Interactie met medicijnen, andere supplementen of voedingsmiddelen ·         Selenium kan de werking van cholesterolverlagende medicatie (statines) en bloedverdunners beïnvloeden. Let op: druivenpitextract/resveratrol, gember, ginkgo biloba, ginseng, groene thee, knoflook/quercetine, kurkuma, lijnzaad, Q10, visolie/omega-3 vetzuren en vitamine E hebben ook een bloedverdunnend effect. Wees voorzichtig bij het gebruik en meld combinatiegebruik zeker aan je arts. ·         Als je in behandeling bent of was voor schildklierafwijkingen vraag je best advies aan je behandelende arts alvorens seleniumsupplementen te gebruiken. ·         Corticosteroïden kunnen de uitscheiding van selenium met de urine verhogen en de seleniumstatus verlagen. In combinatie met corticosteroïden kan de inname van selenium leiden tot een verminderde werkzaamheid van de corticosteroïden. ·         De anticonceptiepil kan de seleniumstatus verlagen. ·         Vitamine C kan de absorptie van selenium verlagen. ·         Dierenonderzoek heeft voorlopig uitgewezen dat selenium de sederende werking van barbituraten kan versterken. ·         Maagzuurremmers kunnen de opname van selenium remmen. ·         Valproïnezuur kan de seleniumstatus verlagen. ·         Astragalus verhoogt mogelijks de seleniumstatus. ·         Omega-3 vetzuren verhogen mogelijks de seleniumopname en selenium verlaagt de (per)oxidatieve effecten van omega-3 vetzuren. ·         Omwille van zijn antioxidante werking zou selenium de oxidatieve stress bij gebruik van chemotherapie verlagen, de activiteit van glutathionperoxidase verhogen en het effect van behandelingen met een oxiderende werking zoals radiotherapie, cyclofosfamiden, dacarbazine, platinumanalogen, anthracyclines en antitumorale antibiotica bleomycine en mitomycine, verminderen. Gebruik in dat geval geen selenium tijdens de behandeling en ook niet 2 dagen ervoor en erna.

Lees meer

Hoesten: droge hoest, prikkelhoest of slijmhoest | Medibib

Waarom hoesten we? Hoesten op zich is geen ziekte, maar eerder een verdedigingsreflex van het lichaam om vreemde of irriterende deeltjes zoals vervuiling, stof, rook, allergenen (pollen), slijm, bacteriën, virussen of vervuiling via de luchtwegen te verwijderen zodat ze het lichaam niet kunnen binnendringen. Hoesten heeft veel gedaantes en kan variëren van een vervelende droge prikkelhoest tot een zware productieve hoest waarbij je diepzittend slijm ophoest. Of het nu gaat om een ingeademd stofje of opgehoopte slijm, hoesten is in feite altijd een geforceerde uitademing die je best niet onderdrukt. Hoesten heeft over het algemeen een nuttige functie ·         Hoesten is eigenlijk een signaal, dat erop wijst dat je een prikkelende stof hebt ingeademd. ·         Heb je je “verslikt” in een stukje voedsel of is er een vreemd voorwerp per ongeluk in het “verkeerde keelgat” geschoten, dan hoest je dit reflexmatig terug uit je luchtwegen. ·         Om vuil, stof of ziektekiemen beter te kunnen ophoesten, vormt het lichaam slijm dat de irriterende deeltjes omkapselt. Hoesten dient hier dan om het slijm met zijn irriterende inhoud te verwijderen uit je luchtwegen of bronchiën. Eigenlijk heeft hoesten altijd een beschermende functie op de luchtwegen.   Wat is het verschil tussen een droge hoest en een slijmhoest? Een droge hoest, een prikkelhoest of kriebelhoest wijst op irritatie en wordt ook wel niet-productieve hoest genoemd omdat er geen slijmvorming ontstaat. Een droge hoest kan heel vervelend en soms pijnlijk zijn en houdt je ’s nachts vaak wakker. Een droge hoest houdt zichzelf meestal in stand want hoe meer je hoest, hoe meer de luchtwegen geïrriteerd geraken en hoe meer je weer gaat hoesten. Een droge prikkelhoest is ook typisch voor een lichte ontsteking en wordt meestal veroorzaakt door seizoensgebonden virale infecties zoals een verkoudheid, keelontsteking, strottenhoofdontsteking, oorontsteking, luchtweginfectie... Ook omgevingsfactoren zoals koude, luchtvervuiling of sigarettenrook en milde allergieën zoals hooikoorts of stofmijtallergie kunnen een droge prikkelhoest veroorzaken. Als jouw droge hoest te hinderlijk wordt kan een hoeststillend middel je soelaas bieden om je hoest te verzachten.   Een slijmhoest ontstaat wanneer er in de luchtwegen doorzichtige, gelige of groenachtige slijm gevormd wordt als gevolg van een ernstigere ontsteking. Zo zorgen een virale en bacteriële neus- en keelontsteking, een luchtpijpontsteking, een acute bronchitis of longontsteking voor een overmatige productie van slijm. Daarom spreken we bij een slijmhoest ook van een productieve hoest. Bij een slijmhoest kun je een slijmverdunnend middel gebruiken. Dit brengt verlichting omdat het jouw slijm helpt op te lossen, in tegenstelling tot een hoeststillend middel dat enkel de hoestprikkel wegneemt.   Wat je misschien nog wou weten over hoesten … ·         Naarmate jouw ziekte evolueert kan ook jouw hoest evolueren van een droge hoest naar een slijmhoest. ·         Bij kinkhoest kun je last hebben van langdurige en heftige hoestbuien. Kinkhoest leidt ook tot benauwdheid en zelfs tot overgeven.  ·         Een hoest kan enkel overdag, enkel ‘s nachts, bij het slapengaan of dag en nacht voorkomen. ·         Je mag niet vergeten dat hoesten een natuurlijk verdedigingsmechanisme is van het lichaam en dat het geen goed idee is om het te onderdrukken. ·         Een acute hoest duur gemiddeld 7 à 10 dagen en wordt voornamelijk veroorzaakt door virale infecties of een sinusitis. Als je hoest niet automatisch verdwijnt na 3 weken tot een maand, dan spreekt men van een chronische hoest. ·         Astma en COPD veroorzaken chronische ontstekingen in de longen en leiden ook tot chronische hoest. Dit soort hoesten is verschillend van een infectieuze hoest.  ·         Hart- en maagklachten kunnen eveneens hoestklachten geven. Denk maar aan brandend maagzuur dat je door een hoestprikkel uit je slokdarm probeert weg te hoesten. ·         Als jouw hoest niet over gaat of je hebt twijfels over de oorzaak van jouw hoest, aarzel niet om je arts te raadplegen. ·         Als je twijfelt over welk middel je best gebruikt, vraag advies aan jouw apotheker. ·         Een droge hoest is ook een van de symptomen bij covid-19. Volgens de Wereldgezondheidsorganisatie heeft 67,7 % van de coronapatiënten last van een droge hoest, 33,4 % heeft last van opgehoest, soms kleverig slijm. Twijfel je of je besmet bent met het coronavirus, contacteer dan zo spoedig mogelijk je arts en isoleer je van je huisgenoten.   Hoe kun je hoest voorkomen? Een droge prikkelhoest kun je voorkomen met de volgende tips:  Zorg voor een gezonde luchtkwaliteit in je woning door voldoende te ventileren en/of te verluchten. Maak je woning schoon door regelmatig het stof weg te nemen. Voorkom het inademen van chemische dampen veroorzaakt door o.a. schoonmaakproducten door voldoende te verluchten. Stop met roken en zorg ervoor dat je ook niet hoeft mee te roken met een naaste die binnenshuis rookt. Forceer je stembanden niet door luid te praten, je keel te schrapen of te schreeuwen. Slijmhoest daarentegen kun je moeilijk voorkomen omdat die vaak het gevolg is van een aandoening of ziekte zoals een verkoudheid, griep, een keel- of longontsteking… Wat je zelf kunt doen tegen het hoesten ·         Drink voldoende water of (groene) thee om te voorkomen dat je slijmvliezen uitdrogen. ·         Zet vijf tot zes keer per dag een kom dampend water, leg een handdoek over je hoofd en adem de warme waterdamp in gedurende 10 minuten. Niet aangewezen voor astmapatiënten en kinderen. ·         Spoel je neus regelmatig met zoutwater om verstopping te voorkomen zodat je kunt blijven ademen via je neus en je slijmvliezen minder opdrogen. Wat met hoestsiropen en antibiotica? ·         Hoestsiroop Neem nooit op eigen houtje een medicamenteuze hoestsiroop en geef het zeker nooit aan jonge kinderen zonder doktersadvies. Hoewel sommige hoestsiropen vrij verkrijgbaar zijn, zijn ze niet ongevaarlijk. Zo geven hoestsiropen vaak nevenwerkingen zoals duizeligheid, slaperigheid, maag- en darmklanten en/of constipatie. Sommige ingrediënten kunnen zelfs giftig zijn voor de foetus en de lever (tijm) of gevaarlijk zijn voor mensen met ademhalingsinsufficiëntie (codeïne).   ·         Antibiotica De meest voorkomende bovenste luchtweginfecties worden veroorzaakt door virussen. Onderzoek heeft aangetoond dat antibiotica niet helpen tegen virale infecties. Zelfs bij milde bacteriële luchtweginfecties zijn antibiotica niet echt nodig. Ze zullen de duur van de hoestklachten niet of nauwelijks verkorten. Bovendien veroorzaken antibiotica ongewenste effecten. Antibiotica vernietigt niet alleen je gezonde darmflora waardoor je immuniteit daalt, het maakt ook de bacteriën resistent waardoor medicatie geen effect meer heeft. Antibiotica zijn enkel nuttig voor mensen met ernstige bacteriële aandoeningen zoals een longontsteking.     Niet medicamenteuze behandeling In onze apotheek vind je heel wat siropen, zuigtabletten en theemengsels op basis van kruiden en fytonutriënten met een heilzame werking bij hoest. Hoeststillende en verzachtende kruiden bij irritatie van de luchtwegen en een droge prikkelhoest ·         Salie (Salvia officinalis): als gorgelmiddel bij mond- en keelirritatie en ontstekingen, bij hoest en verkoudheid. Niet gebruiken tijdens zwangerschap en borstvoeding. ·         Echte sleutelbloem (Primula veris): verzacht chronische hoest, vooral bij oudere mensen ·         Heemst (Althaea officinalis): werkt verzachtend bij hoest, verkoudheid, bronchitis, keelpijn en andere irritaties van de bovenste luchtwegen. Als gorgelmiddel bij keelpijn, angina en sinusitis. ·         Groot Kaasjeskruid (Malva sylvestris): als gorgelmiddel bij ontstekingen van de bovenste luchtwegen en angina. ·         Klein hoefblad (Tussilago Farfara): kalmeert droge prikkelhoest en chronische bronchitis. ·         Koningskaars (Verbascum Thapsus): vergemakkelijkt het ophoesten van slijm en verzacht de heesheid bij luchtwegaandoeningen. De thee goed filteren om de fijne haartjes te verwijderen

Lees meer

Probiotica-Gezonde darmflora-Gunstige darmbacteriën | Medibib

Probiotica voor een gezonde darmflora   Probiotica zijn levende micro-organismen die een gezonde microbiële flora bevorderen in o.a. het maagdarmkanaal. Een gezonde microbiële flora, ook wel darmflora genaamd, leeft in perfecte symbiose met haar gastheer, het menselijk lichaam. In onze darmen leven zo’n 100 miljard bacteriën. Dit is ongeveer tien keer zoveel als het totaal aantal cellen van het menselijk lichaam. De darmbacteriën kunnen we onderverdelen in nuttige (goede) bacteriën en schadelijke (slechte) bacteriën. Bij een gezonde darmflora worden de “slechte” bacteriën gedoogd en leven beide soorten met elkaar in evenwicht. Hierbij is de binnenkant van de darmwand hoofdzakelijk bezet met “goede” bacteriën. De “slechte” bacteriën hebben hierbij onvoldoende ruimte en voedsel, waardoor ze zich niet kunnen vermenigvuldigen. Zo wordt het evenwicht bewaard.       Symbiose = gezondheid Een evenwichtige en bijgevolg gezonde microbiële flora in de mond, de maag, de darm, maar ook in de urinewegen, de vagina, … leeft in harmonie of in symbiose met haar gastheer. Dat wil zeggen dat ze elkaar nodig hebben en profiteren van elkaars activiteiten. Zo zorgen residente bacteriën voor o.a. de productie van antimicrobiële stoffen, de vertering van moeilijk of niet verteerbare koolhydraten, de aanmaak van B-vitaminen en Vitamine K en stimulering van het immuunsysteem. Daarnaast beschermen ze ons tegen potentieel pathogene micro-organismen die kolonieresistentie creëren. De gastheer op zijn beurt levert de bacteriën voedingstoffen, een stabiele omgeving en een constante temperatuur.   Dysbiose = ziekte Door ziekte, een infectie of een behandeling met medicijnen zoals antibiotica daalt het aantal goede bacteriën en stijgt het aantal schadelijke bacteriën en schimmels. Zo geraakt het natuurlijke evenwicht verstoord wat leidt tot dysbiose. Eenvoudig uitgelegd komt dit erop neer dat er lege plaatsen komen op de darmwand die gretig ingenomen worden door de schadelijke darmbacteriën. Die kunnen zich dan in alle vrijheid gaan vermenigvuldigen. Wanneer het aantal “slechte” bacteriën hoger wordt dan 10 % van de totale hoeveelheid, ontstaat een overgroei van schadelijke bacteriën. Deze pathologische dysbiose, ook wel het overgrowth syndroom genoemd, kan het maagdarmkanaal beschadigen met talrijke klachten als gevolg: malabsorptie van vitaminen, mineralen en spoorelementen, een verminderde immuniteit met ziekte als gevolg en auto-intoxicatie door toxines die geproduceerd worden door de overwoekerende schimmels, pathogene bacteriën en parasieten. In dat geval is het nuttig om een probioticapreparaat te nemen, dat het gezonde evenwicht van de darmflora herstelt.   De rol van probiotica voor het behoud van de symbiose en onze gezondheid   Volgens de Wereldgezondheidsorganisatie komt probiotica (“voor het leven”) de gezondheid van de gastheer ten goede voor zover we ze in voldoende hoeveelheden innemen. Er bestaan verschillende bacteriestammen met elk hun eigen werkzaamheid en gezondheidsbevorderende eigenschappen. Meestal gaat het om melkzuurbacteriën die behoren tot de bacteriestammen Lactobacillus en Bifidobacterium. De darmflora is even uniek als een vingerafdruk waardoor mensen soms verschillend kunnen reageren op probiotische stammen.     Probiotica verblijven over het algemeen slechts tijdelijk (maximaal enkele weken) in het maagdarmkanaal. Daarom spreken we van transiënte bacteriën met vaak specifieke gezondheidseffecten. Voor een langdurig effect dienen probiotica langere tijd te worden ingenomen.   Kwalitatieve probiotica dienen levend het maagdarmkanaal te kunnen passeren na orale inname, wat betekent dat ze ongevoelig zijn voor het extreem zure maagzuur, de pancreasenzymen en de galvloeistoffen, zodat ze zich uiteindelijk kunnen hechten aan het darmepitheel om zich daar te vermenigvuldigen Wat kunnen probiotica voor ons doen? Bescherming tegen microben of pathogene organismen De micro-organismen in ons lichaam strijden om het beschikbare voedsel en de beschikbare ruimte op de binnenkant van de darmwand. Daarbij scheiden ze substanties uit zoals melkzuur, andere organische zuren en antibiotisch werkende stoffen zoals bacteriocinen. Daardoor ontstaat een milieu waarin de pathogene micro-organismen zich niet thuis voelen en zich bijgevolg niet meer kunnen vermenigvuldigen. De probiotische organismen krijgen hierdoor meer kans om zo veel mogelijk plaatsen van de darmwand te bezetten. Onderzoeken tonen aan dat probiotica op die manier darminfecties kan genezen door de schadelijke organismen te verdrijven. Ondersteuning van de vertering van melkproducten Probiotische organismen bevatten enzymen waaronder lactase. Op die manier ondersteunen ze de vertering van melkproducten die rijk zijn aan lactose. Productie van korteketenvetzuren Probiotische bacteriestammen bevorderen de productie van korteketenvetzuren zoals melkzuur (lactaat), azijnzuur (acetaat), proprionzuur (proprionaat) en boterzuur (butyraat). Korteketenvetzuren zijn nodig om de darmepitheelcellen te voeden en worden zelfs vaak therapeutisch ingezet bij mensen met het prikkelbare darmsyndroom. Bescherming tegen schimmels, virussen en gisten Een darmepitheel dat goed gevoed is door korteketenvetzuren zorgt voor een sterke barrière tegen schimmels en gisten. Als pathogene organismen vanuit de darm in de bloedbaan terechtkomen kunnen ze ongunstige effecten hebben op de gezondheid. Daarnaast zorgen ze ook voor de vernietiging en de verwijdering van virussen. Verlaging van de zuurtegraad De kortketenvetzuren verlagen de zuurtegraad in de darm en houden daarmee de groei van pathogene bacteriën in toom. Een lagere zuurtegraad verbetert de opname van mineralen zoals calcium, magnesium en zink. Versterking van de immuniteit Probiotische bacteriën hebben een krachtig effect op het immuunsysteem. Vermindering van voedselallergieën Darmdysbiose draagt bij tot een verhoogde doorlaatbaarheid van de darmwand waardoor pathogenen en onverteerde voedingsresten gemakkelijker uit de darm sijpelen. Een zogenaamde “lekkende darm” wordt in verband gebracht met bepaalde ziektebeelden zoals voedselovergevoeligheid, voedselallergieën en overbelasting van de lever. Verlaging van de cholesterol Probiotische bacteriën zetten cholesterol om in minder goed opneembare vormen zodat er minder cholesterol in de bloedbaan terecht komt. Productie van vitaminen Bifidobacteriën zijn in staat om vitamine B1, B6, B12, foliumzuur, biotine, vitamine K en verschillende aminozuren te produceren. Inwendige reiniging Een slechte stoelgang zorgt voor een ophoping van toxines. Probiotica met lactobacillen en bepaalde gisten hebben een stimulerend effect op de darmperistaltiek en bevorderen een regelmatige stoelgang. Preventie en behandeling van (reizigers-)diarree Probiotica dragen ertoe bij dat het aantal pathogene bacteriën de darm niet gaat “koloniseren”. In geval van dysbiose ten gevolge van antibioticagebruik of een infectie met Clostridum difficile kunnen de pathogene bacteriën en hun toxische bijproducten diarree veroorzaken waardoor veel probiotische bacteriën verloren gaan. In dat geval dienen ze zo snel mogelijk weer aangevuld te worden. Wanneer is het aangewezen om probiotica te gebruiken? Bij gebruik van antibiotica is probiotica de beste antagonist. Bij constipatie bevorderen probiotica de stoelgang. Bij (reizigers-)diarree hebben diverse lactobacillusstammen een preventieve werking en ze verminderen zowel de duur als de intensiteit bij diarree. Bij chronische darmontstekingen zoals de ziekte van Crohn en Colitis Ulcerosa hebben probiotica een weerstandverhogende en ontstekingremmende werking op de darm. Bij PDS (Prikkelbare Darm Syndroom) Bij hypercholesterolemie zorgen probiotische bacteriën voor een verhoogde galzurenuitscheiding en wordt de lichaamseigen cholesterol meer omgezet in galzuren. De immuniteit stoelt voor 80 % in de darm. Een betere darmflora heeft een positief effect op het afweersysteem. Bij urineweginfecties (cystitis), vaginale infecties (Chlamydia, Trichomonas en Candida) of darminfecties. Lactobacillus acidophilus kan de duur en incidentie van Candida-infecties (zoals Candida albicans) in de vagina en de dikke darm verminderen. Wanneer probiotica en bepaalde gunstige gisten zich aan de darmwand hechten is er geen plaats meer voor andere organismen zoals darmparasieten. Lactobacillus- en bifidobacteriën zouden gunstige effecten hebben bij huidaandoeningen zoals atopisch eczeem, acné en psoriasis. De probiotische lactobacillen verbeteren de integriteit van de darmwand en daarmee ook het afweersysteem. Dit leidt tot minder ontstekingen en allergische reacties. Probiotica verbeteren de darmpermeabiliteit en verminderen voedselallergieën. Door een verhoogde productie van lactase zorgen probiotica voor een verminderde lactose-intolerantie. Probiotica hebben een verlagend effect op urinezuur en reduceren bijgevolg jichtklachten. Door het immuunsysteem op te krikken hebben probiotica een positief effect op artritis en andere reumatische aandoeningen. Een mondspoeling met probiotica vermindert tandvleesontstekingen, bloedend tandvlees bij het poetsen en zelfs tandsteen. Probiotica zouden een goede ondersteuning bieden bij de behandeling van maag- of duodenumzweren ten gevolge van een infectie met de Helicobactor pylori. Probiotica ondersteunen de spijsvertering en de enzymenproductie en verlagen de zuurtegraad. Hierdoor vermindert de gisting en bijgevolg ook flatulentie, een opgeblazen gevoel en winderigheid Wanneer is het niet aangewezen om probiotica te gebruiken? Van probiotica zijn geen contra-indicaties bekend, ook niet in hoge doseringen. Probiotica kunnen zonder probleem ook gedurende langere periodes gebruikt worden. Bijwerkingen In het begin kunnen probiotica verhoogde gasvorming of krampen veroorzaken omdat de gunstige bacteriën fermenteren en het darmmilieu verzuurt. Het lichaam past zich na verloop van tijd aan. Meestal verminderen of verdwijnen deze nevenwerkingen al na een week. Indien nodig kun je de aanbevolen dosering gedurende de eerste twee weken halveren. Interacties Probiotica verminderen de bijwerkingen van antibiotica. Probiotica kunnen door antibiotica veroorzaakte diarree verminderen of voorkomen. Interacties met andere medicijnen of natuurgeneesmiddelen zijn mogelijk. Raadpleeg hiervoor uw arts. Dosering en gebruik Doeltreffende probiotica bevatten per dosis best enkele miljarden bacteriekiemen. Er gaat immers altijd een deel van de bacteriën verloren voordat ze in de darm terechtkomen. Neem de probiotica bij voorkeur op een lege maag: ’s morgens voor het ontbijt of ’s avonds voor het slapengaan. Een vezelrijke voeding werkt ondersteunend bij het gebruik van probiotica, meer bepaald bij bifidobacteriën in de dikke darm. 

Lees meer

Gezichtsverzorging bij mannen

Gezichtsverzorging bij mannen In de huidige maatschappij is het gezicht van het grootste belang. Het is de uitdrukking van onze persoonlijkheid, een communicatie- en identificatiemiddel, maar ook een instrument voor interpretatie en oordeelsvorming. We worden vaak gevraagd om ons gezicht te laten fotograferen, zowel voor een identiteitskaart als voor een C.V. Mannen en vrouwen zijn allemaal gelijk en hun gezicht wordt geconfronteerd met dezelfde externe factoren zoals vervuiling, kou en zon, maar hun huid is anders. De huid van de man: ·         is rijk aan testosteron, dus het produceert veel meer talg en is vetter dan de huid van vrouwen. Het is dus gevoelig voor onzuiverheden en acne en mannen hebben minder last van een droge huid dan vrouwen op volwassen leeftijd. ·         is ongeveer 20% dikker dan de huid van vrouwen. Het bevat meer collageen en is steviger. Dit collageen daalt in een constant tempo, terwijl vrouwen pas na de menopauze worden getroffen door dit probleem. ·         leeft anders dan vrouwen. Tekenen van veroudering, zoals rimpels, verschijnen later en evolueren sneller. Mannen zijn meer getekend door het verlies van spiermassa en een verslapte huid, met gezwollen ogen en donkere kringen.  ·         wordt dagelijks geschoren en is dus gevoeliger, waardoor de huidcellen uit de bovenste laag van de opperhuid worden verwijderd. De huid wordt gevoelig voor agressies van buitenaf. ·         zweet meer dan dat van vrouwen en heeft daarom een grotere behoefte aan hydratatie. ·         is relatief droog bij bebaarde mensen omdat de baard warmte veroorzaakt en het onmogelijk maakt om een crème aan te brengen. Scheren is vooral belangrijk voor mensen met een gevoelige huid of aandoeningen zoals acne of atopische dermatitis. Het scheermesje moet schoon zijn, met goed geslepen messen, en de huid moet worden beschermd en gesmeerd met geschikte scheerproducten. Hierdoor kan het scheermes gemakkelijk en soepel glijden om irritatie, krassen en snijwonden te voorkomen. Deze producten moeten ook zacht en van hoge kwaliteit zijn, zodat ze de natuurlijke lipiden niet van de huid zouden verwijderen. Een scheerproduct met antibacteriële eigenschappen heeft het voordeel dat het de huid beschermt tegen irritatie. Producten en verzorging: ·         Reinig uw huid dagelijks met een reinigingsmiddel dat is aangepast aan uw huidtype. Dit kan in de vorm van een schuimende gel of reinigingslotion. Het ideaal is om de huid twee keer per dag te reinigen. Het avondritueel is het belangrijkste, omdat het helpt om zich te ontdoen van onzuiverheden en vervuiling die zich gedurende de dag hebben opgehoopt. Het ochtendritueel helpt om onzuiverheden en overtollig talg dat zich tijdens de nacht heeft opgehoopt, te verwijderen. ·         Breng een huidverzorgingsproduct aan dat geschikt is voor uw huid en uw leeftijd. Vochtinbrengende en anti-verouderingscrèmes en -gels moeten een lichte textuur hebben, omdat rijke en vette producten slecht verdragen kunnen worden door de huid die gevoelig is voor het scheren. Voor de leeftijd van 30 jaar is een vochtinbrengende crème essentieel om uitdroging van de huid te voorkomen. Het is belangrijk om een huidverzorgingsproduct te kiezen dat is aangepast aan uw huid, of het nu gaat om een normale, gemengde, vette, droge of gevoelige huid. Tussen de 30 en 40 jaar is het raadzaam om een crème aan te brengen die het ontstaan van rimpels voorkomt. Vanaf de leeftijd van 40 jaar moet u kiezen voor huidverzorgingsproducten die de huid herstellen en herstructureren om rimpels effectief te bestrijden. Een kleine truc, voor de dapperen onder ons, is het aanbrengen van een serum voor de crème om de actie van de laatste te verhogen. ·         Gebruik 's morgens, afhankelijk van je baard, een scheerschuim of -gel. Voer 's morgens een snelle verfrissende wasbeurt uit of schakel direct over op een scheerproduct dat reinigende werkstoffen bevat. ·         Breng een of twee keer per week een exfoliant en een masker aan na de reinigingsgel. We brengen een scrub aan, gevolgd door een masker. Dit moet één keer per week worden gedaan voor de normale en droge huid en twee keer per week voor de vette huid. Het doel van de peeling is het verfijnen van de huid en het voorzichtig verwijderen van dode cellen. Het vergemakkelijkt ook de penetratie van de behandelingscrème.   Voor jezelf zorgen is ook voor anderen bedoeld. Vandaar dat de uitdrukking "zich goed voelen in je vel " ons welzijn op anderen weerspiegelt. 

Lees meer

Welzijn en geluk

Welzijn is een aangename toestand die het gevolg is van de bevrediging van de behoeften van het lichaam en de kalmte van de geest. Gelukkig zijn kan soms de betekenis van een zoektocht aannemen. Geluk is echter vaak te vinden in een reeks van kleine alledaagse dingen. Het is ook en vooral het resultaat van een biologisch fenomeen: de productie van de welzijnshormonen. Deze hormonen helpen ons om een soort "biologisch geluk" te genereren en komen overeen met vier stoffen die in het lichaam van elk individu aanwezig zijn: serotonine, dopamine, oxytocine en endorfine.   Wat zijn deze hormonen en hoe kunnen we deze activeren?   Serotonine Serotonine of 5-hydroxytryptamine (5-HT) speelt een grote rol in ons lichaam. Het reguleert vele functies, werkt in op ons humeur, zorgt voor de kwaliteit van onze slaap, bevordert het seksueel verlangen, laat ons toe om pijn te verdragen, meet onze eetlust (vol gevoel) en reguleert cognitieve functies zoals geheugen en leren. Het heeft ook een rol in de spijsvertering en in verschillende psychiatrische stoornissen zoals stress, angst, fobieën en depressie. Als je je zonder aanwijsbare reden depressief voelt, kan het zijn dat je lijdt aan een serotoninetekort dat kan leiden tot deze depressieve toestand. In het geval van een serotoninetekort zijn er verschillende oplossingen die kunnen worden gebruikt om het interne evenwicht te herstellen. U hebt de mogelijkheid om serotonine te verhogen door bepaalde planten (Sint-janskruid, saffraan, kurkuma, ...) en bepaalde voedingsmiddelen (bananen, pecannoten, pure chocolade, groene thee, kiwi's, noten, ....) in te nemen. Koolhydraten verhogen het serotoninegehalte, wat verklaart waarom we hunkeren naar snoep of zetmeelrijk voedsel als we ons depressief voelen. Om onze geesten te verlichten met minder negatieve gevolgen, is het raadzaam om te kiezen voor gezonde, vezelrijke koolhydraatbronnen zoals volkorenbrood of quinoa. Regelmatige hydratatie, blootstelling aan daglicht om onze biologische klok weer in balans te brengen en regelmatige lichaamsbeweging helpt ook bij de productie van serotonine, net als sociale activiteiten met vrienden en familie.   Dopamine Dopamine is de molecule die verantwoordelijk is voor direct plezier, het bevredigingssysteem van de hersenen, initiatief en bevordert de seksuele activiteit. Als het niveau ervan in evenwicht is, zal dopamine een bron van motivatie, concentratie en productiviteit zijn, waardoor we onze doelen kunnen bereiken en ervan kunnen genieten.  We moeten ons ervan bewust zijn dat een tekort of teveel aan dopamine schadelijke gevolgen kan hebben voor ons gedrag. Een dopaminetekort kan leiden tot een disfunctie van het zenuwstelsel, wat kan leiden tot de ziekte van Parkinson. Het is een neurotransmitter gesynthetiseerd uit tyrosine, dit plezierhormoon is met name verantwoordelijk voor onze stemmingswisselingen, demotivatie, zelfs agressiviteit en een groot aantal verslavingen, het passeren van de weg van beloning en kortstondige tevredenheid. Dopamine kan op verschillende manieren worden gereguleerd: door te oefenen, het lichaam te ontgiften, creatieve activiteit te ontwikkelen, te mediteren of naar muziek te luisteren. Het is belangrijk om onderscheid te maken tussen de werking van dopamine, dat direct plezier kan geven, en serotonine, dat een langdurig effect heeft.   Oxytocine Een ander gelukshormoon, oxytocine, zou kunnen worden omgedoopt tot "knuffelhormoon". Het is inderdaad het hormoon dat ons dat gevoel van welzijn en veiligheid geeft als we in de armen van een geliefde zijn. Het bevordert dus het gevoel van eigenwaarde, vrijgevigheid en empathie, versterkt relaties en emotionele banden en reguleert de reactiviteit op stress.   Endorfines Endorfine heeft een pijnstillend vermogen en geeft een gevoel van welzijn, zelfs euforie. Dit hormoon wordt geassocieerd met de beoefening van sport en lichaamsbeweging. Door te oefenen kan de productie van endorfine tot tien keer de normale hoeveelheid worden verhoogd. Dit is de reden waarom personen die enigszins depressief zijn, voormalige rokers, voormalige drinkers en mensen die zich opiaat ontwennen, geadviseerd worden om op reguliere wijze fysieke activiteiten te hervatten. Endorfine komt ook op natuurlijke wijze vrij na een orgasme. Dit zorgt voor ontspanning en zelfs het verlangen om te slapen na de seks. Endorfines hebben een kort effect omdat ze snel worden afgebroken. Het gevoel van plezier dat wordt gegenereerd door endorfine helpt om stress, angst, verdriet en lichte depressie te verminderen. Bovendien verbetert het ook het geheugen en het goede humeur. In deze moeilijke tijden is het aan iedereen om zijn of haar bron van geluk of welzijn te vinden....  

Lees meer

Arnica, Calendula en Helichrysum

Arnica: Arnica is een plant van de Asteraceae familie en komt oorspronkelijk uit het midden van het gebergte in Zuid-Rusland, Europa en Amerika. De geel-oranje bloemen doen denken aan madeliefjes. Het is een van de oudste geneeskrachtige planten en zijn therapeutische deugden werden al beschreven in oude Griekse verhandelingen. Het gebruikte deel van de plant is de bloem in de vorm van moedertinctuur (maceratie van de bloemen in alcohol), olieachtige maceraten (maceratie van de bloemen in plantaardige olie), evenals elk ander extract dat een aanzienlijke hoeveelheid actieve moleculen bevat. Deze extracten kunnen worden ingebracht in gels, crèmes, zalven, massageoliën, tincturen.   In de fytotherapie wordt het gebruikt voor de behandeling van lokale ontstekingsziekten, van traumatische of besmettelijke oorsprong. Het is rijk aan ontstekingsremmende en pijnstillende werkstoffen en wordt door de farmaceutische industrie gebruikt voor de productie van zalven en zalven. Het wordt vaak gebruikt in de traumatologie en sportgeneeskunde.   Het wordt toegepast als een lokale behandeling voor trauma's veroorzaakt door slagen en schokken, voor hematomen, kneuzingen, spiervermoeidheid, insectenbeten, inflammatoire huidaandoeningen en vasculaire schade. Het kan niet worden gebruikt op een open wond, slijmvlies of geïnfecteerd letsel.   Deze plant kan giftig zijn bij inname, vooral voor het zenuwstelsel. Daarom is het gebruik ervan bij intern gebruik alleen bedoeld voor de homeopathie. In de homeopathie wordt het vooral toegepast bij fysieke trauma's (kneuzingen, pijnen, spieruitspattingen, kneuzingen), psychologische trauma's (posttraumatisch syndroom, burn-out), veneuze insufficiëntie en AMD (leeftijdsgebonden maculadegeneratie).   Calendula : Calendula, oftewel tuingoudsbloem, is ook een plant van de Asteraceae familie, met geel-oranje bloemen. Het is ontstaan in het hart van het Middellandse-Zeebekken, maar gedijt momenteel in alle regio's van de wereld die profiteren van een gematigd klimaat omdat het een weinig veeleisende plant is. Het heeft de bijnaam "zonnebruid" omdat de bloem de bijzonderheid heeft om te openen en te sluiten volgens de bewegingen van de zon.   Hoewel deze plant in de Oudheid bekend stond om zijn culinaire, cosmetische, medicinale en kleurstoffen (stoffenverven), ontwikkelde hij zich in de Middeleeuwen. Het was toen bekend dat het allerlei kwalen verzachtte (insectenbeten, pijnlijke periodes, koorts, ringworm, ...). Het gebruikte deel van de plant zijn de bladeren. Deze zijn eetbaar en sommige koks gebruiken ze om ze in hun recepten te verwerken. Ze worden ook gebruikt als crèmegele voedingskleurstof, vooral om de boters donkerder te maken. Deze bladeren worden ook door sommige mensen  gebruikt in infusie voor hun anti-inflammatoire, antioxidante, spasmolytische en immunostimulerende eigenschappen.      Tegenwoordig wordt calendula vind het vooral zijn gebruik in de dermatologie voor zijn verzachtende (droge en gevoelige huid, delicate huid van baby's en jonge kinderen) en helende eigenschappen. Het heeft een kalmerende en helende werking op scheuren, snijwonden en zonnebrand. Het wordt ook gebruikt bij insectenbeten, lichte brandwonden en voor de behandeling van conjunctivitis in de oogheelkunde. De Wereldgezondheidsorganisatie beschouwt calendula als "een uitwendige behandeling voor oppervlakkige wonden, matige ontsteking van de huid en mondslijmvliezen, wonden en veneuze zweren".   Helichrysum: De derde plant van de Asteraceae familie is de Italiaanse of onsterfelijke helichrysum. Hij komt overal in het Middellandse Zeegebied voor en heeft de vorm van een kleine struik van 40 tot 60 cm hoog met mooie goudgele bloemen. Het ontleent zijn naam aan de Griekse "helios", de zon en "chrysos", het goud.   De bloeiende toppen van de helichrysum worden gedistilleerd tot een essentiële olie. Het is een uitzonderlijke olie, maar zeldzaam en duur. Tegenwoordig wordt het vooral gebruikt in cosmetica voor zijn "anti-ageing" werkzame stof. Voor de aromatherapie-industrie wordt het vooral gebruikt voor zijn krachtige anti-hematoomwerking. Het heeft ook ontstekingsremmende eigenschappen. Het reguleert circulatiestoornissen, flebitis, spataderen en aambeien.   Zoals de meeste etherische oliën wordt het niet aanbevolen voor kinderen en zwangere vrouwen of vrouwen die borstvoeding geven, en voor de consumptie ervan is overleg met een therapeut verplicht. Het mag niet worden gebruikt bij mensen met stollingsproblemen of onder antistollingsbehandeling, omdat het bloed verdunnende eigenschappen zou bezitten.

Lees meer

Vitaminen en mineralen tijdens de zwangerschap

Hoewel alle vitaminen en mineralen bijdragen aan het goed functioneren van het menselijk lichaam, is het op dit moment bekend dat 4 micronutriënten een sleutelrol spelen in de groei van het embryo en de foetus: foliumzuur, ijzer, calcium en vitamine D.   Foliumzuur (vitamine B9): Deze vitamine is belangrijk, vooral in de vroege zwangerschap. Het wordt aanbevolen om 2 tot 3 maanden voor de bevruchting een foliumzuursupplement in te nemen. Deze vitamine is belangrijk voor de vorming van nieuw weefsel en draagt onder andere bij aan de vorming van bloedcellen, de hersenen en het zenuwstelsel. De dagelijkse foliumzuurbehoefte van zwangere vrouwen varieert van 0,4 mg tot 1 mg per dag. Een tekort kan leiden tot groeivertraging, geboorteafwijkingen of neurale buisdefecten.   IJzer: IJzer bevindt zich in de rode bloedcellen van het bloed en laat de rode bloedcellen toe om zuurstof op te nemen in de longen en te transporteren doorheen het lichaam, en naar de foetus via de placenta. Zwangere vrouwen hebben meer ijzer nodig omdat hun bloedvolume toeneemt. Bovendien moeten ze hun ongeboren baby van ijzer voorzien. Het ijzer van de baby wordt bij de geboorte bewaard voor de eerste 6 maanden van het leven. Het lichaam heeft vitamine C nodig om ijzer goed te kunnen absorberen.   Calcium: De foetus heeft calcium nodig om zijn skelet en tanden op te bouwen. Calcium, gecombineerd met vitamine D, hecht zich aan de botten en helpt bij de opbouw van een sterk skelet. De behoefte van een vrouw aan calcium neemt dus toe tijdens de zwangerschap, vooral in het derde trimester, wanneer de foetus enorm groeit en de botten bijzonder sterk zijn.   Vitamine D : Vitamine D helpt om calcium te assimileren en vast te zetten aan de botten. Het is ook betrokken bij de groei van cellen en het functioneren van het immuunsysteem. Een adequaat niveau van vitamine D tijdens de zwangerschap biedt de zwangere vrouw en haar kind levenslang voordeel.   Omega 3 : Omega 3 helpt de geesten van de moeder hoog te houden tijdens de zwangerschap en na de geboorte. De bekendste is DHA en de consumptie ervan door de moeder draagt ook bij aan de normale ontwikkeling van de ogen en de hersenen van de foetus en het kind. Het is te vinden in voedingsmiddelen zoals vette vis (zalm, sardines, makreel) en vitaminesupplementen voor zwangere vrouwen en vrouwen die borstvoeding geven.   Zwangere vrouwen wordt geadviseerd om dagelijks een prenataal vitamine- en mineralensupplement te nemen, rekening houdend met het feit dat een gezond dieet essentieel is. Het wordt ten zeerste aanbevolen om met uw arts te spreken om mogelijke tekortkomingen en de exacte behoefte aan supplementen vast te stellen.   Misselijkheid tijdens de zwangerschap Misselijkheid en braken begint meestal tussen 3 en 8 weken zwangerschap en stopt tegen het einde van het eerste trimester. Sommige vrouwen zullen echter tot de 20e week van de zwangerschap worden getroffen. In zeldzame gevallen kan dit ongemak aanhouden tot aan de bevalling. Gember staat bekend om zijn antiemetische eigenschappen. Het is volkomen onschadelijk voor de ongeboren baby en er zijn specialiteiten op de markt die gember in poedervorm of in droge vorm bevatten. Als deze behandeling onvoldoende blijkt te zijn, kan de aanstaande moeder haar arts vragen om moleculen voor te schrijven die aan een medisch voorschrift onderworpen zijn.    Preventieve behandeling van striae De meeste zwangere vrouwen zijn bang om striae te krijgen. Deze kleine paarse, dan witte strepen worden veroorzaakt door het scheuren van de epidermis na een sterke uitrekking van de huid of een hormonale verandering. Ze verschijnen vooral op de buik, heupen, borsten, dijen en billen. Sommige mensen zijn er vatbaar voor, maar het is mogelijk om hun uiterlijk te voorkomen door geschikte producten aan te brengen om de huid te voeden en elastischer te maken. Deze bestaan in de vorm van oliën, crèmes en gels en moeten volledig worden aangebracht op alle plaatsen waar zwangerschapsstriemen kunnen ontstaan. Eenmaal aanwezig kunnen deze alleen worden onderdrukt.   Zware benen ontlasten Gewichtstoename, hormonale veranderingen en het dragen van een baby zorgen ervoor dat er minder bloed circuleert en dat dit ter hoogte van de benen stagneert. Dit minder efficiënte veneuze rendement veroorzaakt een gevoel van zwaarte. Het nemen van koude douches of het masseren van de benen met een geschikte gel (bijv. op basis van paardenkastanjes) zal de bloedsomloop stimuleren en een sterke verlichting geven.   Zwangerschapsmasker voorkomen Zwangerschapsmasker is een hyperpigmentatie van de huid van het gezicht die verschijnt als donkere of donkere bruine vlekken, vooral rond de ogen, het voorhoofd, de neus en boven de lip op het gezicht.

Lees meer

Wat te doen bij angsten?

Angst: De wereld van vandaag is een stressvolle omgeving. Of het nu gaat om onze dagelijkse omgeving of om de beelden die we op het nieuws zien, iedereen kan zich ongemakkelijk voelen en begint zich angstig te voelen. Dit is een normale emotionele toestand die eenmalig kan worden ervaren. Op fysiologisch vlak is angst een zeer krachtige stimulans: het is de angst voor gevaar die ons in staat stelt onze kracht te verzamelen om onze eigen huid te redden. Wanneer de "normale" angstdrempel wordt overschreden, wordt het een lijdensweg. Deze angst kan zich op verschillende manieren manifesteren en leiden tot slaapstoornissen, spierspanning, impact op onze eetlust en spijsvertering, verstoring van onze slaap,... ernstige angst van lange duur kan leiden tot functiestoornissen zoals prikkelbare darmsyndroom, hypertensie of hart- en vaatziekten. Wanneer deze situatie enkele maanden duurt, hebben we het over angststoornissen, die in verschillende vormen kunnen bestaan.   Verschillende vormen van angst Gegeneraliseerde angst wordt gekenmerkt door een aandoening waarbij de persoon zich gedurende een periode van minstens zes maanden onafgebroken zorgen maakt. Angst gaat vaak gepaard met een of meer van de volgende symptomen: ernstige onrust en/of een overweldigd gevoel. Bij een paniekaanval ervaart de persoon een plotseling begin van paniek die enkele minuten duurt en gepaard gaat met intense fysieke symptomen. Iemand zal een paniekstoornis krijgen als hij of zij herhaaldelijk en onvoorspelbaar paniekaanvallen ervaart. De persoon zal dan voortdurend bang zijn voor een nieuwe paniekaanval. Een intense of irrationele angst leidt vaak tot fobieën over objecten of dieren (vliegtuig, spin,...) of situaties (praten in het openbaar, het hoofd onder water steken,...). Vaak leiden deze fobieën tot het systematisch vermijden van situaties die angst oproepen, wat kan leiden tot moeilijkheden in het sociale leven van het individu.  OCD (obsessieve dwangmatige stoornis) leidt ertoe dat het individu dwangmatige gebaren of gedragingen herhaalt, zonder duidelijke reden en soms tot het punt van absurditeit (bv. ontelbare keren handen wassen, controleren of de sloten goed gesloten zijn,...). Posttraumatische stress treedt op na een gewelddadige of bijzonder stressvolle gebeurtenis (militairen die terugkeren van een oorlogsmissie, die een ernstig auto-ongeluk hebben gezien of gehad,...). Angstststoornissen kunnen ook leiden tot alcohol- of drugsverslaving.   Oorzaken Sommige mensen hebben meer last van angst dan anderen. Erfelijkheid kan een rol spelen: de kinderen van bezorgde personen kunnen bezorgder zijn dan anderen, vanwege genetische kwetsbaarheid en omdat ze in de omgeving van hun ouders hebben geleefd die voortdurend bezorgd waren. De omgeving en de levensgebeurtenissen hebben een enorme invloed; echtelijke, professionele en financiële problemen veroorzaken angstige situaties. Karaktertrekken zoals een gebrek aan zelfvertrouwen of een laag zelfbeeld dragen ook bij aan een verhoogde angst. Trauma en misbruik kunnen ook bijdragen aan angst, evenals intense en herhaaldelijke stress. Angst gaat vaak gepaard met depressie.   Behandelingen Angstststoornissen zijn soms moeilijk te identificeren omdat ze zich kunnen verschuilen achter hart-, maag- en neurologische stoornissen. Naast de behandeling met medicijnen en het gebruik van een psycholoog kunnen bepaalde technieken en voedingssupplementen een grote steun zijn. Regelmatige lichaamsbeweging, ontspanning en meditatietechnieken zijn belangrijk. Cardiale coherentie is een eenvoudige techniek, toegankelijk voor iedereen, die bestaat uit het beheersen van de ademhaling om stress en angst te kalmeren. Door 3 dagelijkse sessies van elk 5 minuten te oefenen, kan een verbetering van het stressmanagement zeer snel worden gezien. Om weer een goede hartcoherentie te krijgen, is het voldoende om het ademhalingsritme weer onder controle te krijgen. Over het algemeen ademen we 12 tot 15 keer per minuut in rust. In het kader van de coherentie van het hart ademen we vrijwillig en regelmatig 6 keer per minuut. Magnesium staat bekend om zijn effect op het nerveuze, emotionele maar ook psychische evenwicht. Het neemt deel aan de regulatie van het hartritme, is fundamenteel op het niveau van de spieren en in vele metabole reacties van het menselijk lichaam. Omega-3 draagt bij aan een beter nerveus evenwicht, hetzij door het eten van meer vette vis, hetzij door het nemen van een voedingssupplement. Verschillende planten kunnen door hun kalmerende eigenschappen milde angst wegnemen: Valeriaan is effectief gebleken bij angstgerelateerde slaapstoornissen. Passiebloem kan worden gebruikt om bepaalde uitingen van angst, zoals slaapstoornissen en hartkloppingen, te kalmeren.  Meidoorn kan worden gebruikt om het gevoel van verhoogde hartkloppingen te verminderen voor diegenen wiens hartslag versnelt bij een stressvolle situatie. Het kan ook het gevoel van "geknoopte keel" en klamme handen verlichten. Citroenmelisse kan stress behandelen en de stemming positief veranderen door zijn ontspannende en kalmerende eigenschappen. Aan de andere kant werken de regulerende eigenschappen tegen stressgerelateerde buikkrampen of spasmen. We kunnen ook saffraan, ashwagandha en rhodiola noemen.   In de homeopathie zouden therapieën kunnen bijdragen : Ignatia voor mensen die het gevoel hebben dat ze lijden aan te veel emotionaliteit, angst die hen boos kan maken, soms onredelijk.   Gelsemium sempervirens voor plankenkoorts, angst, slaapstoornissen en tijdens een emotionele schok. 

Lees meer

Het bestrijden van virale infecties

Het is interessant om alle factoren te kennen die ons kunnen helpen onze immuniteit te behouden of zelfs te versterken en ons te helpen effectief te vechten tegen elke bacteriële of virale aanval. Onze immuniteit is zwakker in de winter omdat we meer tijd binnenshuis doorbrengen, in besloten ruimtes waar de ultraviolette (UV) stralen van het zonlicht geen vitamine D kunnen produceren of als desinfectiemiddel kunnen fungeren. Onze immuniteit heeft voldoende lucht nodig met minstens 20% zuurstof. Bovendien brengen we in de winter meer dan 20 uur per dag binnenshuis door. Ook moet worden opgemerkt dat we in deze tijd van het jaar minder groenten en fruit eten dan in de rest van het jaar. Ze vormen echter een geprivilegieerde bron van vitaminen en mineralen die essentieel zijn voor een effectieve immuniteit. Bovendien wordt deze immuniteit vaak aangetast door het innemen van niet-essentiële antibiotica.   Het gevolg van deze antibiotica-inname kan resistentie tegen bepaalde bacteriën zijn en dit fenomeen is verantwoordelijk voor 25.000 sterfgevallen per jaar in Europa en 100.000 in de Verenigde Staten.   Een ander interessant fenomeen is het feit dat 90% van de sterfgevallen als gevolg van de seizoensgriep zich voordoen bij onze senioren, ondanks de vaccinatiecampagnes. In het geval van virusziekten is het niet noodzakelijkerwijs het virus dat doodt. Vaak verzwakt dit virus een reeds verzwakt immuunsysteem.   Er zijn een aantal patiëntprofielen met verlaagde immuniteit. Het gaat om mensen die lijden aan aandoeningen van de luchtwegen (astma, enz.), diabetici, mensen met overgewicht, mensen met een metabool syndroom, mensen die te veel suiker eten, vlees, kaas, rokers, chronische slapeloosheid, mensen die onder stress staan (door overmatige cortisol-productie), enz. Het is daarom essentieel om de basisprincipes van immuniteit te onthouden. Deze kunnen worden samengevat in drie essentiële punten: bewegen, slapen en gezond eten. Lichamelijke activiteit: Het is algemeen aangetoond dat fysieke activiteit de immuniteit versterkt, vooral door het opbouwen van spiermassa. Dit is des te belangrijker omdat we met de leeftijd, over het algemeen vanaf de leeftijd van 50 jaar, geleidelijk aan spiermassa verliezen, met een snelheid van 1% per jaar. Dit verplicht senioren om hun consumptie van (eerder plantaardige) eiwitten te verhogen. Deze vermindering van de spiermassa gaat hand in hand met een afname van de glutaminereserves. Glutamine is direct betrokken bij de weerstand tegen infecties. Slaap: Het is belangrijk om voldoende slaap te krijgen, zodat het groeihormoon 's nachts zijn werk kan doen en alle cellen die door onze dagelijkse activiteit zijn beschadigd, kunnen herstellen. Kwaliteitsslaap wordt gerespecteerd en voorbereid, ongeacht onze leeftijd. Voeding: Het is belangrijk om te weten welke voedingsstoffen essentieel zijn voor de productie van onze antivirale en antibacteriële wapens en welke te vermijden om geen extra wapens te geven aan besmettelijke stoffen. Verzadigde vetzuren, bepaalde kazen en gebakken voedsel, overtollige omega 6 laten bacteriën en virussen toe om een stevige membraan op te bouwen, die niet kan worden aangetast door de bijtende stoffen die door de witte bloedcellen worden afgescheiden om ze te vernietigen. Het is ook noodzakelijk om aandacht te besteden aan de suikerinname. De zogenaamde "snelle" suikers verhogen namelijk snel het bloedglucosegehalte, wat na een reeks biologische processen leidt tot een afname van de productie van antilichamen en dus minder weerstand tegen infecties.   Voedingsstoffen die de voorkeur verdienen : Elke anti-inflammatoire stof zal welkom zijn, zoals omega 3 (kleine vette vis, ...) en anti-oxidante voedingsstoffen. ·         Knoflook heeft componenten met een antioxiderende en ontstekingsremmende werking. Het wordt traditioneel gebruikt om het lichaam te versterken en het immuunsysteem te stimuleren dankzij de antiseptische, schimmelwerende en voedende eigenschappen. Een knoflooksupplement kan een goede manier zijn om de werking van het immuunsysteem te verbeteren, vooral in de winter. ·         Vitamine D3 kan een krachtig beschermend effect hebben tegen virusinfecties. ·         Vitamine C kan effectief zijn in de strijd tegen infecties. Het is ook interessant om overmatige oxidatie in de longen tegen te gaan en zo de negatieve gevolgen van roken of luchtvervuiling te verminderen. Deze eigenschap is vooral nuttig tegen virussen die de luchtwegen aanvallen. ·         Het is ook bekend dat vitamine E het immuunsysteem versterkt, vooral bij mensen ouder dan 50 jaar die het enorm missen. ·         Selenium: een gebrek aan selenium verhoogt het risico op besmetting van virale infectieziekten. ·         Zink zou de activiteit van virussen afremmen en de vermenigvuldiging van deze virussen in de celcultuur blokkeren, zo blijkt uit een in-vitrostudie. ·         Het co-enzym Q10 staat bekend als een krachtige longbeschermer. Een gebrek aan Co Q10 leidt vaak tot een vermindering van de ademhalingscapaciteit in het geval van een virale infectie. Maar vooral wapen u tegen infecties door te zorgen voor een goede immuniteit. Indien nodig spreek er over met uw arts.

Lees meer

Honden- en kattenparasieten

Vlooien: De aanwezigheid van vlooien op uw huisdier is niet te wijten aan een gebrek aan hygiëne. Over het algemeen worden vlooien tijdens een wandeling buitenshuis meegenomen. Als uw huisdier er maar één vangt, zal het zich onmiddellijk voortplanten en het hele huis met zijn kolonie overmeesteren. Detectie gebeurt door het observeren van uw huisdier. Het dier krabt abnormaal en werpt haar af. Door de haren in de krabzone te onderzoeken, kan men fijne zwarte deeltjes opmerken die de uitwerpselen van vlooien zijn. Deze uitwerpselen kunnen ook zichtbaar zijn in de minder behaarde delen zoals tussen de dijen.   Sommige meer allergische dieren kunnen zich krabben met bloed. Een ander gevolg is dat de vlo ook taenia kan overbrengen, een platworm die in de darm groeit. Een jong dier dat zwaar is besmet of verzwakt door een andere ziekte kan bloedarmoede ontwikkelen. Honden- en kattenvlooien kunnen ook een darmparasiet, Dipylidium caninum, overbrengen, wat kan leiden tot problemen met blindheid bij zeer jonge kinderen. Daarom is het vaak raadzaam om uw huisdier regelmatig te ontwormen naast de vlooienbestrijding. Mensen kunnen gebeten worden, vooral in de benen.    Preventie: Een dier dat in contact komt met de buitenwereld of andere dieren wordt blootgesteld aan mogelijke besmetting. We stellen enkele basisregels voor om het risico op besmetting tot een minimum te beperken. ·         Behandel al uw dieren preventief vanaf het begin van het seizoen, of zelfs het hele jaar door voor dieren die in continu verwarmde ruimtes leven. ·         Stofzuig de leefruimtes van uw huisdier regelmatig, met bijzondere aandacht voor manden, kussens, tapijten, vloeren, gordijnen en andere meubelondergronden. Hierdoor wordt niet alleen een deel van de eieren en larven verwijderd, maar ook voedsel (uitwerpselen) uit de vroege stadia. Bovendien, door het creëren van trillingen, dwing je de vlooien die wachten in hun cocon te voorschijn te komen. Teken: Teken vermenigvuldigen zich tussen 0° tot 20°. De lente en de herfst zijn de seizoenen waarin ze het vaakst voorkomen, maar honden en katten moeten het hele jaar door worden beschermd omdat ze veel ziekten kunnen overdragen. Ze zijn zowel op het platteland als in de stad te vinden (hagen in tuinen, parken, gras, struiken, ...).   Behandeling: Er zijn een groot aantal ongediertebestrijdingsmiddelen beschikbaar in verschillende vormen. Slechts een klein aantal is echt effectief tegen vlooien en teken. Het ideaal is een product dat permanent aanwezig is op het haar. Dit maakt het mogelijk om de vlo te doden voordat hij de tijd heeft om het dier te bijten en zo een allergie te veroorzaken voordat hij zich aan het dier kan vasthechten.  De antiparasietaire middel moet ook een zekere waterbestendigheid hebben om zijn effectiviteit te kunnen behouden als het dier in nat weer naar buiten gaat. Het is niet aan te raden om uw huisdier 3 dagen voor en 3 dagen na het aanbrengen van een vlooienbestrijdingsproduct (spot on) te wassen, aangezien het product zich door de lipidische film op de huid verspreidt.   De meest effectieve behandelingen zijn : ·         Halsbanden omdat ze het voordeel hebben dat ze enkele maanden meegaan. Hun nadelen zijn dat ze vooral op de nek handelen, katten kunnen last ondervinden door de hinder van de band en sommigen worden geïnactiveerd door water. ·         Sprays bedwelmen vlooien en teken door eenvoudig contact binnen enkele minuten na sproeien op het dier. Ze zijn een maand lang actief en zijn de favoriete behandeling voor langharige honden. ·         Pipetten. Het product verspreidt zich vanzelf over het hele lichaam in één dag na toepassing tussen de schouderbladen van het dier. Vanwege hun gebruiksgemak worden ze het meest gebruikt. Bij langharige honden is het interessant om deze preventie te gebruiken naast de sprays. Dieren moeten hun hele leven lang behandeld worden tegen vlooien- en teken. Hierdoor worden de  vlooien direct gedood bij het overspringen van andere honden, katten of wilde dieren,  of worden hun eieren vernietigd. Tekenen moeten ook onmiddellijk worden verwijderd. Zo beschermt u uw geliefde dieren tegen toekomstige vlooienplagen of teken.   Parasitaire wormen: Onze honden en katten kunnen worden besmet met verschillende parasitaire wormen die hun gezondheid aantasten en overdraagbaar zijn op de mens. Parasitaire wormen zijn rondwormen of nematoden en lintwormen of cestoden. Over het algemeen gaat de plaag onopgemerkt voorbij. Maar sommige symptomen kunnen de aandacht trekken: gewichtsverlies, diarree, braken, hoesten, doffe vacht. De wormen kunnen zichtbaar zijn als ze uit de anus komen: o   in de vorm van kleine rijstkorrels (platworm of lintworm of taenia) o   in de vorm van spaghetti (spoelwormen of rondwormen)   Lintwormen kunnen anale jeuk veroorzaken, waardoor het dier zijn achterste op de grond gaat wrijven of zich vaker gaat likken. Vervuiling kan afkomstig zijn van : ·         een besmet voedsel (stuk vlees, ...) ·         door prooien (knaagdieren, vogels) die als tussenpersoon optreden ·         door de uitwerpselen van besmette dieren. De wormeieren in de uitwerpselen kleven aan de poten, het haar of de neus van het dier dat besmet is door het likken. ·         door vlooien die wormen overbrengen door in hun gastheer te bijten of als het dier ze inslikt door zichzelf te likken   Het is belangrijk om te weten dat 90% van de pups en kittens geparasiteerd worden door rondwormen. Het is daarom noodzakelijk om ze te ontwormen: ·         vanaf de leeftijd van 2 weken voor de puppies. ·         vanaf de leeftijd van 3 weken voor kittens ·         dan regelmatig tot de leeftijd van een jaar.   Behandeling: Veel wormen zijn overdraagbaar op mensen. Een schema van preventieve ontworming (2 tot 4 keer per jaar) is daarom essentieel om de gezondheid van het hele gezin te waarborgen. Verschillende methoden zijn mogelijk: ·         De tabletten kunnen heel klein zijn en gemakkelijk te slikken of te verstoppen in voedsel. Sommige zijn zelfs smakelijk geworden en kunnen als traktatie worden gegeven. ·         pipetten, die ook vlooien- en tekenwerende middelen bevatten. Hun grote voordeel is dat het product achter in de nek, tussen de schouderbladen, wordt afgezet. En dat ze minder handeling nodig hebben dan een product dat moet worden ingeslikt. ·         Pasta's en vloeistoffen worden minder gebruikt voor volwassenen, maar zijn zeer praktisch voor het ontwormen van puppy's of kittens. Ze worden geleverd in de vorm van gegradueerde spuiten of flacons met een meetpipet en worden mondeling gegeven.

Lees meer

Hoe behandel ik een eczeem?

Beheer van Atopisch Eczeem : Eczeem of atopische dermatitis is de meest voorkomende vorm van eczeem en komt vooral bij zuigelingen voor. De oorsprong is complex en multifactorieel en er zijn verschillende therapeutische interventies om de ziekte te bestrijden... maar in elk geval zijn een goede behandeling en ondersteuning van het grootste belang, aangezien de ziekte een ernstige psychosociale impact kan hebben op de kwaliteit van het leven.Atopische dermatitis is een ontstekingsziekte die zich vanaf de eerste maanden van het leven kan manifesteren.   De normale huidbarrière is aangetast. De niet-atopische huid kan worden vergeleken met een perfect ondoordringbare "voedselfilm" die geen water of deeltjes doorlaat, in tegenstelling tot de atopische huid, die kan worden weergegeven met "vloeipapier". De huid van atopische patiënten laat de doorgang toe van verschillende allergenen, voornamelijk milieuallergenen. Deze allergenen kunnen dus de huidbarrière binnendringen en de immuuncellen chronisch activeren en zo huidontsteking (eczeem) veroorzaken. De huid "verdedigt" zich als het ware tegen deze externe agressie. Het bestaat ook uit een vicieuze cirkel; een zeer droge huid is een zeer jeukende huid. Dit permanente jeukgevoel kan leiden tot herhaaldelijke krabben. Dit vermindert de capaciteit van de natuurlijke afweer van de huid en daardoor kan de huid haar rol als barrière tegen schadelijke stoffen van buitenaf niet meer spelen.   Oorsprong: Het is waarschijnlijk dat atopisch eczeem het gevolg is van genetische en/of omgevingsfactoren. De symptomen kunnen worden verergerd door transpiratie, hitte, zeep en shampoo, en ruwe kleding. De symptomen kunnen ook worden uitgelokt door allergische reacties, bijvoorbeeld op huisstofmijten, pollen, huisdieren of bepaalde voedingsmiddelen.   Symptomen : Atopische dermatitis veroorzaakt ernstige droogte van de huid en rode, droge (soms sijpelende) vlekken die jeuk kunnen veroorzaken. Er is ook schilfering en verdikking van de huid. De locatie is ook gerelateerd aan de leeftijd, waarbij eczeem vooral het gezicht en de hoofdhuid treft bij kinderen jonger dan twee jaar en de holte van de knie, de plooi van de elleboog en de polsen en enkels bij hun ouderen.  De ernst en de omvang van de letsels lopen sterk uiteen, met afwisselend periodes van opflakkeringen en remissies. Bacteriële, virale en schimmelcomplicaties, die verantwoordelijk zijn voor superinfecties, kunnen niet worden uitgesloten.   Preventie : Het volgende moet worden overwogen: ·         Neem een lauwwarme douche (maximaal 5 minuten) in plaats van een warm bad en droog jezelf af door te deppen, zonder te wrijven. ·         Gebruik een zeepvrij dermatologisch zeep, niet-schuimend surgras of wasoliën. Geef de voorkeur aan de hand over het washandje. ·         Gebruik Marseille-zeep als wasmiddel en zorg ervoor dat de was goed wordt gespoeld. ·         Geef de voorkeur aan katoen, linnen en zijden kleding. ·         Vermijd cosmetica omdat ze conserveringsmiddelen en parfums bevatten of gebruik hypo-allergene producten. ·         Vermijd een oververhitte omgeving en oververhitte kleding, want het zweet is irritant.   Behandeling : Het basisprincipe is de hydratatie van de huid. Dit is de dagelijkse basisbehandeling. Het gebruik van aangepaste crèmes en melk helpt bij de bestrijding van uitdroging van de huid, bron van jeuk en het herstel van de huidbarrière. Op ureum gebaseerde emolliënten kunnen niet worden gebruikt bij kinderen jonger dan drie jaar. Een goed geleide verzachtende behandeling kan sterke opflakkeringen van eczeem beperken en er moet worden opgemerkt dat dure producten niet noodzakelijkerwijs effectiever zijn.   Crèmes en zalven op basis van cortisonen worden vaak voorgeschreven en moeten vóór het aanbrengen van de vochtinbrengende crème op de door de arts aangegeven frequentie worden aangebracht. Ze helpen huidontsteking en de daarmee gepaard gaande jeuk tegen te gaan. Afhankelijk van de getroffen gebieden kan de arts verschillende corticosteroïde crèmes met verschillende concentraties voorschrijven. De jeuk die gepaard gaat met eczeem kan worden verholpen door een antihistaminicum in te nemen. Vanaf de leeftijd van twee jaar kan de arts moleculen voorschrijven die topische immunomodulatoren worden genoemd. Deze kunnen worden toegepast bij de eerste symptomen van de flare-up of als een relais naar cortisone preparaten. Deze moleculen hebben een ontstekingsremmende werking, zoals cortisone, maar zonder de bijwerkingen op lange termijn.   Advies : Kinderen met atopisch eczeem hebben een grotere gevoeligheid voor superinfectie van de huid. Het is dus noodzakelijk om contact te vermijden met mensen die lijden aan waterpokken, koortsblaren, gordelroos, wratten,  ... en om snel contact op te nemen met de kinderarts of de dermatoloog wanneer een van deze infecties zich voordoet.   Het krabben veroorzaakt huidlaesies die kunnen worden gesuperinfecteerd. Wanneer de huid roder en warmer wordt en er sprake is van een verdachte ontlading, is het belangrijk om uw arts te raadplegen.   Natuurlijk is atopisch eczeem niet besmettelijk. Het is soms een goed idee om deze ziekte uit te leggen aan uw kind en zijn of haar leraar, zodat zij zich soepel kunnen integreren in de school omgeving. Het is ook belangrijk om op te merken dat de jeuk soms aanzienlijk is en de slaap en het humeur van een kind kan beïnvloeden. Daarom moet de entourage worden gewaarschuwd voor een goed begrip en tolerantie.

Lees meer

Arthrose

Arthrose: Artrose is een degeneratie van het gewrichtskraakbeen zonder een bepaalde infectie of ontsteking. Er zijn echter vormen met een ontstekingscomponent en veel patiënten hebben sporadisch een opflakkering van de ontsteking. Deze degeneratie leidt tot een min of meer snelle vernietiging van het kraakbeen dat de uiteinden van de botten bedekt. Anatomisch gezien gaat deze verdwijning gepaard met botproliferatie onder het kraakbeen. Wanneer de botten elkaar raken, verschijnen er stijfheid of blokkades.   Dit is de meest voorkomende gewrichtsziekte. De eerste symptomen verschijnen meestal vanaf de leeftijd van 40-50 jaar, maar de ziekte begint vaak veel eerder in het leven. Factoren die artrose bevorderen zijn veroudering, vrouwelijk geslacht, erfelijkheid, gewrichtsontsteking, gewrichtstrauma, overgewicht, het dragen van zware lasten, slechte houding, ontstekingsziekten.   Symptomen: Pijn is het belangrijkste symptoom. Het varieert afhankelijk van het betrokken gewricht. De kenmerken van pijn bij artrose zijn bijzonder: ·         Het wordt getriggerd en verhoogd door beweging. Het stopt of neemt af als het gewricht in rust is. ·         Het is minder pijnlijk in de ochtend, neemt toe in de loop van de dag en is op zijn ergst in de avonduren. ·         Het bemoeilijkt het in slaap vallen, maar kan bij wijze van uitzondering leiden tot nachtelijk ontwaken. ·         Het verschijnt telkens als het gewricht in kwestie wordt onderworpen aan een inspanning: lopen voor heupartritis, trappen beklimmen voor de knie, de arm optillen voor de schouder, ... Tegen deze chronische, pijnlijke achtergrond kan er echter sprake zijn van opflakkeringen, die zich manifesteren in nachtelijke ontwakingen en soms duurt het 's ochtends wel even om op gang te komen.   Sommige arthroses zijn zeer snel progressief, terwijl andere zich slechts zeer langzaam ontwikkelen. De progressie van de artroseziekte gaat in de richting van progressieve verergering en kan leiden tot gewrichtsblokkade. Het optreden van bewegingsbeperking (ankylose) en misvorming is het belangrijkste element.   Osteoartritiserende letsels zijn onomkeerbaar en leiden, naast misvormingen, tot verstijving van de gewrichten die zich kunnen ontwikkelen tot een gedeeltelijke niet meer kunnen gebruiken van het gewricht. Naarmate de artrose vordert, wordt 's morgens bij het opstaan van de patiënt ook de ochtendstijfheid waargenomen. Ook hier is de ochtendstijfheid in het begin licht en verdwijnt deze snel, maar dan is deze stijfheid langer en kan soms zelfs gedurende de dag optreden, als men lang onbeweeglijk blijft. In geval van gevorderde artrose, wanneer het kraakbeen niet meer aanwezig is om te dempen, kan er een krakend geluid ontstaan.   Tips die dagelijks moeten worden gevolgd Het is belangrijk om te weten dat je de gewrichten nooit moet forceren tijdens een periode van artrose. ·         Rust is essentieel als de ziekte een van de belangrijkste gewrichten (enkel, heup, knie) aantast. Door te rusten kan het kraakbeen zich namelijk weer opbouwen. Om het artrosegewricht te sparen, aarzel dan niet om op een stok te leunen of een bagagekar te gebruiken. ·         Deze rust mag echter niet te lang duren, omdat het dan des te moeilijker is om de betreffende gewrochten te remobiliseren. ·         Lichaamsbeweging wordt aanbevolen in geval van artrose. Oefening (behalve tijdens acute pijnlijke aanvallen) is zeer nuttig: het helpt zowel de pijn te bestrijden als het ontstaan van gewrichtsschade te verminderen. Daarnaast helpt fysieke activiteit bij het bestrijden van overgewicht, waardoor de druk op de gewrichten afneemt. Een ander voordeel van het sporten bij artrose is dat het lichaam door het versterken van pezen en spieren beter bestand is tegen de gewrichtsschokken die door fysieke activiteit worden opgewekt. Bovendien is een goed gespierd gewricht beter bestand tegen een heftige schok of val.    Medicamenteuze behandeling: De behandeling van artrose is gebaseerd op verschillende farmacologische alternatieven: ·         Eenvoudige pijnstillers: Paracetamol wordt beschouwd als de eerstelijns pijnstiller per os. ·         Niet-steroïde anti-inflammatoire geneesmiddelen: naproxen, ibuprofen... ·         Intra-articulaire injecties van steroïdale anti-inflammatoire geneesmiddelen (corticosteroïden) of hyaluronzuur. ·         Van NSAID's en corticosteroïden is aangetoond dat ze de progressie van artrose naar ankylose vertragen. Niet medicamenteuze behandeling: Niet medicamenteuze behandeling, in voedingssupplementen zijn collageen, kurkuma, chondroïtinesulfaat en msm.  ·         Collageen is het eiwit dat het meest aanwezig is in het menselijk lichaam, vooral in kraakbeen, pezen, ligamenten en bindweefsel. Het nemen van op collageen gebaseerde voedingssupplementen kan helpen de kraakbeenlaag te beschermen en de pijn te verminderen. ·         Kurkuma, een wortel die al vele jaren in de traditionele geneeskunde wordt gebruikt, bevat curcumine. Deze molecule heeft een krachtige antioxiderende werking en helpt bij het bestrijden van ontstekingen. ·         Chondroïtinesulfaat is een bestanddeel van de kraakbeenmatrix. Het helpt de osmotische druk te handhaven door water te absorberen en helpt het kraakbeen te hydrateren. Het draagt ook bij aan de flexibiliteit en elasticiteit van het bot. Het beschermt het kraakbeen tegen enzymatische reacties en schade door vrije radicalen. ·         Het msm, of methylsufonylmethaan, is een zwavelhoudende molecule en wordt verondersteld te helpen de immuunfuncties te behouden en het bindweefsel (pezen, diepe dermis, collageen, kraakbeen, ...) in goede staat te houden.   Homeopathische behandeling : ·         Dulcamara, Rhus Toxicodendron en Natrum Sulfuricum zijn de belangrijkste stammen die in de homeopathie gebruikt kunnen worden voor de behandeling van artrose. Deze stammen worden gebruikt voor weergevoelige artrose waarbij de pijn wordt verbeterd door beweging.  ·         Bryonia en Ledum Palustre zijn de stammen die gebruikt kunnen worden voor artrose waarvan de pijn wordt verergerd door beweging.

Lees meer

Wond verzorging

Wond verzorging: Kleine wonden maken deel uit van het dagelijks leven voor zowel kinderen als volwassenen. Meestal sluit de gewonde huid zich snel als de wond goed is verzorgd. De optimale behandeling van een wond hangt af van de aard ervan en heeft als doel de best mogelijke genezing te bereiken, onder goede omstandigheden, terwijl het risico op infectie wordt vermeden. Het is ook belangrijk om rekening te houden met factoren als: ·         de locatie van de wond. Zo zal bijvoorbeeld een wond aan de voet gemakkelijker vatbaar zijn voor infecties. Een wond in de borstkas is altijd potentieel ernstiger, omdat beoordeeld moet worden of de onderliggende organen niet beschadigd zijn. ·         de leeftijd en gezondheidstoestand van de patiënt. Een jong kind zal sneller genezen dan een oudere. Er moet worden nagedacht over de vraag of de patiënt antistollingsmedicatie gebruikt of diabetes heeft. ·         de kleur van het wondbed helpt bij het bepalen van het stadium van de wondgenezing.   Verschillende soorten wonden: Vorming en behandeling van schaafwonden: Schaafwonden komen vaak voor tijdens een val, vooral bij kleine kinderen. Reiniging en desinfectie zijn zeer belangrijk, omdat beschadiging van de huidbarrière een ideale ingang is voor ziekteverwekkers. Bovendien kunnen bij schaafwonden vaak kleine vreemde voorwerpen in de gewonde huid aanwezig zijn. ·         Het is belangrijk om de wond te behandelen met schone handen ·         Maak de wond schoon met lauw water en indien mogelijk een beetje zeep totdat het vuil is verdwenen en dep het voorzichtig droog. ·         Ontsmet de wond met een antibacterieel middel, bijv. chloorhexidine of polyvidon-jodium. Gebruik nooit alcohol, want dat is pijnlijk (of pikt enorm). ·         Zodra er zich een korst op de wond heeft gevormd en de wond zich heeft gesloten, is het aan te bevelen de behandeling van de wond voort te zetten met een helende crème. Dit is belangrijk bij schaafwonden aan de elleboog of de knie, omdat de huid voortdurend wordt aangespannen of in beweging is en minder snel geneest. Snijwonden: Ook in het dagelijks leven komen er veel snijwonden voor, of het nu gaat om het snijden van groenten of het doen van klusjes. De bloeding veroorzaakt de verdrijving van ziekteverwekkers. Uit voorzorg wordt echter aanbevolen om de huid te ontsmetten met een antiseptisch middel (chloorhexidine of polyvidon-jodium). In geval van een zware bloeding is de eerste reflex om de wond samen te drukken. Sommige sneden zijn matig diep en het gebruik van kunstmatige hechtingen die in de apotheek worden verkocht, kan nuttig zijn (steristrips). Deze kunstmatige hechtingen zouden deel moeten uitmaken van onze medicijnkasten. Voor diepere snijwonden zal het contact met een arts onontbeerlijk zijn. De snede moet dan worden bedekt met een ademend verband dat dagelijks moet worden vernieuwd. Bij het voortzetten van de behandeling is het gebruik van een helende crème geïndiceerd om de genezing van de gewonde huid te bevorderen.   Kloven: Dit zijn fijne huidwonden veroorzaakt door droge huid, meestal op sterk belaste en gekeratineerde plekken zoals de hiel en de duim. Ziekteverwekkers kunnen de huid binnendringen en een infectie veroorzaken. ·         Het is belangrijk om de wonden met schone handen te behandelen. ·         Zorg ervoor dat het te behandelen gebied schoon is, bijvoorbeeld door het te laten weken in lauw water. ·         Eventuele eeltplekken moeten worden verwijderd (puimsteen, ...). ·         Droog en breng een antiseptische en helende crème aan Bij frequente scheuren of diabetes is het verstandig om uit voorzorg een arts te raadplegen. Blaren: Er kunnen blaren verschijnen op een plotseling gestresste huid. Soms is de dunne huid die de blaar bedekt gescheurd en ontsnapt er vocht en vormt zich een wond. Vergeet in dit geval niet de gewonde huid te ontsmetten. Verbanden die geschikt zijn voor blaren kunnen de blaar sneller laten genezen en de pijn verlichten. Na verloop van tijd raakt de huid gewend aan de nieuwe belasting en vormt een geile laag die voorkomt dat er nieuwe blaren ontstaan. Brandwonden: Er zijn verschillende soorten brandwonden (hitte, chemische, elektrische, ...). Laat altijd eerst water over de brandwond lopen en ga dan verder met de behandeling. Thuis kunt u oppervlakkige eerste en tweede graads brandwonden behandelen die kleiner zijn dan een 2 euromuntstuk. ·         Koel de huid af met lauw of koud water gedurende 20 minuten om de huid proberen te sparen ·         In geval van een chemische verbranding, spoel met warm water gedurende 30 tot 60 minuten. Om de genezing te bevorderen moet een hydraterende zalf van het type Flamigel 2-3 keer per dag worden aangebracht totdat de pijn verdwijnt, indien nodig onder een steriel kompres.  De etherische olie van Lavendel Aspic kan zeer effectief zijn bij 1e en 2e graads brandwonden. Het heeft helende en ontstekingsremmende eigenschappen en moet onverdund worden toegepast. De pijn verdwijnt bijna onmiddellijk.

Lees meer

Terug naar school: daar zijn ze weer

Terug naar school, daar zijn de luizen weer: Hoofdluizen kunnen op elk moment, zomer of winter, voorkomen. Het zijn kleine insecten, variërend in kleur van lichtgrijs tot bruin en tot 3 mm lang. Ze bijten door de huid en voeden zich met bloed. Volwassen vrouwelijke luizen leggen ongeveer 10 eieren per dag gedurende 3 tot 4 weken. Deze eitjes zijn de neten die met een soort lijm aan de haarwortels worden bevestigd en een week later uitkomen.  Aan het begin van het schooljaar is het vaak gunstiger voor hun voortplanting in scholen, dan is dat simpelweg omdat er een vakantieperiode volgt waar de kinderen meerdere activiteiten hadden waar het contact tussen de kinderen groter is, zoals zomerkampen, stages, ... Luizen springen of vliegen niet en worden ook niet door huisdieren overgedragen. Ze worden verspreid door middel van direct contact met het hoofd. Overdracht via kussens, mutsen, hoofdsteunen,... komt niet zo vaak voor omdat luizen die het menselijk lichaam verlaten slechts twee dagen zonder bloed kunnen blijven leven en nadien sterven aan uitdroging. Luizen en neten worden op verschillende manieren bestreden: ·         Gebruik de hoofdluiskam op nat haar: bevochtig het haar met een mengsel van water en azijn, breng een goede dosis shampoo aan, ontwar het haar met een conventionele kam, kam het haar met een hoofdluiskam, kam van achter naar voren, maak de hoofdluiskam schoon en herhaal de operatie, maar deze keer van voor naar achter. ·         Lokale behandeling met dimethicone. Lotions en sprays op basis van dimethicone, siliconenolie, zijn voldoende effectief. Hun actie is mechanisch en bestaat uit het vormen van een film die de luizen en de neten verstikt. ·         Shampoos en lotions op basis van insecticiden (permethrin, malathion, ...) vergiftigen de luizen en neten. Ze werken effectief, maar kunnen bijwerkingen hebben zoals allergische reacties of irritatie. ·         Etherische oliën moeten met zorg worden gebruikt, door ze te mengen met andere plantaardige oliën. De meest gebruikte zijn lavendel, geranium en tea tree. Hun klinische effectiviteit is niet aangetoond. Er zijn aanvullende maatregelen van toepassing: ·         Reiniging van kammen en borstels die in contact zijn geweest met luizen, met warm water (minimaal 60° gedurende 5 minuten) ·         Was lakens, handdoeken, dekbedden, kleding op 60° in geval van een aanhoudende of terugkerende infectie. Het is noodzakelijk om de kleding te wassen die de laatste 2 dagen door de besmette persoon zijn gebruikt. Wat niet op 60° kan worden gewassen, kan 2 dagen in de open lucht blijven of 24 uur in de vriezer worden geplaatst. ·         Informeer andere mensen waarmee u in contact bent geweest zodat zij ook de nodige maatregelen kunnen nemen. Tot slot is het goed om te weten dat de jeuk na het verwijderen van de luizen nog twee weken kan aanhouden en dat het belangrijk is om alle familieleden tegelijkertijd te onderzoeken, zodat alle besmette leden tegelijkertijd kunnen worden behandeld.

Lees meer

Voeten: de basis van ons lichaam: hoe ze best verzorgen?

Voetverzorging: De voet speelt een belangrijke rol omdat hij het gewicht van het lichaam in de staande positie ondersteunt en beweging mogelijk maakt. De huid, als beschermingsmiddel, is ook dikker. In de winter stikken (of bevriezen!) onze voeten onder lagen kousen en in grote schoenen. In de zomer gaan we op blote voeten op alle oppervlakken zonder veel zorg. En we moeten ook rekening houden met alle keren dat ze in slecht passende schoenen zitten staan. In het algemeen wordt er, ondanks het feit dat onze voeten voortdurend worden misbruikt, niet de nodige aandacht aan besteed. De voet is dus het eerste element dat in een anatomische positie met de grond in aanraking komt. Het speelt een essentiële rol in evenwicht, demping en voortstuwing. Gespecialiseerde voetartsen zijn reumatologen of orthopedische chirurgen, orthopedische zolen worden geleverd door een orthopedisch specialist en het paramedisch specialisme dat zich bezighoudt met de voet is de podologe. Met het begin van de zomer denken velen van ons aan het aantrekken van sandalen, of gewoonweg aan het wandelen in de natuur. Of het nu met slippers is, of met wandelschoenen, het belangrijkste is om geen pijnlijke voeten te hebben of te krijgen. Als je problemen hebt met de huid aan je voeten, is het raadzaam om te beginnen met het te laten verzorgen door een pedicure. Eeltplekken of likdoorns deze specialist zorgt voor al deze kleine kwaaltjes. Dagelijkse voethygiëne: Met een paar eenvoudige handelingen kan je je voeten goed verzorgen. Wacht niet tot je hielen barsten voordat je ze bevochtigt! Geef de voorkeur aan een pH-neutrale zeep, spoel goed af en droog goed af, waarbij u er goed op let dat u goed droogt tussen de tenen om de ontwikkeling van schimmels te voorkomen. Reinig de randen van de nagel met een zachte nagelborstel om de huid niet te beschadigen. Voor kleine eeltplekken: breng op een droge huid een emolliënt aan en gebruik dan een zachte rasp. Hydratatie van de voeten : Elke avond, voor het slapen gaan, is het belangrijk om je voeten te masseren met een crème. Dit wordt aangepast aan uw huidtype. De meeste voetcrèmes bevatten ureum, een molecuul dat een hydraterende en keratolytische werking heeft. Het percentage ureum in crèmes verschilt per huidtype. Voetmassage: Het goed bevochtigen van je voeten is goed, maar je kunt er net zo goed gebruik van maken om een eenvoudige zelfmassage te doen op alle oppervlakken van onze voeten. Dit wereldwijde welzijn mag niet worden verwaarloosd, want als onze voeten lijden, voelt ons hele lichaam het. Maandelijkse voetverzorging: Dit houdt een complete voetverzorging in: We beginnen met het weken van onze voeten in warm water voor ongeveer 15 minuten. Dit is het ideale moment om te ontspannen, bijvoorbeeld door te lezen. We kunnen een "voetbad" product toevoegen, een bruisende capsule, etherische olie of kalmerende zouten. Het is de bedoeling om de huid zoveel mogelijk te verzachten. Droog uw voeten eerst af met een handdoek voordat u met een puimsteen op de hielen en een vijl op het eelt uw voeten behandelt. Deze behandeling verzacht de huid van onze voeten. Dit is belangrijk omdat de wrijving tussen onze voeten, kousen en schoenen ervoor zorgt dat er snel ruwheid ontstaat. Dan duwen we de nagelriemen terug en knippen we de nagels. Vervolgens doen we een expres-exfoliatie die alle dode huid verwijdert zodat we een voedende crème kunnen aanbrengen. Breng de crème aan met cirkelvormige bewegingen van het kalf naar de voet, zonder de zool en alle tenen te vergeten. Vermijd voetpijn: In de apotheken bieden wij u verschillende producten aan om verschillende kwalen te behandelen: Overmatige transpiratie kan worden verlicht door boorzuurkristallen in schoenen te leggen of geschikte producten op de huid aan te brengen. Er bestaan verschillende crèmes voor hielkloven. Likdoorns en eeltplekken kunnen worden behandeld met verschillende salicylzuurproducten of pleisters. Om likdoorns en eeltplekken te verwijderen, begint u met het exfoliëren van uw voeten met een exfoliërende gel, zodat ze glad worden en de huidcellen worden verwijderd. Vervolgens kunt u de likdoorns en eeltplekken verwijderen met een puimsteen of een voetrasp. U kunt ook keratolytische producten op basis van salicylzuur of pleisters op uw likdoorns en eeltplekken aanbrengen. Blaren kunnen worden behandeld of voorkomen worden met geschikte verbandmiddelen. Schimmelinfecties van de huid kunnen worden behandeld met verschillende producten in de vorm van crèmes of sprays die op de huid worden aangebracht en sprays om schoenen te desinfecteren. Er zijn verschillende soorten nagellak beschikbaar om nagelschimmel te behandelen.   Er is een hele reeks crèmes voor vermoeide voeten, droge voeten, beschadigde voeten, ... Verschillende soorten badzout voor vermoeide voeten Uu voeten, ze zijn een goede verzorging waard. Een bezoekje aan een pedicure kan nooit geen kwaad.   

Lees meer

Menopauze

De menopauze zal mijn huid niet hebben.   De menopauze is een natuurlijke fase in het leven van een vrouw en vindt over het algemeen plaats tussen de leeftijd van 45 en 55 jaar. Het komt overeen met het einde van de voortplantingsperiode van een vrouw en wordt vertegenwoordigd door het einde van de menstruatiecycli.   De menopauze wordt voorafgegaan en gevolgd door een biologisch proces in twee fasen. ·         Pre-menopauze, gekenmerkt door een geleidelijke stopzetting van de eierstokactiviteit en een meer onregelmatige menstruatie, die tot een jaar na de menopauze duurt. ·         De postmenopauze, die een jaar na de menopauze begint en de periode is waarin het lichaam zich aanpast aan de hormonale veranderingen. Het duurt ongeveer vier jaar Een verminderde hormoonproductie tijdens de overgangsjaren kan leiden tot het ontstaan van bepaalde symptomen zoals : ·         Variabele en onregelmatige menstruaties ·         Nachtelijk zweten ·         Opvliegers ·         Vaginale droogte en pijn tijdens het vrijen ·         Andere symptomen zoals spier- en gewrichtspijn, vermoeidheid, prikkelbaarheid, stemmingsstoornissen, slaapstoornissen, ...   We hebben het vaak over een domino-effect; het ene symptoom leidt tot het andere.  Zo kan het nachtelijk zweten leiden tot slaapstoornissen, die op hun beurt leiden tot vermoeidheid en stemmingsstoornissen.   Oestrogeentekort zal de huidveroudering accentueren door uitdroging en verdunning van de huid, verlies van elasticiteit en accentuering van rimpels. Collageen- en elastinevezels zijn minder talrijk en minder effectief. Uitdroging wordt geaccentueerd door een verlies van hyaluronzuur en voor bepaalde huidtypes laat het verdwijnen van vrouwelijke hormonen het veld open voor mannelijke hormonen en acne. Roodheid, couperose en pigmentvlekken behoren tot de meest voorkomende aandoeningen. Sommige vrouwen kunnen ook "mannelijk" haar ontwikkelen met dikkere haargroei, vooral op de kin en de bovenlip.   De menopauze moet worden beschouwd als een moment om een dokter te raadplegen en de balans op te maken van iemands gezondheid, en het is in het belang van een vrouw om een positieve houding aan te nemen en de menopauze te zien als het begin van een nieuwe levensfase. Vrouwen kunnen zich al beter voelen door het maken van leefstijlveranderingen zoals stoppen met roken, het verminderen van alcoholgebruik, het verminderen van het gebruik van thee, koffie en andere opwindende drankjes, gezond eten, bewegen en genoeg slaap krijgen.   Behandelingen : Allopathische behandeling Medicijnen worden alleen gebruikt als de symptomen het dagelijks functioneren significant verstoren. Meestal wordt een hormoonbehandeling voorgeschreven. Het gebruik ervan moet echter worden overwogen met het oog op de voor- en nadelen ervan.  Terwijl hormonale behandelingen potentieel opvliegers en nachtelijk zweten verminderen, verhogen ze het risico op het ontwikkelen van borstkanker (na een periode van vijf jaar gebruik volgens sommige medische scholen) en vasculaire ziekten. Het is momenteel ook gedocumenteerd dat een hormonale behandeling de botdichtheid verhoogt en het risico op breuken voorkomt en de droogte van de huid vermindert. In het algemeen kan een hormoonbehandeling voor een periode van 5 jaar gunstig zijn voor een vrouw zonder voorgeschiedenis van borstkanker of cardiovasculaire risicofactoren, waarna de risico-batenverhouding voor een eventuele verlenging opnieuw moet worden geëvalueerd. Sommige studies hebben de voordelen van het nemen van foliumzuur tegen opvliegers aangetoond. Andere studies benadrukken het belang van de inname van glucosamine bij postmenopauzale vrouwen. Glucosamine verhoogt de bot- en kraakbeendichtheid en werkt als een glijmiddel voor de gewrichten. Als de vagina tijdens het vrijen niet voldoende vochtig is, kan een glijmiddel de oplossing bieden. Slaappillen en kalmeringsmiddelen worden niet aanbevolen. Hoewel ze de symptomen tijdelijk kunnen verminderen, behandelen ze de oorzaak van de symptomen niet en hebben ze ook nadelen.   Fytotherapeutische behandeling Het is bewezen dat salie opvliegers verlicht bij vrouwen in de menopauze en er wordt ook verondersteld dat het een effect heeft op het nachtelijk zweten. Deze plant wordt ook goed verdragen. Hop en soja kunnen ook de tekenen van de menopauze verlichten, vooral opvliegers. Ze bevatten fyto-oestrogenen maar zijn gecontra-indiceerd als er een geschiedenis van borstkanker is.  Valeriaan wordt verondersteld de menopauzale slaapstoornissen te verlichten door zijn kalmerende en kalmerende eigenschappen. Sint-Janskruid zou effectief zijn op de stemming en de angst maar dit is fotosensibiliserend en heeft een wisselwerking met bepaalde medicijnen.   Homeopathische behandeling Homeopathie kan gebruikt worden om de fysieke en emotionele problemen die gepaard gaan met de menopauze te beperken. ·         Lachesis kan helpen in gevallen van roodheid, angst, hartkloppingen, gevoelens van onderdrukking, een behoefte om te ventileren, afwisselend boosheid-mutisme en logorrhea-mutisme en slaapstoornissen in verband met de menopauze. ·         Amylum nitrosum kan worden gebruikt als het koud aanvoelt na een opvlieger, zwaar zweten van hoofd en lichaam.  ·         Nux vomica kan helpen in geval van prikkelbaarheid. ·         Aluinaarde kan worden geadviseerd in geval van een droge, gerimpelde, jeukende vulva met een neiging tot constipatie.

Lees meer

Constipatie: wat en hoe behandelen?

Bestrijding van constipatie: Constipatie treedt op wanneer een persoon meer dan 4 à 5 dagen niet naar het toilet gaat of moeite heeft om ontlasting te verwijderen (te veel inspanning, pijn, ...). Maak je geen zorgen als het interval tussen elke constipatie minder dan 4 dagen is; sommige mensen gaan 2 of 3 keer per dag en anderen slechts één keer per 3 tot 4 dagen. In tegenstelling tot wat vaak wordt gedacht, is er geen verplichting om elke dag een stoelgang te hebben. De aanwezigheid van ontlasting in onze darm, zelfs voor enkele dagen, is veilig. Constipatie kan incidenteel zijn, bijvoorbeeld door veranderde gewoontes, of chronisch en hardnekkig.   Oorzaken: Constipatie kan het gevolg zijn van een tragere voortgang van voedsel langs de dikke darm en/of moeilijkheden bij het evacueren van de ontlasting van het rectum en de anus. Het heeft vaak te maken met een onevenwichtige voeding en onvoldoende hydratatie. Om goed te kunnen functioneren heeft de darm voldoende plantaardige vezels nodig, die water vasthouden en het volume van de ontlasting vergroten. Dit resulteert in een versnelling van de doorvoer en stimulatie van de darmsamentrekkingen. Mensen die sedentair zijn (bijvoorbeeld kantoormedewerkers) of weinig bewegen hebben, hebben vaak de neiging om verstopt te raken. Beweging doet de de buikspieren samentrekken en stimuleert de darm. Vrouwen worden vaker getroffen dan mannen, vooral tijdens de zwangerschap. Constipatie treedt soms op wanneer de noodzaak om naar het toilet te gaan wordt vertraagd. Zenuwachtigheid of angst en bepaalde geneesmiddelen (tegen depressie, hypertensie, ...) kunnen leiden tot verstopping.   Gevolgen : Constipatie kan aanleiding geven aan: opgeblazenheid darmpijn een moeilijkheid om naar het toilet te gaan een gevoel van onvolledige of moeilijke ontlasting Dit kan leiden tot pijn of scheuren in de anus of het ontstaan van aambeien. Bij zeer verzwakte of bedlegerige mensen kan hardnekkige verstopping leiden tot darmobstructie.   Risicopersonen : Mensen die het meest gevoelig zijn voor constipatie zijn vrouwen (vooral tijdens de zwangerschap) en personen die niet veel bewegen (ouderen, bedlegerig, ...). Ook kinderen die niet ferquent naar het toilet gaan lopen risico's.   Preventie : Door regelmatig te bewegen worden de buikspieren getraind, wat een soort massage-effect heeft op de buik en de activiteit van de darmen stimuleert. Als regelmatige lichaamsbeweging wordt aanbevolen, is een gevarieerde en vezelrijke voeding net zo belangrijk. Aanbevolen voedingsmiddelen: groene groenten salades verse vruchten gedroogd fruit hele korrels volkorenbrood Voedingsmiddelen die moeten worden vermeden in geval van constipatie of die met mate moeten worden geconsumeerd: suiker witbrood vlees pasta aardappelen  Het is essentieel om voldoende en regelmatig te drinken (minstens 1 liter en ½ per dag) om de vorming van harde, droge ontlasting, die moeilijk te elimineren is, te voorkomen.   Behandelingen : Allopathische behandeling: Er zijn verschillende mogelijkheden: Ballast laxeermiddelen. Dit zijn slijmstoffen of geprepareerde voedingsvezels. Ze zijn het zachtst voor de darmen en moeten met veel water worden ingenomen. Osmotische laxeermiddelen helpen om meer water in de darmen vast te houden, waardoor de ontlasting zachter wordt. De meest gebruikte zijn lactulose en macrogol. Contact laxeermiddelen. Ze stimuleren de darmmobiliteit en -afscheiding. Ze zijn irriterend voor het slijmvlies van de dikke darm en worden niet aanbevolen bij chronische constipatie. Overdosering kan leiden tot een verslavend luiheidssyndroom, maar ook tot het veroorzaken van verminderde kalium- en elektrolytische stoornissen in het bloed. Ze zijn gecontra-indiceerd bij zwangere vrouwen. De meest gebruikte zijn bisacodyl en picosulfaat. Paraffine verzacht en smeert. Laxeermiddelen voor rectaal gebruik werken lokaal door een osmotisch en verzachtend effect en veroorzaken rectale contractie. Ze worden gebruikt in de vorm van zetpillen of microlavementen.  Fytotherapeutische behandeling: In de fytotherapie helpen veel planten om constipatie tegen te gaan. Sommige, waarvan het gebruik de voorkeur geniet (bv. vlaszaad, psylliumzaad, ispaghul,...), bevatten stoffen die het water in de ontlasting vasthouden en voorkomen dat ze te hard worden. Ze kunnen worden gebruikt voor chronische verstopping. Anderen handelen dankzij componenten die de darm irriteren (bv. frangule, cascara, senna, ...). Ze worden gebruikt om incidentele verstoppingen te bestrijden met een maximale duur van 10 dagen.     Homeopathische behandeling: Alumina is een souche die kan worden gebruikt bij kinderen en ouderen, wanneer de patiënt niet eens het gevoel heeft dat hij of zij er behoefte aan heeft. Opium kan worden aangeraden in geval van zeer harde en donkere ontlasting, als het rectum geen tonus meer heeft en niet het gevoel van behoefte overbrengt. Raphanus niger kan worden aangeraden bij constipatie met buikpijn aan de linkerkant. 

Lees meer

Berendruif, een product met gevalideerde effectiviteit in de behandeling van blaasontsteking.

  Ongecompliceerde urineweginfecties zijn verantwoordelijk voor 25% van de antibioticarecepten in de algemene geneeskunde. Het belangrijkste agens van urineweginfecties is in toenemende mate resistent tegen gewone antibiotica. Dit levert niet alleen extra kosten op, maar ook een risico op bacteriële resistentie. Het is daarom belangrijk om een alternatief te hebben, en een van deze alternatieven is berendruif.   Ongecompliceerde blaasontsteking Blaasontsteking, die verantwoordelijk is voor 95% van de urineweginfecties, kan verschillende symptomen vertonen:  moeite met plassen, frequente aandrang om te plassen, talrijke subpubische pijnen en soms bloed in de urine. Urine kan stinkend en/of troebel zijn. Vóór elke behandeling moet u op zoek gaan naar symptomen die kunnen wijzen op een infectie van de urinewegen ter hoogte van de nieren (koorts boven 38°, rillingen, pijn in de nieren of de flank, symptomen die langer dan 7 dagen duren, misselijkheid en braken).   Aanpassen van uw gewoonte Het is essentieel om op de hoogte te zijn van alle faciliterende factoren en deze zo mogelijk te kunnen aanpassen. Gedragseducatie moet altijd voorop staan: ·         Drink voldoende (1,5l water) en urineer regelmatig met volledige lediging van de blaas. Een voldoende volume van de absorptie laat een verdunning van de micro-organismen toe en een vermindering van de aanhechting van bacteriën aan het oppervlak van de blaas. ·         urineren na elke geslachtsgemeenschap, waarbij je van voor naar achter veegt. Er zijn ook risicofactoren zoals zwangerschap, diabetes, immunosuppressie, een inwonende of voorbijgaande katheter, gevorderde leeftijd, terugkerende infecties (meer dan 3 episodes/jaar, ...   Behandeling De toename van de bacteriële resistentie en de schaarste aan nieuwe antibiotica die op de markt beschikbaar zijn, hebben het rationele gebruik van antibiotica onontbeerlijk gemaakt. Dit vereist een correcte diagnose van de infectie met identificatie van de verantwoordelijke kiem, een goede gerichtheid van het antibioticum en een verkorte duur van de inname. Het is de moeite waard eraan te herinneren dat, wat betreft de frequentie van de antibioticaresistentie, urineweginfecties op de tweede plaats komen na infecties van de luchtwegen. Deze realiteit dwingt wetenschappers om alternatieve preventieve en curatieve therapieën te ontwikkelen, methoden die geen weerstand oproepen en die hun effectiviteit hebben aangetoond door middel van wetenschappelijk gevalideerde studies.   Beredruif is de enige plant die door het Europees Geneesmiddelenbureau is erkend voor het traditionele gebruik bij urineweginfecties. De door de Europese autoriteiten aanbevolen doses zijn een dosis extract die overeenkomt met 100-210 mg arbutine 2 tot 4 keer per dag (belangrijke werkzame stof van berendruif en krachtige antibacteriële urinair middel). De therapeutische werkzaamheid is bevestigd door verschillende studies. Beredruif heeft ook ontstekingsremmende en vochtafdrijvende eigenschappen die nuttig zijn bij blaasontsteking. Beredruif kan worden aanbevolen, vanaf de eerste tekenen van ongemak, in het geval van incidentele ongemakken die geen antibioticumkuur nodig hebben. Het wordt ook gebruikt als aanvulling op of relais voor de specifieke behandeling van blaasontsteking in terugkerende of chronische gevallen.   Het is belangrijk om te weten: ·         een mogelijkheid van bruingroen en zwart worden van de urine door oxidatie in contact met lucht. ·         De behandeling moet gedurende 7 dagen worden voortgezet, ondanks de verbetering van de symptomen, om de eliminatie van ziektekiemen te maximaliseren. ·         Berendruif is een curatieve behandeling en mag niet worden gebruikt voor preventie over lange perioden. De maximale dagelijkse dosis moet worden gerespecteerd en medisch advies is vereist als de symptomen langer dan 2 dagen van de behandeling aanhouden.   Er wordt geen acute of chronische toxiciteit beschreven wanneer berendruif wordt gebruikt in de aangegeven dosering. Gevoelige patiënten aan de maag kunnen last hebben van misselijkheid en braken door de aanwezigheid van tannines. Beredruif mag niet worden gebruikt tijdens de zwangerschap en de lactatie bij gebrek aan voldoende gegevens, in gevallen van ernstige nier- of leveraandoeningen, of bij jonge kinderen onder de 12 jaar.   Positieve risico-batenverhouding Het empirische gebruik van berendruif gedurende vele jaren, de afwezigheid van toxiciteit en resistentie, en de resultaten van studies die het brede antibacteriële spectrum ervan bewijzen, ondersteunen het gebruik van berendruif als eerste keuze voor een antiseptisch urinemiddel bij eenvoudige acute cystitis.  

Lees meer

Magnesium: wat betekent het voor het lichaam

Magnesium: wat betekent het voor het lichaam   Magnesium is na natrium, kalium en calcium het belangrijkste mineraal in het lichaam. Meer dan de helft zit in de botten en tanden, een kwart in de spieren en het laatste kwart is verdeeld over het hele lichaam. Het draagt bij aan de goede werking van meer dan 300 cellulaire biochemische reacties. Het lichaam produceert dit sporenelement niet, maar verliest er veel van door urine-uitbraak. De aanbevolen dagelijkse inname van magnesium is 420 mg voor mannen en 360 mg voor vrouwen.   Regulering van stress en angst De effecten van magnesiumsuppletie op stress, angst en depressie zijn al lang bekend. Magnesium draagt bij tot de normale werking van het zenuwstelsel, met name door zijn calciumantagonistische werking. Inderdaad, calcium speelt een rol in de opwinding van de zenuwvezels. Door de werking van magnesium te remmen, stabiliseert magnesium het membraan en helpt het de zenuwen te reguleren. Integendeel, een onvoldoende inname van magnesium via de voeding kan leiden tot een verstoring van het evenwicht en dus tot overprikkeling van het zenuwstelsel.   Magnesium komt in een stressreguleringscyclus terecht die een vicieuze cirkel kan worden als stress of een magnesiumtekort te groot wordt. Stress veroorzaakt namelijk het vrijkomen van adrenaline, wat bijdraagt aan de verhoogde eliminatie van magnesium. Deze belangrijke eliminatie van magnesium leidt tot een tekort in het lichaam, waardoor stress wordt geaccentueerd.   Opgemerkt moet worden dat in de aanwezigheid van gematigde stress, de toevoeging van vitamine B6 aan magnesium niet is aangetoond dat het superieur is aan het nemen van magnesium alleen, wat indirect het therapeutische effect van het metaalion bevestigt.   Effectieve hartpreventie Er zijn veel testen gedaan dat de cardiovasculaire voordelen van magnesium ondersteunt. Er is een gunstig effect van magnesiumsuppletie waargenomen op : ·         bloedplaatjesaggregatie ·         bij hypertensieve patiënten. Een daling van de bloeddruk, zowel systolisch als diastolisch, werd waargenomen na een maand behandeling. Onlangs is een verband gevonden tussen magnesiumtekort en coronaire hartziekten, hartritme stoornissen en plotselinge hartdood.   Het is belangrijk op te merken dat bepaalde geneesmiddelen die worden voorgeschreven in geval van gastro-esofageale reflux of gastritis (omeprazol, pantoprazol,...) kunnen leiden tot een magnesiumtekort. Magnesiumsuppletie kan daarom worden aanbevolen voor bepaalde patiënten. Magnesiumtekort kan een effect hebben op het hart- en vaatstelsel met een verhoogd risico op hartritmestoornissen en hartinfarct.   Sportactiviteit In de spieren is magnesium betrokken bij de productie en afgifte van energie en bij de ontspanning van de spieren: de magnesiumopname bij sporters vergemakkelijkt het uithoudingsvermogen en helpt bij het beperken van pijnen en krampen. Betere glycemische controle In de afgelopen 15 jaar hebben studies een verband gelegd tussen magnesium en diabetes. Magnesium draagt bij aan het juiste gebruik van glucose en de werking van insuline in het lichaam. Er zijn sterke aanwijzingen dat een goede inname van magnesium helpt bij het voorkomen van type 2 diabetes.   Bestrijding van vermoeidheid Magnesium is essentieel voor de productie en het beheer van energie op cellulair niveau, vooral in het licht van verschillende stressfactoren (temperatuur, toxines, intense lichaamsbeweging, psyche, ...). De behoeften ervan nemen toe in geval van verhoogde noodzaak. Het is dus vooral aan te bevelen voor mensen die gestresst zijn, maar ook voor degenen die het meest blootgesteld zijn aan een tekort: ouderen, actieve vrouwen, menopauzale vrouwen, sporters, studenten,...   Ondersteuning van de gezondheid van de botten Magnesium is een belangrijk bestanddeel van het bot en heeft daarom, net als calcium, een belangrijke rol te spelen. Dit geldt zowel voor volwassenen als voor kinderen. In het geval van een tekort zal het lichaam deze reserve aanspreken, waardoor het bot verzwakt wordt. Het is daarom essentieel om ervoor te zorgen dat u de juiste hoeveelheid calcium krijgt, vooral in perioden van groei en veroudering.   Bij inname van een voedingssupplement op basis van magnesium is de toedieningsvorm (oxide of zout) van het ion niet van belang: wat telt is een toereikende dosering om echte effectiviteit te bereiken.  

Lees meer

Zware benen

Zware benen en spataderen :   Met de zomer en de hitte heeft bijna één vrouw op twee en één man op tien het gevoel dat ze zware, pijnlijke benen heeft. De gevoelens van tintelingen, verdoofdheid, aandrang om de benen te bewegen of het verschijnen van krampen kunnen een echt ongemak zijn. Deze symptomen verschijnen eerst aan het eind van de dag en nadien meer en meer ook overdag. Deze tekenen kunnen wijzen op een veneuze insufficiëntie en gepaard gaande met een verwijding van de wanden van de aders, waardoor de terugkeer van veneuze bloed wordt vertraagd of belemmerd.   De aderen van de onderste ledematen zijn verantwoordelijk voor het terugbrengen van bloed van de voeten naar het hart, en moeten dus vechten tegen de zwaartekracht omdat we frequent rechtstaan. Er zijn een aantal “kleine kleppen” in de aderen die moeten voorkomen dat het bloed terugstroomt naar de benen. Een minder goed functioneren van deze kleppen en het verlies van tonus in de vrij dunne wanden van de aders kunnen de oorzaak zijn van de veneuze insufficiëntie.   Na de eerste tekenen, die frequent onzichtbaar maar hardnekkig zijn, verschijnen duidelijke tekenen, zoals gezwollen benen en uitstekende blauwe koorden die meestal spataderen worden genoemd. Ze zijn niets meer dan een permanente dilatatie van een beenader, die gepaard gaat met een verwijding van de wand.   Risicofactoren: Verschillende factoren verhogen het risico op veneuze insufficiëntie. ·         Erfelijkheid is een van de belangrijkste factoren. Als een van de ouders spataderen heeft, is het risico van het hebben van spataderen hoog . ·         Leeftijd: het risico op het hebben van spataderen neemt toe met de leeftijd ·         Geslacht: Als gevolg van hormonale factoren kunnen vrouwen op relatief jonge leeftijd problemen met veneuze insufficiëntie hebben en dan vooral tijdens de zwangerschap. Dit komt omdat de aderen gevoelig zijn voor veranderingen in relatie tot de concentratie van de geslachtshormonen. De puberteit, de premenstruatieperiode, de zwangerschap en de menopauze zijn periodes die het verschijnen van veneuze problemen voor vrouwen bevorderen. ·         Overgewicht: er is een oorzakelijk verband tussen overgewicht en het ontstaan van spataderen. ·         Een zittende levensstijl belemmert de goede doorbloeding. ·         Langdurig staan is typisch voor bepaalde beroepen: kappers, stewardessen, ... ·         Langdurige stilstand in zittende houding: lange reizen per vliegtuig, bus, trein of auto zijn niet zonder risico voor de benen. Het is dan ook aan te raden om tijdens zulke reis voldoende te bewegen en af en toe oefeningen te doen. ·         Door de hitte verwijden de aders zich. ·         Het dragen van te strakke kleding (broek, sokken, laarzen, ...) verhoogt de intraveneuze druk en bevordert de ontwikkeling van spataderen en spinaderen.   Tips voor preventie en ontlasting : ·         Vermijd langdurig stilstaan of zitten. Deze houdingen veroorzaken stagnatie van het bloed in de benen. ·         Regelmatig lopen bevordert een goede veneuze terugkeer dankzij de beweging van de “veino musculaire pomp” in het been. Regelmatige buig- en strekoefeningen van de tenen en enkels bevorderen de doorbloeding. ·         Doe je voeten omhoog. Probeer voor de computer, bij televisie kijken of bij het lezen van boek, uw benen naar boven te leggen. s Nachts, als het kan leg uw voeten iets hoger in bed. ·         Draag loszittende kleding die de benen of de buik niet comprimeert. ·         Beweeg en oefen. Wandelen, zwemmen, fietsen zijn vooral aangewezen om de veneuze terugkeer van het bloed te  bevorderen. ·         Vermijd alle warmtebronnen: sauna, vloerverwarming, verwarmingsdeken, ... In de zomer en bij hoge temperaturen kan men bij een douche eindigen met een straal koud water op de benen.  Best gaat men van beneden naar boven naar de lies toe. Het koele water stimuleert de bloedsomloop en verlicht het gevoel van zware benen.   Steunkousen : Steunkousen zijn zeer effectief, maar zijn nog steeds niet gemakkelijk te dragen bij warm weer. Ze zullen geen gezwollen aders laten verdwijnen, maar zullen helpen om de benen te ontlasten en complicaties te voorkomen. Ze moeten een degressieve druk uitoefenen van de voet tot de dij. Er zijn verschillende gradaties van onenigheid, afhankelijk van de veneuze insufficiëntie.   Behandeling met medicijnen: Het Europees Geneesmiddelenbureau beveelt paardenkastanje aan bij de behandeling van chronische veneuze insufficiëntie. Het actieve ingrediënt van paardenkastanje is aescine, dat verschillende farmacologische acties heeft: pijnstillend en anti-inflammatoir, anti-oedemateus, vermindering van de vasculaire permeabiliteit, verhoging van de veneuze tonus en behoud van de integriteit van de veneuze wand.   De gewoonlijke dosis is 100 mg aescine per dag in 2 innames.   Er zijn ook "veinotrope" geneesmiddelen die stoffen bevatten die geacht worden de veneuze tonus en/of de microcirculatie te beïnvloeden. Volgens het Belgisch Centrum voor Farmacotherapeutische Informatie zou dit een tijdelijke vermindering van de subjectieve symptomen met zich meebrengen. Er is echter geen lange termijn bewijs van hun effectiviteit.   Veneuze insufficiëntie is een chronische en progressieve ziekte die invaliderend kan zijn en de levenskwaliteit kan veranderen. Hoewel pijn in de benen draaglijk is, kan het vermoeidheid, nervositeit of angst veroorzaken. Veneuze aandoeningen kunnen ook leiden tot complicaties zoals flebitis of veneuze zweren. Dus wacht niet te lang alvorens u uw dokter raadpleegt.

Lees meer

Zweten en transpiratie

Transpiratie en deodorant:   Transpiratie of zweten is het afvoeren van zweet door de poriën van de huid. De samenstelling van het zweet is afhankelijk van erfelijke factoren en voeding. Deze vloeistof bevat 99% water, mineralen, antilichamen, afvalproducten (ureum, urinezuur...) en melkzuur; de pH is zuur en ligt tussen 4 en 6.   Transpiratie en meer bepaald de zweetklieren regelen de lichaamstemperatuur. Onder normale omstandigheden zou dit gemiddeld 37°C moeten zijn. Deze klieren bevinden zich voornamelijk in de oksels, voeten en handpalmen, de gebieden die het meest zweten. De zweetklieren produceren zweet dat door verdamping de lichaamstemperatuur beïnvloedt. Wanneer het lichaam wordt blootgesteld aan hitte (door de omgeving, stress, sport, enz.), helpen de zweetklieren het lichaam om af te koelen. Transpiratie werkt als een verdedigingsmechanisme tegen de aanval van overmatige hitte, die schadelijk is voor het lichaam. De hypothalamus (= gebied van het zenuwstelsel) ligt aan de basis van dit fenomeen, want als hij detecteert dat de warmte van het bloed te hoog is, beveelt hij de zweetklieren om zweet af te scheiden. Zonder deze natuurlijke airconditioning zou de lichaamstemperatuur de hele tijd stijgen!     Het is belangrijk om op te merken dat wanneer het lichaam zweet, het veel water verliest. Het is daarom van vitaal belang om te rehydrateren.   Hoe kan men transpiratie onder controle houden? In principe is zweet reukloos. Het zijn de bacteriën op de huid die het zijn onaangename geur geven. Deze bacteriën zetten zweet om in geurige verbindingen, die verantwoordelijk zijn voor de karakteristieke geur van transpiratie. De eerste bedoeling om onaangename geuren te vermijden is een uitstekende persoonlijke hygiëne en een goede deodorant. De verschillende actieve ingrediënten in deodorants ·         Klei en talkpoeder zijn absorberend en hypoallergeen, dus niet schadelijk voor de huid. ·         Etherische oliën van citrus salie, roos, pepermunt... Maar wees voorzichtig, want sommige etherische oliën kunnen irriterend zijn voor de huid en sommige zijn fotosensibiliserend, zoals de etherische olie van citrusvruchten. Het is noodzakelijk om de voorkeur te geven aan in de handel verkrijgbare deodorants die al essentiële oliën bevatten. ·         Perliet is een zeer absorberend bestanddeel van vulkanische oorsprong. Het behandelt vooral de plaatsen waar er veel vocht gemaaakt wordt. Het wordt vaak geassocieerd met een actief ingrediënt dat het probleem van slechte geuren (aluinsteen, zink of talkpoeder) zal behandelen. ·         De aluinsteen heeft een deodorant werking maar geen antitranspiratie werking en moet met zorg worden gebruikt op onthaarde of geschoren huid omdat het irritatie kan veroorzaken. Het bevat aluminium in de vorm van grote deeltjes die niet in de poriën van de huid dringen. ·         Aluminiumzouten zijn de bekendste bestanddelen. Ze spannen de poriën van de huid aan om het zweten te beperken, waardoor het vaak voorkomt in de samenstelling van producten.   De verschillende oplossingen tegen transpiratie Van de verschillende oplossingen tegen transpiratie zijn deodorants de bekendste. Maar er zijn ook andere vormen zoals antitranspiratiemiddelen. Hoewel de okselvorm het meest bekend is, zijn er ook verschillende vormen voor voettranspiratie.   Deodorants zijn er in verschillende vormen: bal, stok, crème, spray, ... Al deze vormen hebben dezelfde doeltreffendheid en de keuze ervan is vaak een kwestie van individuele voorkeur. Houd er rekening mee dat sprays brandbare stoffen en drijfgassen bevatten die bij elk gebruik worden geïnhaleerd.   Deodorants zijn effectief bij lichte transpiratie en dagelijks na elke ochtend wassen. Ze bevatten meestal stoffen die dienen om geuren te maskeren, zweetabsorberende middelen en antiseptica die de bacteriën die verantwoordelijk zijn voor transpiratiegeuren bestrijden. Er zijn ook deodorants met probiotica die inwerken door de huidflora in evenwicht te brengen om de verspreiding van bacteriën die verantwoordelijk zijn voor onaangename geuren te voorkomen.   Antiperspiratiemiddelen worden vaak gebruikt bij matige tot zware transpiratie. Ze bevatten meestal aluminiumzouten die de kanalen van de zweetklieren sluiten en blokkeren. Deze aluminiumzouten zijn vaak controversieel omdat ze worden verdacht een belang te hebben bij het ontstaan van borstkanker. De officiële autoriteiten concludeerden in 2011 dat er geen relevante elementen waren om een carcinogeen risico van blootstelling van de huid aan aluminium te overwegen, maar adviseren als voorzorgsmaatregel om de concentratie ervan te beperken tot 0,6% in antitranspiratiemiddelen en het niet te gebruiken op een gewonde of geïrriteerde huid.   Er kunnen ook andere stoffen worden toegevoegd aan antitranspiratiemiddelen om hun effectiviteit te vergroten: ·         antibacteriële middelen, ·         geurneutralisatoren, ·         vochtabsorbers of ·         verzurende moleculen om een ongunstig klimaat voor schimmels en bacteriën te creëren.   Natuurlijke oplossingen tegen transpiratie. De bekendste is de ·         aluinsteen. Het bevat aluminium in de vorm van sulfaat dat groter is en niet in de huid dringt. ·         Baking soda is een poeder dat de ontwikkeling van bacteriën remt en de geur van transpiratie beperkt wanneer het op de okselhuid wordt aangebracht. ·         Talkpoeder of witte klei wordt gebruikt om voettranspiratie te beperken wanneer deze in schoenen wordt geplaatst. ·         Het is bekend dat salie en paardenstaart in de fytotherapie de effecten van transpiratie beperken. Ze kunnen worden opgenomen in de vorm van kruidenthee of als afkooksel op de te behandelen plaatsen worden aangebracht.

Lees meer

Examens en stress; wat kan men doen?

Examens: voorbereiding en beheer van stress De deadline voor de examens nadert en daarmee ook soms een toenemende stress. Men kan ook proberen te overwinnen en te profiteren van de energie, zijn er verschillende mogelijkheden. De sleutel tot succes is om jezelf goed te kennen om te slagen. Hier zijn enkele tips om uw stress beter te beheren voor en tijdens de deze periode. Eet evenwichtig en zorg voor de nodige vitamines Gezond eten is de basis voor een goede concentratie en reflectie. Uitrusten. In het begin moet je weten hoe je regelmatig pauzes neemt. Het ideaal zou zijn om in twee perioden van vier uur te werken, met een groot moment van ontspanning tussen de twee. Dan is het raadzaam om te zorgen voor een goede nachtrust, vroeg naar bed te gaan en ten minste 8 uur te slapen om de dag na de herzieningen beter geconcentreerd te zijn. Zichzelf ontspannen en bewegen. Het hormoon endorfine ofwel "het antistress hormoon”, dat op natuurlijke wijze door het lichaam wordt aangemaakt, komt vrij bij een ½ uur fietsen of zwemmen. Adem eens diep in Inspireer, adem uit ... Concentreer je gedurende een paar minuten op buikademhaling (bijv. buik) en ontspan even van de piek van stress. Homeopathie In het geval dat de vorige tips u niet tevreden stellen, geven sommige producten zoals "Bach-bloesem" zeer goede resultaten. De dag ervoor Bereid je goed voor en ga niet te laat naar bed. Op de dag Bij het ontbijt, eet evenwichtig met voldoende vitamine. Vooral niet op het laatste moment herzien, omdat dit je geest kan verwarren.

Lees meer

Bescherm uw viervoeters op een correcte wijze. 😉

Honden- en kattenparasieten                                                                                   Vlooien: De aanwezigheid van vlooien op uw huisdier is niet te wijten aan een gebrek aan hygiëne. Over het algemeen worden vlooien tijdens een wandeling buitenshuis opgevangen. Als uw huisdier er maar één vangt, zal het zich onmiddellijk voortplanten en het hele huis met zijn kolonie overmeesteren. U ziet dit als uw huisdier abnormaal begint te krabben. Door de haren in de krabzone open te spreiden, kan men fijne zwarte deeltjes opmerken. Dit zijn de uitwerpselen van vlooien. Deze uitwerpselen kunnen ook zichtbaar zijn in de minder behaarde delen zoals tussen de dijen. Sommige meer allergische dieren kunnen zich tot bloedens toe krabben. Een ander gevolg is dat de vlo ook Taenia kan overbrengen, een platworm die in de darm groeit. Een jong dier dat zwaar is besmet of verzwakt door een andere ziekte kan bloedarmoede ontwikkelen. Honden- en kattenvlooien kunnen ook een darmparasiet, Dipylidium caninum, overbrengen, wat kan leiden tot problemen met blindheid bij zeer jonge kinderen. Daarom is het vaak raadzaam om uw huisdier regelmatig te ontwormen naast een vlooienbestrijding. Mensen kunnen gebeten worden, vooral in de benen.    ·         Preventie: Een dier dat in contact komt met de buitenwereld of andere dieren wordt steeds blootgesteld aan een mogelijke besmetting. We stellen enkele basisregels voor om het risico op besmetting tot een minimum te beperken. ·         Behandeling Behandel al uw dieren preventief vanaf het begin van het seizoen of zelfs het hele jaar door voor dieren die in continu verwarmde ruimtes leven. Verlucht regelmatig de woonruimtes van uw huisdier, met bijzondere aandacht voor manden, kussens, tapijten, vloeren, gordijnen en andere meubelondergronden. Hierdoor wordt niet alleen een deel van de eieren en larven verwijderd, maar wordt ook voedsel (uitwerpselen) uit de vroege stadia geëlimineerd. Bovendien, door het creëren van trillingen, dwing je de vlooien die wachten in hun cocon te voorschijn te komen.   Teken: Teken vermenigvuldigen zich tuusen 0° tot 20°. De lente en de herfst zijn de seizoenen waarin ze het vaakst voorkomen, maar honden en katten moeten het hele jaar door worden beschermd omdat ze veel ziekten kunnen overdragen. De teken zijn zowel op het platteland als in de stad te vinden (hagen in tuinen, parken, gras, struiken, ...). ·         Behandeling: Er zijn een groot aantal ongediertebestrijdingsmiddelen beschikbaar in verschillende vormen. Slechts een klein aantal is echt effectief tegen vlooien en teken. Het ideaal is een product dat permanent aanwezig is op het haar. Dit maakt het mogelijk om de vlo te doden voordat hij de tijd heeft om het dier te bijten en zo een allergie over te brengen of te vermijden dat de teek zich aan het dier kan vasthechten.  Het gebruikte middel moet ook een zekere waterbestendigheid hebben om zijn effectiviteit te kunnen behouden als het dier in alle weer naar buiten komt. Het is niet aan te raden om uw huisdier 3 dagen voor en 3 dagen na het aanbrengen van een vlooienbestrijdingsproduct (spot on) te wassen, aangezien het product zich door de lipidische film op de huid verspreidt. De meest effectieve behandelingen zijn : ·         De halsbanden omdat ze het voordeel hebben dat ze enkele maanden meegaan. Hun nadelen zijn dat ze rond de nek zitten wat hinderlijk kan zijn bij katten  en sommigen worden geïnactiveerd door water. ·         Spuitbussen bedwelmen de vlooien en teken door eenvoudig contact. Ze zijn een maand lang actief en zijn de favoriete behandeling voor langharige honden. ·         Bij de pipetten verspreidt het product zich vanzelf over het hele lichaam in één dag na toepassing tussen de schouderbladen. Vanwege hun gemak worden ze het meest gebruikt. Bij langharige honden is het interessant om deze vorm te gebruiken naast de spuitbussen.   Dieren ondergaan hun hele leven lang een behandeling tegen vlooien- en teken.  Wanneer vlooien van wilde honden, katten of andere dieren op een behandeld dier springen, worden ze gedood of worden hun eieren vernietigd. Teken moeten ook onmiddellijk worden vernietigd. Zo beschermt u uw geliefde dieren tegen toekomstige vlooienplagen.   Parasitaire wormen: Onze honden en katten kunnen worden besmet met verschillende wormen die hun gezondheid aantasten en deze zijn soms overdraagbaar op de mens. Parasitaire wormen zijn rondwormen of nematoden en lintwormen of cestoden. Over het algemeen gaat de plaag onopgemerkt voorbij. Maar sommige symptomen kunnen de aandacht trekken: gewichtsverlies, diarree, braken, hoesten, doffe vacht.   De wormen kunnen zichtbaar zijn als ze uit de anus komen: ·         in de vorm van kleine rijstkorrels (platworm of lintworm of taenia) ·         in de vorm van spaghetti (spoelwormen of spoelwormen)   Lintwormen kunnen ook anale jeuk veroorzaken, waardoor het dier zijn achterkant op de grond gaat wrijven of zich vaker gaat likken. Besmetting kan afkomstig zijn van : ·         een besmet voedsel (stuk vlees, ...) ·         door prooien (knaagdieren, vogels) die als tussenpersoon optreden ·         van de uitwerpselen van besmette dieren. De wormeieren in de uitwerpselen blijven aan de poten, het haar of de neus van het dier kleven. ·         door vlooien die wormen overbrengen naar hun gastheer door te bijten of als het dier ze inslikt door zichzelf te likken.   Het is belangrijk om te weten dat 90% van de pups en kittens geparasiteerd worden door rondwormen. Het is daarom noodzakelijk om ze te ontwormen: ·         van de leeftijd van 2 weken voor de puppies. ·         vanaf de leeftijd van 3 weken voor kittens ·         volgde regelmatig tot de leeftijd van een jaar   Preventie: Om de overdracht te voorkomen, moeten de volgende maatregelen worden overwogen: ·         vermijd contact met onbekende dieren ·         Was je handen na het strelen of spelen met het dier. ·         Onderhoud regelmatig de kattenbak en draag handschoenen voor schoonmaakwerkzaamheden.   Behandeling: Veel wormen zijn overdraagbaar op mensen. Een schema van preventieve ontworming (2 tot 4 keer per jaar) is daarom essentieel om de gezondheid van het hele gezin te waarborgen. Verschillende methoden zijn mogelijk: ·         tabletten die zeer klein en gemakkelijk te slikken of te verstoppen zijn in voedsel. Sommige zijn zelfs smakelijk gemaakt. ·         pipetten, die ook vlooien- en tekenwerende middelen bevatten. Hun grote voordeel is dat het product achter in de nek, tussen de schouderbladen, wordt afgezet. En dat ze minder handling nodig hebben dan een product dat moet worden ingeslikt. pasta's en vloeistoffen worden minder gebruikt voor volwassenen, maar zijn zeer praktisch voor het ontwormen van pups of kittens. Ze worden geleverd in de vorm van gegradueerde spuiten of flacons met een meetp

Lees meer

31 mei: werelddag zonder roken

Waarom stoppen met roken? Stoppen met roken is goed voor je gezondheid, de gezondheid van de mensen om je heen en je portemonnee. Het lijkt misschien dat er voordelen zijn aan het roken, maar deze zijn onbeduidend in vergelijking met de nadelen die het roken kan veroorzaken. Effecten van roken op het lichaam Roken heeft negatieve effecten op het lichaam. Als u een levenslange roker bent, heeft u 50% kans om voortijdig te sterven aan een aan roken gerelateerde aandoening, dat wil zeggen dat u als roker gemiddeld tien jaar eerder overlijdt dan een niet-roker. Het is goed om te weten dat je lichaam zich begint te herstellen vanaf het moment dat je stopt met roken. Roken is niet alleen slecht voor je gezondheid, maar ook voor je uiterlijk. Je tanden, vingernagels en vingers worden geel van het roken. Uw teint wordt snel bleek en dof en rimpels verdiepen zich. Roken en hartaandoeningen:  Effecten van roken op hart en bloedvaten ·         Tabak beschadigt de wanden van de bloedvaten en verhoogt het risico op vetafzettingen op deze wanden. ·         De bloedplaatjes van rokers hebben de neiging om zich snel op te hopen, waardoor het risico op bloedstolsels toeneemt. ·         Na het roken van een sigaret stijgt de bloeddruk gedurende ongeveer 15 minuten. ·         Roken vermindert de zuurstoftoevoer naar het bloed. Gunstige gevolgen van het stoppen met roken voor hart en bloedvaten ·         Na 20 minuten: bloeddruk en hartslag weer normaal ·         Na 8 uur: halvering van het nicotine- en koolmonoxidegehalte in het bloed. ·         Na 24 tot 48 uur: Zuurstofniveaus keren terug naar normaal, koolmonoxide verdwijnt. ·         Na 2 tot 12 weken: verbetering van de bloedcirculatie ·         Na 1 jaar: risico op hart- en vaatziekten gehalveerd ·         Na 15 jaar: hetzelfde risico als een niet-roker  De potentiële risico's van nicotinevervangers zijn veel lager dan de risico’s van het roken Chronische obstructieve longziekte (COPD): Dit is een ernstige en vrij frequente ziekte (400.000 Belgen zijn getroffen). Het is een combinatie van chronische bronchitis (ontsteking van de luchtwegen) en longemfyseem (verlies van elasticiteit van de longen in combinatie met een verslechtering van de longblaasjes die leidt tot een beperking van de luchtstroom). In 9 van de 10 gevallen is roken de oorzaak van COPD. Stoppen met roken is daarom de beste preventie en is in ieder geval essentieel voor de behandeling van deze ziekte. Tabak en kanker Tabak is de belangrijkste vermijdbare oorzaak van kanker. Een op de drie kankers kan worden voorkomen als niemand rookt. De belangrijkste kankers waarvoor tabak een bekende rol speelt zijn : Long ·         Tabak is de belangrijkste oorzaak van longkanker. Zij is verantwoordelijk voor bijna 9 van de 10 gevallen. Vrouwen lijken nog gevoeliger te zijn voor de giftigheid van tabak en ontwikkelen al longkanker na minder blootstelling aan sigaretten dan mannen. ·         Tabaksrook beschadigt en irriteert de cellen in de bronchiën, die het normaal geproduceerde slijm niet meer kunnen verwijderen. Al snel wordt hoesten de enige manier om dit slijm en deeltjes uit tabaksrook te verwijderen. Na verloop van tijd zal de voortdurende irritatie de cellen in de bekleding van de bronchiale buizen diep transformeren, met het risico om kanker te ontwikkelen. ·         Longkanker komt zelden voor bij niet-rokers (minder dan 1% van de sterfgevallen). ·         Passief roken bevordert ook longkanker. Hoofd en nek (mond, sinus, keel, strottenhoofd, slokdarm...) ·         Tabak is een zeer belangrijke risicofactor voor deze vormen van kanker. Tabak en alcohol versterken elkaar in hun schadelijke effecten. Huid ·         Rokers ontwikkelen meer keratosen (verdikking van de hoornlaag van de huid), die zich kunnen ontwikkelen tot huidkanker. Blaas ·         Roken is de belangrijkste risicofactor voor blaaskanker. Het zou verantwoordelijk zijn voor 30-40% van de blaaskankers. Nier ·         Rokers hebben 1,5 keer meer kans om nierkanker te krijgen dan niet-rokers. Baarmoederhals en vulva ·         De menselijke papillomavirussen (HPV) zijn de belangrijkste oorzaak van baarmoeder- en vulvarkanker. Chronische infectie met HPV kan afwijkingen in de cellen veroorzaken, die op hun beurt kunnen leiden tot kanker. Meestal elimineert het lichaam deze cellen voordat er kanker ontstaat. ·         Omdat roken het immuunsysteem aantast, heeft het lichaam het moeilijker om zich te ontdoen van deze abnormale cellen, wat kan leiden tot kanker. In de praktijk komen baarmoederhals- en vulvarkankers dus vaker voor bij rokers dan bij niet-rokers. Borst ·         Zowel actief als passief roken verhoogt het risico op borstkanker bij vrouwen. Deze bevindingen moeten echter nog worden bevestigd door verder onderzoek. ·         Er kan echter met zekerheid worden gesteld dat rokers tijdens de behandeling van kanker de bijwerkingen van bestralingstherapie sterker ervaren dan niet-rokers.  Zwangerschap en vruchtbaarheid: Een vrouw die zwanger wil worden heeft een groot belang bij het stoppen met roken voor de kwaliteit en het aantal van haar eitjes en voor de gezondheid van haar ongeboren baby. De baby loopt het risico op groeistoornissen, een verhoogd risico op misvormingen, meer diabetes, risico op schildklierafwijkingen, risico op voortijdige bevalling en op een geboortetekort. Een man die rookt kan last hebben van een erectiestoornis en zal een verminderde spermakwaliteit hebben. World No Tobacco Day op 31 mei herinnert alle rokers aan de voordelen van het stoppen met roken voor zichzelf en de mensen om hen heen.

Lees meer

Handverzorging: een noodzaak in deze periode

Handverzorging : Handen zijn het deel van het lichaam dat het meeste verraadt aan leeftijd en activiteit. We gebruiken ze om te werken, om te communiceren,... en we verwaarlozen ze vaak. Ze zijn erg kwetsbaar en kunnen beschadigd raken. Het is tijd om onze gewoontes te veranderen en er voor te zorgen, net als de rest van ons lichaam. Laten we van deze periode van quarantaine gebruik maken om voor onszelf te zorgen en mooie, goed gevoede en zachte handen te laten zien. In deze periode van Coronavirus waar het gebruik van hydro-alcoholische gels wordt aanbevolen, om uw handen te reinigen met water en zeep, ...  Een aantal van ons hebben al volledig beschadigde, zelfs pijnlijke handen... Overlevingstijd van het Coronavirus op oppervlakken : ·         lucht: 3 uur ·         doos: 24 uur ·         plastic: 2-3 dagen ·         metaal: 2-3 dagen Pas op voor voorwerpen die door iedereen worden gebruikt: liftknoppen, wc-brillen, deurklinken, gootsteenkranen, elektronisch betaalapparaat,...  Wanneer u een voorwerp moet aanraken dat door anderen wordt gebruikt, breng dan uw handen niet naar uw gezicht (mond, ogen, ...). Was ze dan met water en zeep. Als u geen toegang heeft tot water en zeep, kan een hydro-alcoholische gel uitkomst bieden. Maar dit moet slechts af en toe worden gebruikt, omdat het zeer schadelijk is voor de huid. Handen zijn dus dagelijks onderhevig aan koude, de zon, het zwemmen, huishoudelijke producten en herhaaldelijke wasbeurten. Ze zijn aan veel blootgesteld en lijden hieronder. Hier zijn een paar verzorgingstips:   Voldoende hydrateren is belangrijk Hoewel onze handen dagelijks mishandeld worden, krijgen ze zelden gerichte zorg. Maar net als ons gezicht, om een droge, gerimpelde, gebruinde huid te vermijden... is het belangrijk om ze goed te verzorgen: onze handen moeten meerdere keren per dag gehydrateerd worden. Na elk contact met wasmiddelen is het belangrijk om een vochtinbrengende gewoonte aan te nemen. Gebruik een vochtinbrengende crème of een plantaardige olie (zoete amandel, argan, avocado, kokosnoot ...). Als de vochtinbrengende "hand"-crème ontbreekt, kan het gebruik van een melk of lichaamscrème waarvan de functie hydratatie is, helpen. Andere behandelingen ·         om zachtere handen te krijgen, zoals voor het lichaam of het gezicht, moet je eerst de dode cellen verwijderen. Vandaar de noodzaak van afschilfering. Omdat speciale handscrubs zeer zeldzaam zijn, kunt u een zachte lichaamsscrub gebruiken. ·         Het royaal aanbrengen van de crème zal het effect van een masker hebben. Deze wordt aanbevolen na de afschilfering. U kunt het masker ook gebruiken als een kataplasma; het is ideaal om het een hele nacht te laten zitten. Als u bang bent om uw lakens te bevuilen, vergeet dan niet om katoenen handschoenen te dragen. Een andere snelle en effectieve methode is om veel vochtinbrengende crème op je handen te doen en geschikte wegwerplatex- of vinylhandschoenen aan te trekken. U verwijdert ze na een uur of twee, terwijl u bijvoorbeeld een film bekijkt of uw boodschappen doet in het weer van vandaag. En het resultaat is gegarandeerd...  Voor de aantrekkingskracht behandelden onze grootmoeders hun handen door ze in een kom met warm water te laten weken.   Vermijd zoveel mogelijk de vijanden van je handen ·         wasmiddelen ·         leidingwater ·         zon: de stralen ervan zijn schadelijk voor uw huid en versnellen hun veroudering. Vergeet niet om een beetje UVA- en UVB-zonnebrandcrème aan te brengen voor en na elke zwempartij of elk zeebad. Om vroegtijdige veroudering van de huid op uw handen te voorkomen, kunt u ook overwegen om een anti-pigmentatievlek product aan te brengen.   Nagelverzorging Het hebben van mooie handen betekent ook het hebben van gezonde, goed verzorgde nagels. ·         Wrijf de basis van de nagel met een crème of olie die de nagelriemen verzacht. Duw dan de kleine huiden terug met een stok. ·         Verenig het oppervlak van je nagels zonder al te veel aan te dringen met een polijstmachine om ze glad te strijken en te laten glanzen. ·         Vijl uw nagels, altijd de randen naar binnen om breuk te voorkomen. Gebruik een vijl met voldoende fijne korrel. ·         Werk af met één of twee lagen blanke lak voor een laagje glans, of een behandelende lak als je gestreepte, broze, zachte nagels hebt. Het ideaal is een verhardende basislaag + polish + topcoat als u de glans wilt behouden. ·         Als u een fan bent van semi-permanente nagellak, dan kunt u deze 3 weken lang zonder vernis aanbrengen, zodat uw nagels weer kunnen worden opgebouwd. ·         Vergeet niet dat nagellakverwijderaar de nagel beschadigt. Daarom is het aan te raden om de nagels in warm water te laten weken en ze na gebruik te voeden.   Nu u precies weet hoe u uw handen het hele jaar door zacht en mooi kunt houden, hoeft u alleen maar deze waardevolle tips toe te passen. Het opnemen ervan in je dagelijks leven zal net zo eenvoudig zijn als dat het effectief is.

Lees meer

Een slechte adem: wat kan men er aan doen?

Slechte Adem: De adem is een gasvormig product dat tijdens de uitademing uit de longen wordt gestoten en via de mond ontsnapt. Het is een mengsel van lucht, waterdamp, kooldioxide en verschillende moleculen. Slechte adem of halitosis is een belangrijk fenomeen omdat 50% van de bevolking klaagt over slechte adem bij het ontwaken en er een toename is van de klachten, die rond de leeftijd van 50 jaar een piek bereiken. Aan de andere kant is er geen verschil tussen mannen en vrouwen. Een slechte adem is een ernstig probleem, vaak met als gevolg een gevoel van een sociale en/of psychische handicap.   Oorzaken: De oorsprong van een slechte adem ligt in 85% van de gevallen in de mond. Bacteriën zetten daar voedselresten, dode cellen en slijm om in zwavelhoudende gassen, die verantwoordelijk zijn voor de slechte geur. Deze bacteriële afbraak komt voornamelijk voor op drie niveaus: de tong, het tandvlees en de tanden. Bacteriën groeien in een slecht verzorgde mond en in een droge mond. Als de tandplak niet snel wordt verwijderd, ontstaat er tandsteen en ontsteking van het tandvlees. Als deze ontsteking niet tijdig wordt behandeld, verspreidt deze zich naar het omringende weefsel (parodontitis). Zowel tandvleesontsteking als parodontitis zijn een veel voorkomende oorzaak van slechte adem. We hebben bijna allemaal een slechte adem als we wakker worden, want 's nachts is onze mond droog en kunnen bacteriën zich daarin vermenigvuldigen. Maar het verdwijnt als we iets drinken. Halitosis kan ook voorkomen in het KNO-gebied (Oor, Neus en Keel) en kan worden veroorzaakt door chronische tonsillitis, sinusitis, .... Een klein percentage van de gevallen van slechte adem kan te wijten zijn aan een retro-nasale afscheiding op de achterkant van de tong en minder dan 1% van de halitosis is te wijten aan maagaandoeningen. Andere oorzaken kunnen een slechte adem veroorzaken: ·         Voedsel: knoflook, rauwe uien, vetten en eiwitten. ·         Stimulerende middelen: alcohol en sigaretten. Roken heeft ook een negatieve invloed op het tandvlees en draagt zo bij aan een slechte adem. ·         Medicatie: sommige medicijnen (bijv. antihistaminica, antihypertensiva, antidepressiva, ...) drogen de mond uit, wat de verspreiding van bacteriën bevordert. ·         Hormonen: Tijdens de ovulatie en de zwangerschap verhogen hoge hormoonniveaus de productie van plaque, die bij kolonisatie door bacteriën een slechte adem kan veroorzaken.   Oplossingen : Allereerst moet een psychologische stoornis uitsluiten: sommige patiënten klagen over slechte adem... die alleen zij kunnen waarnemen. Het is noodzakelijk om voldoende te drinken om een droge mond te vermijden en de mond en keel te spoelen. Wat het fenomeen van de slechte adem in de ochtend betreft, herkennen de meeste patiënten een verbetering na het ontbijt en het tandenpoetsen. Een verbetering van de mondhygiëne (beter tandenpoetsen 's avonds... of zelfs gewoon poetsen!) kan helpen. De tandarts heeft hier een informatieve rol: het uitleggen van het fenomeen en het bewust maken van de patiënten van de basisregels van de tandhygiëne. Wat betreft andere vormen van halitose zal de behandeling afhangen van hun oorsprong. In het geval van problemen van orale oorsprong zal de tandarts eerst een mechanische behandeling uitvoeren: verbetering van de mondhygiëne (leg uit hoe de tanden te poetsen, hoeveel keer per dag, hoe je tandzijde of interdentale ragers gebruikt, introduceer tweemaal per dag het verwijderen van de coating die de tong bedekt met een tongschraper, lepel of tandenborstel)....), tandheelkundige behandeling (bv. voor cariës) en/of parodontale behandeling (tandvleesproblemen, ...) naargelang het geval. Het gebruik van niet-medische tandpasta's of orale oplossingen is een secundaire oplossing omdat deze slechts een korte termijneffect hebben en de oorzaak niet behandelen. Desinfecterende mondspoelingen op basis van chloorhexidine kunnen nuttig zijn. Ze kunnen bacteriën doden en de vorming van zwavelhoudende gassen verminderen. Gebruik ze alleen na overleg met een arts, tandarts of apotheker. Gebruik ze ook slechts als een tijdelijke maatregel en naast een goede mondhygiëne, zeker niet als vervanging voor andere preventieve maatregelen. Hun effect is nogal kortstondig. Op de lange termijn kunnen er bijwerkingen optreden, zoals verkleuring van de tanden. Als de oorzaak van de halitosis niet oraal is, zou men zich best wenden tot de arts die daar best geplaatst is.    

Lees meer

Vitamine C : wat doet het allemaal in ons lichaam?

Vitamine C: Vitamine C, of ascorbinezuur, is waarschijnlijk de bekendste en meest gebruikte vitamine als voedingssupplement. Het wordt vaak aanbevolen bij het naderen van de winter of in geval van tijdelijke vermoeidheid. Het is vooral bekend om zijn anti-vermoeidheids- en tonische werking, maar het heeft nog vele andere gunstige eigenschappen. Deze in water oplosbare vitamine wordt niet gesynthetiseerd door het lichaam, en het moet daarom worden verstrekt door voedsel.   Rol Vitamine C is in de eerste plaats een krachtige antioxidant: het grijpt zowel direct in, door de cellen te beschermen tegen de vrije radicalen die verantwoordelijk zijn voor de celveroudering, als indirect, door deel te nemen aan de regeneratie van vitamine E, een andere antioxidant. Een van de belangrijkste taken is het stimuleren van de synthese van collageen, een eiwit dat essentieel is voor de opbouw en versterking van weefsels, huid, botten, tanden, ligamenten, tandvlees, enz. Het speelt een belangrijke rol in de fysieke energie, omdat het betrokken is bij de stofwisseling van aminozuren, met name carnitine. Het draagt bij aan de verdediging van het immuunsysteem en beschermt tegen infecties, en kan een effect hebben op de verkoudheid, hoewel studies aantonen dat het geen preventief effect heeft, maar slechts een vermindering van de symptomen en de duur als de verkoudheid eenmaal intreedt. Het is betrokken bij de synthese van verschillende chemische boodschappers in de hersenen, waaronder noradrenaline. Het verhoogt de opname van ijzer en speelt een rol bij de vorming van rode bloedcellen.   Tekortkoming en overmaat Overtollige hoeveelheden zijn zeldzaam, omdat er weinig vitamine C wordt opgeslagen en de overtollige hoeveelheid wordt uitgescheiden in de urine. De meer discrete hypovitaminosen zijn wijdverspreid en resulteren in vermoeidheid, gewichtsverlies, hoofdpijn, botpijn, verhoogde vatbaarheid voor infecties. De behoeften kunnen groter zijn bij sporters, zwangere vrouwen of vrouwen die borstvoeding geven, rokers, ouderen, diabetici, mensen met chronische stress, mensen die weinig vers fruit en groenten eten, enz.   Synthese Terwijl de meeste zoogdieren in staat zijn om het te synthetiseren in hun lever of nieren (dus het is geen vitamine voor hen), is de meerderheid van de primaten (inclusief mensen), cavia's en sommige vogels en vissen niet in staat om dit te doen. Dieren zonder dit vermogen om vitamine C te synthetiseren moeten het daarom uit hun dieet halen.   Aanbevolen dagdosissen Europese aanbevelingen adviseren een dagelijkse inname van 75 mg voor een vrouw en 90 mg voor een man. Een sinaasappel levert bijvoorbeeld gemiddeld 53 mg vitamine C (40 tot 80 mg per 100 g). De belangrijkste bronnen van vitamine C in het dieet zijn groenten en fruit, en in het bijzonder: kiwi's, citrusvruchten, rode vruchten, kruisbloemige vruchten (broccoli, kool, enz.), paprika's, tomaten, peterselie, mango's, spinazie, groene bonen, prei, enz. Mensen die meer blootgesteld zijn aan de schadelijke effecten van oxidanten, zoals rokers, hebben een verhoogde behoefte aan vitamine C (125 mg volgens de Belgische Hoge Raad voor Hygiëne).   Toxiciteit Vitamine C is niet giftig bij doses die normaal gesproken door een gezond persoon worden geabsorbeerd. Sinds de synthese in de jaren dertig van de vorige eeuw is vitamine C in alle doseringen ter wereld gebruikt. De enige vastgestelde bijwerkingen die verband houden met het gebruik ervan zijn milde diarree en een vochtafdrijvende werking. Deze komen voor wanneer het te snel en in te grote hoeveelheden wordt geconsumeerd. Het lichaam kan het niet opslaan, dus het elimineert het overschot.   Indicaties Vitamine C ondersteunt de natuurlijke weerstand, bijvoorbeeld bij de eerste tekenen van een verkoudheid of kou. In de jaren zeventig raadde de Amerikaan Linus Pauling bij de eerste symptomen 1 g vitamine C per uur aan om de infectie te helpen verminderen. Deze vitamine wordt veel gebruikt in zelfmedicatie voor een verkoudheid. In 2004 suggereren studies zoals die van de Cochrane Collaboration dat vitamine C geen preventieve werking heeft tegen verkoudheden in de algemene bevolking (geen vermindering van het aantal verkoudheden); deze meta-analyses tonen echter ook aan dat het de duur en de ernst van verkoudheden kan verminderen, en dat het gerechtvaardigd kan zijn bij proefpersonen die worden blootgesteld aan koud weer en intense fysieke inspanning. Vanaf 2013, op basis van de beschikbare gerandomiseerde proeven, is de Cochrane Group van mening dat het preventief falen van vitamine C om de incidentie van verkoudheid in de algemene bevolking te verminderen, haar routinematige aanbeveling niet rechtvaardigt. Individuele proeven kunnen echter nuttig zijn, gezien de lage kosten en de potentiële voordelen (vermindering van de duur en de ernst van de verkoudheid). Er zijn meer gerandomiseerde proeven nodig. Een matige orale dosis vitamine C (500 mg) kan het gevoel van vermoeidheid en inspanning verminderen. Er is een veel voorkomende misvatting dat vitamine C de slaap verhindert, maar dit is misschien niet waar. Vitamine C draagt niet alleen bij aan een gezond immuunsysteem. Het bevordert ook de opname van ijzer door het lichaam. Het is daarom effectief bij bloedarmoede als gevolg van een ijzertekort, d.w.z. als het ijzergehalte in het lichaam onvoldoende is en het beenmerg niet meer voldoende hemoglobine kan produceren. Hemoglobine is verantwoordelijk voor het transport van zuurstof in het bloed.   Intestinale tolerantie De darm-tolerantie heeft betrekking op de hoeveelheid vitamine C die in een bepaalde tijd door de darm kan worden geabsorbeerd. Wanneer deze hoeveelheid is bereikt, wordt de niet geabsorbeerde vitamine C in de ontlasting geëlimineerd. Als het wordt uitgescheiden, trekt het water in de darm aan, waardoor voorbijgaande diarree ontstaat.   Soorten vitamine C Veel van onze biologische chemie is gebaseerd op de oplosbaarheid van water en vetten. Net zoals water en olie zich niet kunnen mengen, staat het lichaam voor een uitdaging wanneer een in water oplosbare (in water oplosbare) voedingsstof moet passen in een in vet oplosbare (in vet oplosbare) matrix zoals de celmembraan. 1/ "Conventionele" vitamine C in aanvullende of dieetvorm is een in water oplosbare vitamine, d.w.z. het is oplosbaar in water. Echter, slechts 10 tot 20% van deze in water oplosbare vitamine wordt geassimileerd, de rest wordt automatisch uitgescheiden in de urine. Een dosis van 180 mg vitamine C wordt 70 tot 90% in de dunne darm opgenomen. Een hogere dosis is dus niet nodig. Daarom is het aan te raden om de vitamine C-inname te spreiden of te kiezen voor vitamine C met verlengde afgifte. 2) Liposomale vitamine C bestaat uit vitamine C gewikkeld in een vettige stof die liposoom wordt genoemd. Een liposoom is een klein bolletje, een blaasje dat, net als cellen, twee lagen lipiden heeft. Deze liposomen kunnen door de celmembranen gaan, waarbij ze vitamine C meenemen naar het hart van de cellen.   Vandaag de dag is de liposomale vorm die onlangs op de markt is gebracht een echte innovatie voor iedereen die zijn of haar cellulaire vitamine C-gehalte aanzienlijk wil verhogen. 

Lees meer

Uw hart, de motor van uw lichaam

Preventie van hartaandoeningen : Uw hart is een belangrijke motor van uw lichaam waar u zorg zou moeten voor dragen. Uw gezondheid is zeer belangrijk en kan soms wel eens een aantal aanpassingen vragen die u samen met uw arts best eens kan doornemen om een gezonde levensstijl na te streven. Hartaandoeningen zijn de belangrijkste doodsoorzaak in België. Dit wordt grotendeels veroorzaakt door hun algemene gezondheid en levensstijl. Na verloop van tijd hebben ongezonde gewoontes zoals roken, slechte eetgewoonten en een gebrek aan lichaamsbeweging invloed op de gezondheid van het hart. Vaak leiden al deze factoren tot verstopping van de kransslagaders door plaque afzettingen die kunnen leiden tot hartfalen en de noodzaak van medische interventie om deze potentieel levensbedreigende aandoening te behandelen. De toekomst kan er soms somber uitzien voor deze mensen in een gevorderd stadia van de ziekte. Maar er is goed nieuws. Door een paar eenvoudige stappen te nemen om uw levensstijl te verbeteren, kunt u het risico op hartaandoeningen verminderen, uw algehele gezondheid verbeteren en genieten van uw dagelijkse activiteiten. Hier zijn een paar voorbeelden:   Stop met roken: Roken is een van de belangrijkste oorzaken van hartaandoeningen. Roken verhoogt het risico op geblokkeerde slagaders en bloedstolsels, vermindert de hoeveelheid zuurstof in het bloed en zorgt ervoor dat het hart harder werkt. En, in tegenstelling tot sommige gangbare mythen, draagt roken niet bij aan gewichtsverlies. Tot slot, als de negatieve effecten op uw persoonlijke gezondheid niet genoeg zijn om u te overtuigen, is het belangrijk om erop te wijzen dat rook schadelijk is voor mensen die tijd met u doorbrengen terwijl u rookt, zoals familieleden, vrienden en zelfs huisdieren. De belangrijkste stap die u kunt zetten om uw gezondheid en de gezondheid van uw hart te verbeteren is te stoppen met roken.   Overgewicht: Overgewicht is een van de risicofactoren die u kunt voorkomen door gezond te eten. Dit is gebaseerd op de principes van de mediterrane keuken. Wetenschappers hebben vastgesteld dat het aantal hart- en vaatziekten in de landen rond de Middellandse-Zee aanzienlijk lager ligt. Zij schrijven dit niet alleen toe aan een meer ontspannen levensstijl en meer lichaamsbeweging, maar ook aan de typische eetgewoonten van de mediterrane regio, zoals de consumptie van olijfolie, de frequente consumptie van vis en plantaardige producten en de beperkte consumptie van vetrijke zuivelproducten, vlees en worst. De bovenstaande bevindingen en andere wetenschappelijke studies hebben geleid tot de volgende concrete voedingsadviezen: ·         Geef voorkeur aan visvetten en plantaardige vetten (olijfolie) en beperking van de consumptie van dierlijke vetten uit (vetrijke) zuivelproducten en vette vleeswaren. ·         Zorg voor voldoende vezelrijke producten zoals groenten, fruit, volkoren granen, peulvruchten en noten. Een goede indicator voor een gezond lichaamsgewicht is de Body Mass Index (BMI). BMI is een rekenformule waarbij het gewicht van een persoon wordt gedeeld door zijn lengte in het kwadraat. Als u bijvoorbeeld 65 kg weegt en 1,70 m hoog bent, berekent u uw BMI door 65 te delen door (1,7x1,7). Het resultaat (22,49) geeft aan dat uw gewicht geschikt is omdat u, om uw gezondheid te optimaliseren, binnen het bereik van 18,5 tot 24,9 moet blijven. Het risico op hart- en vaatziekten neemt toe als het overtollige vet zich ophoopt in de buikstreek. Voorzichtigheid is geboden, vooral bij mannen met een tailleomvang van meer dan 94 cm en bij vrouwen met een tailleomvang van meer dan 80 cm.   Wees actief: De Belgische bevolking als geheel is veel te zittend. Om de effecten van een sedentaire levensstijl tegen te gaan, is elke dag gedurende 30 minuten gematigde lichaamsbeweging nodig. Dit kan onder andere zijn: stevig wandelen, fietsen, wandelen, tuinieren,... Het belangrijkste is om actief te zijn.   Het beheersen van de bloeddruk: Hoge bloeddruk wordt de "stiekeme moordenaar" genoemd. Het monitoren van uw bloeddruk is een belangrijke maatregel. Streef naar een systolische bloeddruk van minder dan 140 en een diastolische bloeddruk van minder dan 90. Ook hier zijn lichaamsbeweging en dieet, gewichtscontrole en stoppen met roken essentieel voor de beheersing van de bloeddruk.   Stressmanagement : Niemand is immuun voor stress, die een ware "kwaal van de eeuw" aan het worden is. Hoewel het belang en het beheer ervan lange tijd zijn verwaarloosd, is het negatieve effect ervan op hart- en vaatziekten nu duidelijk aangetoond. Het kan zelfs leiden tot een hartinfarct. We moeten dus onze ogen openen, want stress komt vaak voor, zowel thuis als op het werk. Misschien zijn we te veeleisend geworden voor onszelf? Gelukkig is stress niet onvermijdelijk en zijn er manieren om ons daartegen te beschermen. Lichaamsbeweging heeft absoluut de voorkeur, want het is zeker het krachtigste anti-stress middel. Maar naast de klassieke benaderingen van een gezonde levensstijl, kunnen bepaalde methoden van psychologische ondersteuning een grote hulp blijken te zijn.   Controleer uw cholesterolgehalte: Bepaalde soorten cholesterol kunnen uw systeem aanzienlijk beschadigen. U kunt uw arts vragen om uw lipidenprofiel te bepalen om zo uw cholesterolgehalte te bepalen. U kunt ook bespreken welke stappen u kunt nemen om uw cholesterolgehalte onder controle te houden. Het is belangrijk om te weten wat de getallen betekenen en om de juiste cholesterolwaarden te kennen.   Het hebben van een goed hart heeft vele betekenissen en vooral op deze 14 februari... Vergeet het niet!  

Lees meer

Koorts bij kinderen

Koorts bij kinderen: Koorts wordt gedefinieerd als een temperatuur boven 38° en een behandeling zal worden overwogen vanaf 38,5C. Een behandeling wordt niet routinematig gegeven, zeker niet als het kind een lichte afwijking heeft.   Koorts is: ·         Nuttig omdat het de normale reactie van het lichaam is om infecties te helpen bestrijden. ·         Het is vaak aanwezig bij veel voorkomende ziekten zoals een verkoudheid. ·         Op zich niet ernstig, het is zeldzaam dat het het enige teken van een ernstige ziekte is.   In de meeste gevallen verdwijnt het zonder zelfs maar medicatie te geven. Als het echter enkele dagen aanhoudt of als het kind het niet goed verdraagt, met tekenen van depressie of verlies van reactiviteit, is het steeds nuttig om een arts te raadplegen.   De meest betrouwbare methode voor het nemen van een temperatuur is deze te nemen via rectaal met een elektronische thermometer. De temperatuur onder de oksels of onder de tong geeft een iets minder nauwkeurige maar toch correcte meting. Infrarood oor- of voorhoofdthermometers kunnen ook worden gebruikt, maar ze zijn ook minder nauwkeurig dan het nemen van een rectale temperatuur.   Eventuele koorts die optreedt bij een kind jonger dan drie maanden moet worden gemeld bij de kinderarts en er moet een consultatie worden geregeld, zelfs als het kind niet ziek lijkt te zijn. De eerste fysieke maatregelen die genomen moeten worden in geval van koorts zijn : ·         Verwijder overtollige lagen kleding en dekens om de warmte in het lichaam van het kind niet vast te houden. Ga ook niet naar een totaal tegenovergestelde door het volledig bloot te leggen, wat kan leiden tot rillingen. ·         Geef hem zo vaak mogelijk drankjes die hij graag drinkt. ·         Houd de kamertemperatuur tussen 18 en maximaal 20°. ·         Als de fysieke maatregelen niet voldoende effectief zijn, kan een koortswerend middel worden gegeven:   Allopathische behandeling: ·         Paracetamol is de eerste keuzebehandeling voor koorts en pijn bij kinderen. De dosis is 10 tot 15 mg per kg tot 4 keer per dag, met een interval van minstens 4 uur tussen de doses. De orale route is effectiever en sneller voor de resorptie van het product en het is aan te raden om voor jonge kinderen de voorkeur te geven aan vloeibare vormen met een gegradueerde pipet, zodat de dosis kan worden toegediend op basis van het gewicht. ·         Ibuprofen is iets effectiever dan paracetamol, maar kan niet worden gebruikt voor diarree, ernstig braken, uitdroging, nier- of leverfalen, waterpokken en maagaandoeningen. Daarom moet er een evenwicht worden gevonden tussen de voordelen en de nadelen. De dosis is 7 tot 10 mg per kg per dosis, met een maximum van 3 doses per dag. Voor jonge kinderen zijn vloeibare vormen met een pipetdispenser de beste keuze.   Er wordt ook voorgesteld om deze twee moleculen af te wisselen, maar er is momenteel geen bewijs dat deze behandeling effectiever is dan één enkele koortswerende stof.   Homeopathische behandeling : Sommige homeopathische geneesmiddelen zijn nuttig om te onthouden om de reactiviteit van het lichaam te stimuleren om zich te ontdoen van de infectie: ·         Belladona 5CH. Er wordt aangeraden om 5 korrels per uur bij een plotselinge hoge koorts met hoofdpijn, roodheid en warmte van het hoofd te geven. De patiënt  is meestal neerslachtig. ·         Ferrum fosforicum 5CH. Er wordt aangeraden 5 korrels te geven om de twee uur bij lage koorts met vermoeidheid en moedeloosheid, verlangen om in bed te blijven. ·         Aconit 5CH. 5 korrels per uur bij hoge koorts die plotseling optreedt, vaak na blootstelling aan droge kou. ·         Pyrogenium 9CH. Er wordt aangeraden 3 korrels te geven per uur als het kind spierpijn heeft die gepaard gaat met koorts.   Als uw temperatuur niet daalt, als het kind veel huilt en andere symptomen vertoont (diarree, braken, gedragsproblemen...) aarzel dan niet om een arts te raadplegen.     

Lees meer

Kurkuma: een onbekende plant:

Kurkuma: een onbekende plant: Kurkuma, of geel pigment van de wortelstok van Curcuma longa, wordt ook wel Indische saffraan genoemd. Deze plant behoort tot dezelfde familie als gember. Het wordt beschouwd als het goud van India en speelt een sleutelrol in de traditionele ayurvedische en Chinese geneeskunde. Het is momenteel het onderwerp van talrijke wetenschappelijke studies.   Kurkuma bevat actieve curcuminoïden waarvan curcumine de belangrijkste is. Curcumine smaakt goed, licht kruidig, en wordt vandaag de dag nog steeds gebruikt in de Indiase en Pakistaanse keuken. Vanwege de felgele kleur wordt curcumine ook gebruikt als kleurstof voor kleding. Het wordt als natuurlijke kleurstof toegevoegd aan levensmiddelen onder de naam E100.   Eigenschappen: Antioxiderende werking Curcumine is een krachtige antioxidant met een beschermende werking op gezonde weefsels en cellen. Dit kan de traditionele medicinale indicaties bij de behandeling van ontstekingsziekten verklaren. Verschillende studies hebben vervolgens de beschermende werking van curcumine tegen ontstekingen van de gewrichtsbol bevestigd.   Actie op het spijsverteringsstelsel De wortelstok van kurkuma is ook bekend in traditionele Indiase en Chinese medicijnen om de spijsvertering te stimuleren, met name omdat het de galafscheiding verhoogt. Het wordt al drieduizend jaar gebruikt in de ayurvedische geneeskunde om spijsverteringsstoornissen te verlichten. De Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) heeft erkend dat kurkuma een positief effect heeft op het spijsverteringsproces.   Actie op het cardiovasculair systeem Recent onderzoek heeft voorgesteld om de accumulatie van "slechte cholesterol" (LDL-cholesterol) te voorkomen, waardoor de ontwikkeling van risicofactoren voor hart- en vaatziekten zoals atherosclerose (een chronische vaatziekte die wordt veroorzaakt door de aanwezigheid van vetafzettingen, gekoppeld aan een te hoog cholesterolgehalte in het bloed) zou worden beperkt.   Antitumorale actie Curcuminoïden helpen oxidatieve stress te bestrijden, die verantwoordelijk is voor celdegeneratie. Ze bestrijden ook chronische ontstekingen, die leiden tot immuun- en stofwisselingsstoornissen, twee situaties die nauw samenhangen met het ontstaan van tumoren. Zo is curcumine de plantaardige molecule die het meest door wetenschappers wordt bestudeerd voor zijn "antikanker"-potentieel.   Contra-indicaties en bijwerkingen Let wel dat kurkuma bepaalde interacties kan hebben. De effecten van kurkuma en curcumine kunnen worden toegevoegd aan die van andere planten of natuurlijke producten met een ontstekingsremmende werking. Theoretisch gezien kan curcumine ook een wisselwerking hebben met chemotherapiebehandelingen.  

Lees meer

Voorzorgsmaatregelen voor het skiën

Voor degenen die de mogelijkheid hebben om naar de bergen te gaan om te skiën, volgen hier enkele tips voor deze goede vakantie ... de rest! Opwarmen: Skiën is een veeleisende sport die een goede fysieke voorbereiding vereist. Ten minste vier weken voor vertrek is het belangrijk om te beginnen met enkele flexibiliteitsoefeningen (dijen, buikspieren, bilspieren), stretching en oefeningen die de hart- en longcapaciteit verbeteren (hardlopen, zwemmen, fietsen). Deze oefeningen helpen de pezen en spieren te versterken, om in vorm te komen met meer conditie. De fysieke voorbereiding zal zijn effect hebben, maar als je het combineert met een slechte levensstijl, kan het contraproductief zijn. Om in vorm te zijn, is het een geheel: het is nodig om te oefenen, en tegelijkertijd de excessen te beperken: voedsel, alcohol, sigaretten, algemene vermoeidheid, ... Het doel van de voorbereiding is om te zorgen dat uw conditie top is en anderzijds is het belangrijk om een evenwicht te vinden tussen de juiste dosis inspanning, genoeg om niet te stagneren maar niet te veel om niet moe te worden. Verplichte zonnebrandcrème: In de bergen versterkt de hoogte de effecten van de zon en de sneeuw reflecteert sterker de U.V. Daarom is een goede zonnebrandcrème, met een hoge mate van bescherming, essentieel. Vergeet de lippenstift niet, met U.V.-bescherming die de lippen beschermt tegen kou en zon. Sommige merken hebben het voordeel dat ze een kleine duo-hoes presenteren die gemakkelijk in een zak glijdt en zonnebrandcrème en lipstick combineert. Zonnebrillen: Het is belangrijk om na te denken over het beschermen van uw ogen, niet alleen tijdens wintersport in de bergen, maar ook buitenshuis. Daarom zijn brillen met een hoge mate van bescherming essentieel. Het is aan jou om je look te kiezen ... Bestrijding van uitdroging: De berglucht is droog en de meeste huizen zijn te warm gestookt. Als je een probleem hebt met uitdroging, overweeg dan het meenemen van een hydraterende melk of crème voor het lichaam en gezicht, hydraterende druppels voor je ogen en een hydraterende spray voor je neus. Evenzo is het belangrijk om tijdens het skiën voldoende te drinken, ondanks het ongemak om naar de wc te moeten gaan. Voorkom energieverlies: Skiën is een sport die veel energie verbruikt. Het kan interessant zijn om een ​​aantal energiebaren mee te nemen tijdens het skiën, die zonder problemen kunnen worden geconsumeerd in een gondel of stoeltjeslift.

Lees meer

Rugpijn

Ongeveer 80% van de volwassenen heeft een of meerdere keren in hun leven last van rugpijn. De meeste rugpijn is goedaardig en niet-specifiek, d.w.z. dat de oorzaak niet kan worden vastgesteld. In de meeste gevallen verdwijnen ze binnen enkele weken. Het kan echter terugkerend zijn, wat leidt tot chronische en invaliderende symptomen.   Oorzaken: 85% van de rugpijn heeft geen duidelijk aanwijsbare oorzaak. We vermoeden "niet-specifieke" oorzaken, zoals spiersamentrekkingen. De resterende 15% heeft een specifieke oorzaak, zoals een hernia. In het geval van een hernia wordt door het uitsteken van een tussenwervelschijf een zenuw samengeperst. De pijn kan uitstralen naar de voeten en in ernstige gevallen leiden tot verlamming. Slijtage en verkalking van de wervelkolom kunnen dezelfde pijn veroorzaken wanneer ze het wervelkanaal vernauwen en zo een zenuw samenpersen.   Diagnose : Gewone rugpijn, die meestal na twee tot vier weken verdwijnt (of aanzienlijk vervaagt na vier weken), vereist geen medische diagnose. Echter, als er na een ongeval rugpijn ontstaat of als dit gepaard gaat met andere symptomen zoals : ·         Koorts zonder infectie ·         Uitstralende pijn in het been of de arm ·         Verminderde been- of armmobiliteit ·         Algemeen gevoel van onbehagen Deze symptomen kunnen een ernstige oorzaak hebben. Zo kunnen uitstralende pijn en verlamming wijzen op een hernia, terwijl opflakkeringen van koorts een teken van ontsteking in de botten of andere inwendige organen kunnen zijn. Als de rugpijn langer dan vier tot zes weken aanhoudt, worden aanvullende tests aanbevolen, meestal door een reumatoloog of orthopedisch chirurg. Bloedonderzoek en andere onderzoeken worden uitgevoerd als er een vermoeden is van een aandoening aan de inwendige organen of de wervelkolom.   Inzicht in niet-specifieke oorzaken : Een slechte houding leidt tot langdurige overbelasting van de spieren en gewrichten. De rol van de rugspieren is om de rug te ondersteunen en te zorgen voor een goede mobiliteit, wat essentieel is om in vorm te blijven. Als de spieren slap worden of herhaaldelijk worden belast, trekken ze uiteindelijk samen, wat resulteert in onaangename spanningen in de rug, schouders of nek. Deze symptomen kunnen zich ontwikkelen tot lage rugpijn en kunnen in ernstige gevallen leiden tot een hernia, meestal in de lumbale (onderrug) of cervicale (nekwervels) gebieden.   Preventie : Dagelijkse lichaamsbeweging is de beste preventie van acute of chronische rugpijn. Hiervoor is elke gelegenheid goed: geef de voorkeur aan een trap naar de lift, strek je regelmatig uit op je stoel, loop rond. Zwakke rugspieren trekken samen als ze overbelast zijn. Een effectieve preventieve maatregel tegen niet-specifieke rugpijn is dan ook het versterken van de spieren die de rug ondersteunen en bewegen: niet alleen de rugspieren, maar ook de perineale spieren, buikspieren en het middenrif.   Bij het versterken van de spieren in de sportschool is het belangrijk om te zorgen voor een evenwichtige spiergeometrie om bestaande onevenwichtigheden niet te accentueren. Daarnaast helpen duursporten als stevig wandelen, nordic walking en zwemmen om de rug te versterken en soepel te houden.   Behandeling van specifieke pijnen : Als de rugpijn te wijten is aan een ziekte die de wervelkolom of de interne lichaamsprocessen aantast, moet de oorzaak worden behandeld. Bijvoorbeeld een antibioticabehandeling bij nierontsteking, hartkatheterisatie bij een hartinfarct of een operatie bij een gebroken wervel.    Behandeling van niet-specifieke pijn : In het geval van rugpijn kan sport zeer effectief zijn in het verlichten van de pijn, maar er moet worden opgemerkt dat te veel sport de rug kan schaden. Daarnaast is het belangrijk om in beweging te blijven, om je bed of stoel te verlaten. Het is belangrijk om de buikspieren te versterken om een rechte houding te behouden en om lumbale strekoefeningen te doen. Massages kunnen helpen om gespannen spieren te ontspannen en hebben daardoor een pijnstillende werking, net zoals fysiotherapie zeer waardevol is. Warmte verlicht ook de pijn, en er zijn verwarmingselementen of kersenpitkussens verkrijgbaar in de apotheek die in de magnetron kunnen worden gezet. Medische behandeling : Allopathie: Voor een korte periode kan de pijn worden behandeld met paracetamol of ibuprofen, medicijnen die zonder recept verkrijgbaar zijn. Lokale toepassing van patches kan ook verlichting bieden. Het principe bestaat uit een percutane werking van een ontstekingsremmend middel zoals diclofenac of ibuprofen gedurende 8 of 24 uur. Ook anti-inflammatoire gels en crèmes kunnen een gunstig effect hebben.   Fytotherapie : ·         Harpagofytum, of duivelsklauw, is een van de meest voorgeschreven planten. De Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) beschouwt het gebruik van harpagofytum als "klinisch bewezen" bij de behandeling van reumatische pijn, met name bij chronische gewrichtsontstekingen, artrose en lage rugpijn. Maar het is geen plant om te nemen in geval van spiercontractie. ·         Wilg: De schors van deze boom levert acetylsalicylzuur, het actieve principe van aspirine. ·         Ribes nigrum is een basisbehandeling met een natuurlijke ontstekingsremmende werking, ideaal voor artrosepijn.   Homeopathie : Homeopathische middelen voor rugpijn zijn onder andere: ·         Bryonia 9CH, voor verergerde pijn tijdens het bewegen... ·         Nux vomica 9CH, in geval van pijn geassocieerd met stijfheid ·         Rhus toxicodendron 9CH, in geval van geassocieerde pijn en stijfheid Kalium carbonicum 9CH, wanneer de pijn gepaard gaat met een gevoel van zwakte of voor lage rugpijn die vaak voorkomt tijdens de zwangerschap of na de bevalling

Lees meer

Oorontstekingen en oorverzorging

Oorontstekingen en oorverzorging De afgelopen jaren hebben gehoorspecialisten het belang benadrukt van het verzorgen en beschermen van de oren, vooral tegen lawaai. Als we niet dagelijks bepaalde preventieve maatregelen nemen, is het risico van onomkeerbaar gehoorverlies op de lange termijn reëel. Hier zijn een paar reflexen die je van jongs af aan moet hebben.   Let op de hygiëne: Het oor is een zelfreinigend orgaan. Cerumen of oorsmeer speelt een belangrijke rol: het voorkomt dat stof en andere deeltjes in de gehoorgang terechtkomen. Het plaatsen van een voorwerp in het oor kan gevoelige organen zoals het trommelvlies beschadigen. Als er overtollig oorsmeer is, kan de rand van de gehoorgang voorzichtig worden gereinigd met een vochtige handdoek. Steek geen wattenstaafjes in het oor: Deze praktijk wordt sterk ontmoedigd door artsen. Steek geen wattenstaafjes in de oren om ze schoon te maken. Deze praktijk kan niet alleen het oorsmeer terug in de gehoorgang duwen, wat bijdraagt aan de vorming van oorstoppen, maar kan ook verantwoordelijk zijn voor het scheuren van het trommelvlies en gehoorverlies bij plotselinge bewegingen. Gebruik oordopjes: Hoe meer u aan lawaai (gedurende lange periodes) wordt blootgesteld, hoe groter de kans op onomkeerbare gehoorproblemen. Vermijd zoveel mogelijk lawaaierige omgevingen en bescherm, als u zich in een lawaaierige omgeving bevindt, uw oren met oordopjes of oorbeschermers.  Oefening: Cardio-achtige sportactiviteiten (wandelen, fietsen, ...) stimuleren de bloedcirculatie in het hele lichaam, inclusief de oren. De elementen waaruit het binnenoor bestaat worden beter bevloeid, waardoor ze beter functioneren. Er moet rekening worden gehouden met het feit dat de oren fragiele organen zijn en dat het daarom belangrijk is om ze te beschermen. Zet het volume van de koptelefoon of oortelefoon lager en bescherm uzelf tegen lawaai: Het volume van de koptelefoon en de oortelefoon mag nooit te hard zijn. Als het geluid je begint te irriteren of je oren pijn doet, is het te hard. Hoorspecialisten raden u aan nooit meer dan 60 minuten naar muziek te luisteren en niet meer dan 60% van de maximale volumecapaciteit in te stellen. Het is het beste om een koptelefoon of oortelefoon te gebruiken die het geluid van buitenaf blokkeert en daardoor moet men het volume van de muziek niet te hard zetten. Het is belangrijk om zich tegen lawaai te beschermen door gehoorbescherming tijdens bepaalde vrijetijdsactiviteiten zoals nachtclubs, motorsport, enz. Hou je oren droog: Overtollig vocht bevordert de groei en de verspreiding van bacteriën en schimmels in de gehoorgang. Dit kan leiden tot ziekten zoals otitis externa, ook wel bekend als zwemmersoor, of andere infecties die het gehoor kunnen aantasten. Na het douchen of baden is het belangrijk om uw oren zachtjes te drogen. Om te voorkomen dat er tijdens uw wateractiviteiten water binnenkomt, kunt u geschikte oordopjes gebruiken (behalve voor het duiken). Wees alert voor ongewone symptomen: Het is aan te raden om een arts te raadplegen in geval van oorpijn, gehoorverlies, fluitende oren, ... iets ongewoons. Raadpleeg elk jaar een KNO-specialist: Het is ten zeerste aan te raden om uw KNO elk jaar, vanaf zeer jonge leeftijd, te bezoeken. Hij zal in staat zijn om de eerste tekenen van gehoorverlies of andere problemen in de oren te behandelen en deze snel te verhelpen. Onbehandeld gehoorverlies is invaliderend in het dagelijks leven en kan soms in verband worden gebracht met andere gezondheidsproblemen. Net zoals een oordopje of gewoon te veel oorsmeer in het oor een otitis kan veroorzaken bij het zwemmen of duiken tijdens de vakantie.   Behandeling van oorinfecties : Letterlijk betekent otitis "ontsteking van het oor". Het betreft over het algemeen kinderen tussen 6 maanden en 3 jaar oud, maar kan ook gevolgen hebben voor volwassenen. Het kan ook veel voorkomen bij mensen die hun oren te vaak schoonmaken, waardoor het oorsmeer hun oren niet beschermt tegen bacteriën die zich daar kunnen ontwikkelen. Wanneer oorinfecties niet goed worden behandeld, kunnen ze leiden tot gehoorverlies of zelfs totale doofheid in de ernstigste gevallen.   Oorinfecties manifesteren zich als oorpijn. Er zijn drie verschillende soorten oorinfecties: otitis media, otitis interna en otitis externa. Het onderscheid wordt gemaakt op basis van waar de ontsteking verschijnt: het middenoor, het binnenoor of buiten het oor.   Het is aan uw KNO-arts (neus, keel, oren) of huisarts/kinderarts om een medische diagnose te stellen. Deze specialist onderzoekt dan het buitenoor, de gehoorgang en het trommelvlies. Op basis van dit onderzoek krijgt u een eerste diagnose. De arts zal dan bepalen welke medicatie of combinatie van medicijnen al dan niet nodig is.   In de fytotherapie kunnen oordruppels op basis van een mengsel van oliën en etherische oliën uitstekende resultaten geven bij uitwendige otitis met een ongeperforeerd trommelvlies. In de homeopathie zijn Aconitum Napellus, Dulcamara en Pulsatilla stammen die gebruikt kunnen worden bij otitis externa met een ongeperforeerd trommelvlies.    

Lees meer

Voedingssupplementen voor kinderen: is het echt nodig?

Voedingssupplementen voor kinderen: Bijna 6% van de kinderen en adolescenten gebruikt voedingssupplementen om de groei te bevorderen, het immuunsysteem te versterken, de concentratie en het geheugen te verbeteren,....Is dit een goed idee? Kauwgom, zuigtablet, siroop.... Er zijn veel voedingssupplementen voor kinderen en hun presentaties zijn gevarieerd, dus voor elk wat wils! En het is verleidelijk voor een ouder om dit over te nemen wanneer het kind nauwelijks eet tijdens het eten, niets eet in de kantine, of zelfs wanneer ze moeite hebben om zich te concentreren in de klas. Maar dit is niet de eerste reflex om aan te nemen! “Kleine toevoegingen van vitaminen en mineralen zijn genoeg voor gezonde kinderen", zegt de kinderarts.   Voedingssupplementen: alleen vitamine D wordt systematisch voorgeschreven. Vitamine D, noodzakelijk voor de opname en binding van calcium, wordt frequent voorgeschreven door de kinderarts of behandelend arts. Dit kan nodig zijn omdat zuigelingenmelk weinig vitamine D bevat, in tegenstelling tot de Angelsaksische landen, waar deze melk is versterkt. Om ervoor te zorgen dat meer dan 97% van de bevolking geen tekort aan vitamine D heeft, zijn de aanbevolen orale innames als volgt: ·         400 IE per dag voor baby's en peuters ·         600 IE per dag voor kinderen ·         1000 IE per dag voor volwassenen   Fluoride supplementatie slechts nodig bij sommige kinderen. Fluoridesupplementen moeten niet langer worden voorgeschreven aan kinderen jonger dan zes maanden, omdat het momenteel niet meer nodig wordt geacht voor een baby zonder tanden. Na zes maanden is de gebruikelijke leeftijd waar de eerste tanden doorkomen, het voorschrijven van fluoride, een spoorelement dat zich vasthecht aan het glazuur van de tanden en het ontstaan van gaatjes voorkomt, kan afhankelijk van het profiel van het kind worden aangeraden.  Deze suppletie is alleen nodig voor kinderen met een hoog risico op gaatjes, vooral voor kinderen met een vitamine D-deficiëntie.   Vitamine K, voorgeschreven voor baby’s met borstvoeding Vitamine K is een essentieel onderdeel van een goede bloedstolling. De baby heeft bij de geboorte een laag vitamine K-gehalte. Het lichaam van de pasgeborene is anders dan dat van een volwassene, het is nog niet begonnen met het opnemen  van de vitamine van de bacteriën die door de darm worden geproduceerd en het heeft geen reserve in de lever zoals de volwassene. Tot de geboorte was de foetus afhankelijk van de toevoer van vitaminen uit het navelstrengbloed, maar het vitaminegehalte in het navelstrengbloed is zeer laag. Zelfs in de eerste weken van zijn leven, wanneer hij borstvoeding krijgt, kan het lage vitaminegehalte al een tekort aan deze essentiële vitamine veroorzaken.   IJzer, in sommige gevallen Een gereguleerde tiener kan een tekort aan ijzer hebben. Ook bij kinderen die te weinig vlees eten. Maar wees voorzichtig, een overdosis ijzer is giftig.   Een onevenwichtige voeding kan tot tekorten leiden. Sommigen zijn van mening dat kinderen geen evenwichtige voeding eten en daarom lijden aan een tekort aan vitaminen, mineralen en essentiële vetzuren. De argumenten zijn dat onze voeding door de transformaties die het ondergaat uitgeput is van vitaminen en mineralen. Ten tweede voelen kinderen zich vaak meer aangetrokken tot producten die vanuit voedingsoogpunt niet interessant zijn (snoep, pizza's, geraffineerde granen, enz.) dan tot levensmiddelen die van nature rijk zijn aan micronutriënten (groenten en fruit, vette vis, volle granen, enz.). Ten slotte staan ze steeds meer onder druk, wat leidt tot tekorten, met name bij magnesium.    Anderen zijn het daar niet mee eens en menen dat alleen kinderen op bepaalde diëten (vegetarisch, veganistisch, zuivelvrij, etc.) kunnen lijden aan schadelijke voedingstekorten.   Sommige vinden het misschien interessant om voedingssupplementen aan kinderen te geven, maar dan wel door ze te selecteren. De darmflora kan op elke leeftijd versterkt worden door probiotica. Sommige vitaminen- en mineralen- of kruidensupplementen kunnen ook worden gegeven wanneer het kind moe lijkt, moeite heeft met concentreren of slapen, veel last van heeft van infecties....   Het is echter van essentieel belang om het advies van een arts of apotheker in te winnen alvorens op te starten met supplementen. Sommige overdoseringen kunnen ernstige gevolgen hebben voor de gezondheid.

Lees meer

Aminozuren: essentiele bouwstenen, van het lichaam

Aminozuren: essentiele bouwstenen, van het lichaam   Aminozuren spelen een cruciale rol in de structuur, het metabolisme en de fysiologie van cellen van alle levende wezens. Ze vertegenwoordigen daarom de massa van het menselijk lichaam na water. Ze vormen de basis van de samenstelling van eiwitten. Het lichaam kan de aminozuren krijgen door het voedsel of door ze zelf te synthetiseren. Essentiële aminozuren zijn die die het lichaam niet zelf kan synthetiseren en die noodzakelijkerwijs door voedsel moeten worden geleverd. Dit zijn leucine, isoleucine, valine, threonine, methionine, histidine, fenylalanine, lysine en tryptofaan. Niet-essentiële aminozuren zijn die die het lichaam zelf kan produceren. Dit zijn asparaginezuur, glutaminezuur, alanine, arginine, asparagine, cysteïne, glutamine, histidine, proline, serine en tyrosine. De belangrijkste taak van aminozuren is het transport van voedingsstoffen en de optimalisatie van hun opslag. Afhankelijk van de fysieke conditie en leeftijd kunnen de behoeften van het lichaam variëren.  Aminozuren, gebruikt in voedingssupplementen, kunnen op zichzelf ook een therapeutische werking hebben volgens de functie waarin ze ingrijpen. De meeste moderne levensstijlgerelateerde ziekten zoals obesitas, slapeloosheid, hoog cholesterol, ... zijn toe te schrijven aan basische metabole aandoeningen. Het is hetzelfde met andere aandoeningen, zoals haaruitval, ... Het is belangrijk om de basisprincipes van deze gebeurtenissen aan te pakken en ervoor te zorgen dat het lichaam deze aminozuren in voldoende hoeveelheid heeft. Om deze reden is suppletie met aminozuren soms noodzakelijk. Bij de apotheek  hebben we ons eigen assortiment aminozuren ontwikkeld. Deze producten worden exclusief voor onze patiënten geproduceerd. Alle aminozuren zijn aangemeld bij de overheid en hebben een NUT-nr.   ·         Proline L 500 mg  Proline speelt een fundamentele rol bij de gezondheid van het bindweefsel. Het verstevigt de hartspier.   ·         Alanine L 500 mg  Alanine is betrokken bij het metabolisme van suiker en zuren, verhoogt de immuniteit en levert energie aan spierweefsel, hersenen en het centrale zenuwstelsel.   ·         Cysteine ​​L 250 mg  Cysteïne is betrokken bij de synthese van melanine, het natuurlijke pigment van de huid en het haar. Het is ook betrokken bij de synthese van co-enzym A, dat een belangrijke rol speelt in het metabolisme van de mens. Het heeft ook een antioxiderende rol.   ·         Glutamine L 500 mg De vraag naar glutamine neemt toe met toenemende fysieke en mentale stress, evenals het niveau van stress. Met de leeftijd is de productie van dit belangrijke aminozuur door het lichaam niet langer voldoende, wat betekent dat soms een externe toevoer wordt aanbevolen.   ·         Glycine L 500 mg  Glycine is een niet-essentieel aminozuur. Het wordt vaak gebruikt bij sporters om het herstel te verbeteren, maar ook om de slaap te bevorderen of om de lever te helpen bij zijn zuiveringsfuncties.   ·         Histidine L 400 mg Histidine neemt deel aan de synthese van histamine, dat zelf een belangrijke rol speelt bij een goede arteriële gezondheid. Het is ook essentieel voor de synthese van hemoglobine omdat de vorming van rode bloedcellen wordt verzekerd door de aanwezigheid van voldoende histidine in het lichaam. De aanwezigheid van histidine wordt opgemerkt in de samenstelling van pancreasenzymen die met name dienen voor de goede vertering van eiwitten.   ·         Lysine L 500 mg  L-Lysine vervult vele functies in het lichaam. Het is geconcentreerd in het spierweefsel, helpt de opname van calcium uit het maagdarmkanaal, bevordert de botproductie en collageenvorming.   ·         Tyrosine L 500 mg Tyrosine is belangrijk voor het evenwicht van het zenuwstelsel en hormonale systemen. Het werkt op gewichtstoename, stress en bloeddruk.   ·         Methionine L 250 mg Methionine draagt ​​bij aan de vorming van kraakbeen. Het versterkt de nagels en helpt haaruitval te voorkomen.   ·         Fenylalanine L 500 mg Fenylalanine draagt ​​bij tot de optimale werking van het zenuwstelsel. Het is een analgeticum, een antidepressivum en het verbetert het geheugen.   ·         Threonine L 500 mg Threonine is een actief spijsverteringsmiddel. Het neemt deel aan de vorming van collageen, elastine en glazuur, evenals antilichamen.   ·         Asparagine L 500 mg Asparagine is een niet-essentieel aminozuur dat betrokken is bij de metabole controle van cellulaire functies in zenuw- en hersenweefsels.   ·         Serine L 500 mg  Serine is een niet-essentieel aminozuur dat kan worden gebruikt om mentale vermoeidheid, verminderde concentratie te behandelen of om spierontwikkeling te bevorderen.   ·         Glutaminezuur L 500 mg  Glutaminezuur is gunstig voor het behoud van een goede prostaatgezondheid, spierherstel en hersenfunctie.   ·         Tryptofaan L 150 mg L-Tryptofaan is een essentieel aminozuur in het lichaam. Het is een voorloper van serotonine, een neurotransmitter die een belangrijke rol speelt bij het reguleren van de stemming en stemming. Tryptofaan is ook verantwoordelijk voor de synthese van melatonine, gewoonlijk "slaaphormoon" en niacine, ook vitamine B3 genoemd.   ·         Asparaginezuur L 500 mg  Asparaginezuur is een niet-essentieel aminozuur: het wordt gesynthetiseerd door ons organisme. Het heeft verschillende functies in het lichaam: draagt ​​bij aan het verminderen van bijwerkingen bij het terugtrekken van verdovende middelen speelt een rol in energieproductiecycli neemt deel aan de synthese van DNA, RNA en immunoglobulinen en antilichamen. (Hiermee kunnen we ons verdedigen tegen virussen, parasieten en infecties). Bevordert de eliminatie van overtollige ammoniak (uitstekend ontgiftingsmiddel). Verhoogt de weerstand tegen vermoeidheid.   ·         Arginine L 500 mg  Arginine wordt gebruikt voor voedingssupplementen, ook om voedingstekorten of onevenwichtigheden te behandelen.   ·         Leucine L 500 mg Leucine is een stimulerend middel voor spieren, groei en genezing van de huid.   ·         Valine L 500 mg  Valine is een energiebron voor de spieren. Het is een stimulans van het zenuwstelsel.   ·         Isoleucine L 500 mg Isoleucine verbetert het herstel van atleten aanzienlijk en voorkomt spierkatabolisme.   Als u vragen heeft raadpleeg uw arts en spreek erover.

Lees meer

Tandhygiene: wie wil er geen witte gezonde tanden?😃

Mondhygiëne: Mondgezondheid is essentieel en heeft als doel een goede hygiëne. Dit laatste omvat de dagelijkse verwijdering van tandplak (die zich op natuurlijke en permanente wijze op het oppervlak van de tanden vormt) en voedselresten mogelijk. Dit vermindert de aanwezigheid van potentieel pathogene micro-organismen en voorkomt de vorming van aanslag en de ontwikkeling van cariës of parodontitis. Bacteriën zijn inderdaad verantwoordelijk voor irritatie van het tandvlees (gingivitis), die rood worden, opzwellen en gemakkelijk bloeden bij het poetsen. Deze situatie kan degenereren tot parodontitis resulterend in het verschijnen van mobiliteit en verlies van tanden.   Veel bacteriën in tandplak zetten suikers om in melkzuur. De werking van dit zuur op tandglazuur zal resulteren in demineralisatie van de tand en uiteindelijk tot een holte, wat gelijk staat aan caries. De buffercapaciteit van speeksel vermindert echter de zuurgraad van de mond (pH) tot neutraliteit. In de mond van een persoon die constant eet, blijft de zuurgraad echter belangrijk. Het risico op het ontwikkelen van cariës zal daarom aanzienlijk worden verhoogd. Tandsteen, dat gemineraliseerde tandplak is, kan niet meer worden verwijderd door eenvoudig borstelen en moet dan door de tandarts worden verwijderd. Goede dagelijkse hygiëne beschermt ook het tandglazuur, waardoor het resistenter wordt en remineralisatie wordt bevorderd. Het esthetische en cosmetische aspect moet niet worden vergeten. Een ander belangrijk aspect van voeding is dat er een oorzakelijk verband is tussen bijvoorbeeld het nemen van suikerhoudende voedingsmiddelen en het ontwikkelen van tandbederf. Daarnaast spelen orale microbiota ook een rol en wordt deze beïnvloed door voeding.   Hygiëne producten: De tandenborstel moet flexibel zijn. Het is de enige borstel die effectief en niet-agressief poetsen mogelijk maakt. Een goede tandenborstel moet een goede toegankelijkheid van de achterste gebieden mogelijk maken (kleine kop, handvat gemakkelijk vast te houden, kromming van de nek) en moet na elk gebruik worden gereinigd. Het wordt na elke maaltijd gebruikt en om de 2-3 maanden vervangen. De tandpasta zal naar ieders smaak zijn. Maar het is bij voorkeur gefluoreerd en niet erg schurend. De doses fluor moeten worden aangepast aan de leeftijd en het carieuze risico. Alhoewel de fluoride het risico op tandbederf vermindert, verhoogt een te hoge concentratie of het gebruik van een tandpasta met te hoge doses fluoride het risico op tandvlekken. Tandflos en kleine borsteltjes bieden toegang tot de interdentale ruimtes en de zijkant van de tanden.   De mondspoelingen zijn van verschillende soorten: ·         Antiseptische mondspoelingen bevatten een antibacterieel actief ingrediënt. Ze behandelen infecties en ontstekingen van het mondslijmvlies en moeten twee tot drie keer per dag gedurende maximaal 10 dagen worden gebruikt ·         Mondwater beschermt tegen cariës, zuivert tegen slechte adem, "speciaal tandvlees" in geval van bloeden kan worden gebruikt na tandenpoetsen, als een aanvullend verzorgingsproduct.   Speciale situaties: ·         Zwangerschap: Hormonale variaties in zwangerschap resulteren in een verandering in de samenstelling van speeksel, orale flora en vasculaire permeabiliteit. Heel vaak hebben zwangere vrouwen zwangerschap gingivitis vanwege de zwangerschap. We kunnen een zwangere vrouw, of iemand die dat wil, alleen een tandheelkundig onderzoek en een onberispelijke mondhygiëne aanbevelen. ·         Diabetes: Gingivitis en parodontitis zijn een van de complicaties bij diabetici met een drievoudige toename van het risico op slecht uitgebalanceerde diabetes. Als diabetes echter in evenwicht is, is het risico niet groter. De redenen voor dit verhoogde risico zijn de verandering in speeksel samenstelling en microcirculatie stoornissen die inherent zijn aan deze ziekte. De diabetespatiënt zal de grootste zorg aan zijn mondhygiëne moeten hechten en zijn tandarts regelmatig moeten bezoeken. ·         Ouderen: Het is goed om een ​​mythe te doorbreken: het verlies van tanden bij ouderen is niet natuurlijk en het is niet onvermijdelijk. Niettemin zijn de polymedicaties welke sommige moeten nemen, de chronische pathologieën maar ook slecht onderhouden prothesen of ongeschikte allemaal risicofactoren.   Mondhygiëne helpt vooral infecties te voorkomen, maar ook om goede voeding te behouden door het gebruik van gebit te behouden. Kauwen is een essentieel onderdeel bij het eten maar geeft ook een plezier bij het genieten van een maaltijd. Als zodanig kunnen elektrische tandenborstels nuttig zijn. Opgemerkt moet worden dat slechts 24% van de ouderen autonoom is voor hun mondverzorging en dit aspect wordt helaas vaak verwaarloosd tijdens een toilet van afhankelijke personen ...

Lees meer

Essentiële oliën voor pijnlijke spieren:

Essentiële oliën voor pijnlijke spieren: Pijn is het meest voorkomende symptoom van de meeste musculoskeletale aandoeningen. Aromatherapie kan hier een natuurlijke en effectieve reactie zijn op veel soorten spierpijn.   Krampen: Krampen zijn pijnlijke en plotselinge samentrekkingen van bepaalde spieren, vooral die van de onderste ledematen. Ze vereisen vaak een spierrek of tijdelijke immobilisatie om goed te herstellen. Ze kunnen worden veroorzaakt door te veel inspanning, gebrek aan hydratatie voor het sporten of een tekort aan magnesium of kalium. Ze kunnen geen duidelijke oorzaak hebben, of integendeel gerelateerd zijn aan een onderliggende pathologie (diabetes, stoornissen in de bloedsomloop, ...).   Tendinitis: Het is een ontsteking van de pees die de spier met het bot verbindt. Alle pezen van het lichaam kunnen betrokken zijn. Ze worden vaak veroorzaakt door het herhaaldelijk of teveel gebruik van een pees (beroep, sport, ...). Er wordt teveel gevraagd aan de pees, hij ontsteekt, wordt rood, heet en pijnlijk.   Verstuikingen: Bij een slechte beweging tijdens een inspanning kan de spier "te lang" zijn uitgerokken geweest. De herstelling is vaak gunstig, zelfs als een week rust nodig kan zijn.   Pijn / contracturen: Wanneer de spier te veel of te intensief is gebruikt, is het soms moeilijk om te ontspannen. De herstelling is meestal gunstig als de spier in rust wordt gehouden (spalk, nekbrace, ...).   Een scheurtje: Dit is een breuk van de spier. Het uiterlijk is brutaal en treedt op tijdens de inspanning. De pijn is intens en de immobilisatie moet onmiddellijk zijn. Een volledige stop van het gebruik van de spier is essentieel.   Koud of warm: ·         Cryotherapie (koude) verlicht pijn en vermindert het risico op uitbreiding van de laesie (wonde). Koude vertraagt ​​de zenuwoverdracht van pijn en vermindert hematoom of oedeem door lokale vasoconstrictie. Het zorgt voor onmiddellijke anesthesie en een vermindering van weefselpijn. Het wordt aanbevolen bij acute ontstekingen (verstuikingen, tranen, tendinitis, hematomen, ...).   ·         De warmte zal spiercontracturen en -pijn verlichten. Het veroorzaakt spierverslapping door de bloedcirculatie te stimuleren, waardoor de spiervezels worden ontgift. De warmte is aan te raden bij chronische ontstekingen zoals artrose, chronische artritis, spierpijn, rugpijn, contracturen, ...   Aromatherapie: Momenteel bevelen de meeste auteurs aan dat NSAID's niet binnen 48 uur na het letsel worden toegediend. Langdurig gebruik (meer dan 7 dagen) wordt niet aanbevolen, omdat dit de spierregeneratie zal vertragen. Geconfronteerd met deze bijwerkingen heeft aromatherapie alle legitimiteit bij het beheer van gewrichts- en spierpathologieën.   Essentiele oliën met ontstekingsremmende en pijnstillende eigenschappen zijn voornamelijk de essentiele oliën van Bergthee, citroen eucalyptus, jeneverbes, Helichrysum, kruidnagel, lavendel, lavandin, pepermunt, grove den, kamferrozemarijn. ·         Helichrysum heeft anti-hematoom en ontstekingsremmende eigenschappen en wordt gebruikt om goedaardige spierpijn te behandelen, evenals blauwe plekken en blauwe plekken. ·         De pepermunt wordt aanbevolen voor zijn verfrissende effect en pijnverlichting bij lage concentraties, het biedt echte verlichting bij de pijn van het bewegingsapparaat. Er zijn ook kant-en-klare en correct geformuleerde mengelingen in een 100%. ·         Bergthee (Gaultheria) is een essentiële olie van de pijnlijke spieren met zijn krachtige percutane pijn, krampstillend en ontstekingsremmende eigenschappen. Het is samengesteld uit meer dan 95% methylsalicylaat, een actief ingrediënt dat gewoonlijk in de apotheek wordt gebruikt vanwege de pijnstillende werking. Het is ideaal voor het verwarmen bij massage voor het sporten of voor het ontspannen van spieren na het sporten. Het moet lokaal worden gebruikt met 3 tot 4 druppels van 3 tot 4 /dag om te worden verdund in een plantaardige olie.

Lees meer

Diabetes en voetverzorging

Diabetes:   Diabetes is een chronische ziekte die niet kan worden genezen, maar wel kan worden behandeld en gecontroleerd. Het wordt veroorzaakt door een gebrek of volledig gemis van een hormoon geproduceerd door de alvleesklier, insuline genaamd. Insuline maakt dat glucose de lichaamscellen kan binnendringen om te worden gebruikt als energiebron. Bij een niet-diabetische persoon is er voldoende insuline en hebben cellen de energie die ze nodig hebben om te functioneren. Bij diabetici heeft het lichaam geen insuline of voert inuline zijn functie niet naar behoren uit. Dit betekent dat glucose niet kan worden gebruikt als brandstof voor cellen en zich ophoopt in het bloed, wat resulteert in hyperglykemie. Op de lange termijn veroorzaakt hoge bloedsuiker complicaties, vooral in de ogen, nieren, zenuwen, hart en bloedvaten.   Er zijn verschillende soorten diabetes, de belangrijkste zijn prediabetes, type 1 diabetes, type 2 diabetes en zwangerschapsdiabetes. •        Pre-diabetes is een alarmsignaal. Het wordt gekenmerkt door een hogere bloedglucose dan normaal, maar niet genoeg om de diagnose diabetes te stellen. Het kan een teken zijn van een toekomstige ontwikkeling van diabetes type 2. •        Type 1 diabetes treft ongeveer 10% van de mensen met diabetes. Het is meestal een auto-immuunziekte waarbij het immuunsysteem de cellen vernietigt die insuline in de alvleesklier produceren. Het is een evolutionair proces, meestal over meerdere jaren, dat begint ruim vóór het verschijnen van de eerste symptomen. De oorzaak is nog onbekend. Het begint meestal tijdens de kindertijd, adolescentie of vroege volwassenheid. De patiënt heeft daarom dagelijkse injecties met insuline nodig om te overleven. •        Type 2 diabetes treft de meerderheid van mensen met diabetes. Het komt meestal voor bij personen van 40 jaar en ouder. De cellen zijn minder gevoelig voor de werking van insuline en ter compensatie maakt de alvleesklier meer insuline aan. Na een langer of korter verloop raakt de alvleesklier uitgeput en neemt de secretie af, waardoor de bloedglucose abnormaal hoog blijft. Haar behandeling gaat vooral over het omgaan met overgewicht (helpen bij het corrigeren van slechte eetgewoonten) en regelmatige lichamelijke activiteit. Deze maatregelen kunnen uiteindelijk worden aangevuld met orale antidiabetica, die de weerstand van de cellen tegen de werking van insuline verminderen of de alvleesklier stimuleren om meer insuline te produceren. In een later stadium kan de arts insuline-injecties voorschrijven om de bloedsuikerspiegel op een acceptabel niveau te houden. •        Zwangerschap diabetes komt voor bij 3 tot 20% van de zwangere vrouwen. Het manifesteert zich door een toename van bloedglucose rond het einde van het 2e en 3e trimester van de zwangerschap. In de meeste gevallen verdwijnt het na de bevalling, maar de moeder loopt het risico om diabetes type 2 te ontwikkelen in de daaropvolgende jaren. De oorzaak is een weerstand van cellen tegen de werking van insuline, die van nature tijdens de zwangerschap wordt veroorzaakt door de hormonen van de placenta. Bij sommige vrouwen slaagt de alvleesklier er niet in voldoende insuline uit te scheiden om het effect van deze hormonen tegen te gaan, wat resulteert in hyperglykemie en diabetes.   Diabetes is een perfect gecontroleerde ziekte waarmee de patiënt in vrede kan leven. In sommige gevallen zijn levensstijl en dieetmaatregelen belangrijk, maar in elk geval is regelmatige controle door de arts vereist. De pijlers van evenwicht zijn -          de controle van voeding, -          regelmatige fysieke activiteit, -          goede zorg en behandeling (medicatie, zelfcontrole, gewichtsbeheersing, lichaamsverzorging, ...), -          goede geestelijke gezondheid (entourage waaronder ziekte, stressmanagement, ...).   Het is belangrijk om de aandacht te vestigen op een probleem dat over het algemeen weinig bekend is bij het grote publiek: voetverzorging van de diabetespatiënt.   Voetverzorging van de diabetespatiënt. Wetenschappelijke organisaties bevelen aan dat de voeten van patiënten met diabetes minstens één keer per jaar door een arts worden onderzocht (of meerdere keren per jaar in geval van neuropathie van de onderste ledematen).   De persoon met diabetes moet ook frequent zijn voeten onderzoeken (met behulp van een spiegel of een derde persoon om de voetzool te zien) op zoek naar snijwonden, blaren, kneuzingen, open wonden , zwelling of kleurverandering. In aanwezigheid van problemen met de bloedcirculatie of een verlies van gevoeligheid in de reeds bestaande onderste ledematen, is het belangrijk om nog waakzamer te zijn.   Een voetverpleegkundige, podoloog of arts moet zo snel mogelijk (48 tot 72 uur) bij de minste afwijking worden gecontacteerd. Enkele essentiële zorgen: •        Dagelijks wassen van de voeten met warm water en zeep en goed drogen om maceratie en het verschijnen van schimmels te voorkomen. Geen uitgebreide voetbaden. •        Dagelijkse toepassing van vochtinbrengende crème of olie om de huid soepel te houden •        Likdoorns, eelt of hielhloven moeten worden verwijderd met een puimsteen. Geen producten, vermijd scharen en messen. •        Nagels knippen regelmatig, haaks licht afgerond, niet te kort, met een schaar met ronde uiteinden of vijlen •        Dagelijkse sokkenwissel. Liever katoen of wol dan synthetische materialen •        Dagelijkse bewegingen van verzachtende voeten •        Draag gesloten en op maat gemaakte schoenen •        Vermijd om op blote voeten te lopen

Lees meer

De nasleep van Halloween of het winterkwaad ....

De nasleep van Halloween of het winterkwaad .... De zomer is voorbij en de herfst met daarna de winter kan ons een aantal onaangename kwaden creëren. Tijdens deze koude en nattere periode komen virussen het meest voor in de lucht. Als je gisteravond buiten hebt doorgebracht met Halloween, kun je een van de volgende aandoeningen oplopen: Verkoudheid Een verkoudheid is een infectie van de bovenste luchtwegen die de neus en keel aantast en kan worden veroorzaakt door meer dan 200 verschillende soorten virussen. Aan het begin van de verkoudheid is er een gevoel van ongemak, vermoeidheid, koude rillingen (kenmerkend voor de koorts die begint te stijgen). Dan kan het keelpijn, faryngitis, koorts, soms milde lichaamspijnen, hoofdpijn en meestal na een paar dagen een droge hoest vertonen die meestal aan het einde van de verkoudheid verandert in een hoest vet. In het geval van verkoudheid is het belangrijk om goed gehydrateerd te blijven, bijvoorbeeld door thee te drinken waar we honing kunnen aan toevoegen om de keel te verlichten. Je kunt ook proberen de koorts te laten vallen door paracetamol te nemen. laatste is ook nuttig in geval van pijn. Er zijn medicijnen die een combinatie van verschillende actieve ingrediënten bevatten. We moeten voorzichtig zijn met het gebruik ervan en een overdosis vermijden als we ook een van de stoffen afzonderlijk nemen (zoals paracetamol). Behandeling ·         In de kruidengeneeskunde is echinacea de plant die het bekendste immuunsysteem versterkt. Het verhoogt de immuun afweer en heeft ontstekingsremmende, antivirale en antibacteriële eigenschappen. Bepaalde etherische oliën met antibacteriële, antivirale en pijnstillende activiteit kunnen worden aanbevolen: oregano, thymol tijm en tea-tree. Keelpijn Het behandelen van keelpijn wordt beperkt tot volwassenen en kinderen ouder dan 6 jaar, bij afwezigheid van koorts of <38 °, en in het licht van recente symptomen, zonder teken van ernst. Behandeling ·         De allopathische behandeling bestaat uit paracetamol, acetylsalicylzuur en ibuprofen om pijn en temperatuur te bestrijden. Ibuprofen heeft ook een werking tegen de ontstekingsverschijnselen die gepaard gaan met keelpijn. Een lokale behandeling bestaat uit sprays of tabletten met vergelijkbare effectiviteit. Ze combineren verschillende actieve ingrediënten: anestheticum en / of antiseptisch, antibioticum en ontstekingsremmend. ·         In de kruidengeneeskunde bezitten slijmplanten (mauve, marshmallow, weegbree) een kalmerende werking. Sommige planten zoals oregano, tijm, grove den hebben een antiseptische werking door hun etherische olie. Erysimum en phytolaque worden gebruikt tegen heesheid of afonie. ·         In de homeopathie zijn Belladona, Mercurius solubilis, Apis melifica en Phytolacca de souches die worden gebruikt voor keelpijn. Rhinitis Rhinitis verwijst naar een ontstekingsziekte (meestal viraal) van het neusslijmvlies die een loopneus veroorzaakt met verschillende symptomen (jeuk, niezen). Acute rhinitis is meestal van korte duur en gaat gepaard met oedeem en congestie van het neusslijmvlies (ophoping van bloed in bloedvaten die in volume toenemen). Het resulteert in een stroom en een obstructie van de neusgaten. Infectieuze rhinitis heeft meestal deze symptomen. Chronische rhinitis duurt langer dan drie maanden en is vaak het gevolg van acute rhinitis. Vaak is het een allergische rhinitis. Behandeling ·         De eerste stap bij de behandeling van virale rhinitis is het wassen van de neus (met zoutoplossing, zeewaternevel, ...) om afscheidingen en virussen te verwijderen. ·         Bij allopathie kunnen orale of nasale vasoconstrictoren met een decongestivum effect niet langer dan tien dagen worden gebruikt en moeten met voorzichtigheid worden gebruikt gezien hun bijwerkingen en interacties. ·         In de kruidengeneeskunde zijn tijm, zwarte oudere bloemen en echinacea erkende planten voor de behandeling van verkoudheid. ·         In aromatherapie hebben de essentiële oliën van eucalyptus, niaouli, lavendel, grove den, ravintsara en tijm een ​​erkende antivirale kracht. ·         In de homeopathie zijn Allium Cepa, Kalium Bichromicum, Rumex Crispus en Nux vomica souches die meestal worden gebruikt om rhinitis te behandelen. Hoest Hoest is een natuurlijke reflex voor het verdrijven van abnormale bronchiale slijmen of vreemde lichamen die de luchtwegen irriteren of blokkeren. Het kan droog of expectorerend zijn. Droge hoest leidt tot irritatie van de luchtwegen. Het produceert geen slijmen, is vaak pijnlijk en vermoeiend omdat het vaak 's nachts voorkomt. Het kan leiden tot complicaties zoals slapeloosheid, braken of incontinentie. Behandeling ·         Droge hoest wordt in de allopathie, wanneer de oorzaak wordt geïdentificeerd, behandeld door een hoestonderdrukker die in de vorm van siroop of tablet kan zijn om door te slikken of te zuigen. De behandeling wordt geadviseerd voor een beperkte tijd. ·         In de kruidengeneeskunde staan ​​sommige planten bekend om hun antitussieve werking: klimop, drosera, mauve, tijm en weegbree. ·         In de homeopathie, afhankelijk van de symptomen die gepaard gaan met hoest, lijken sommige stammen klinische verbetering te hebben aangetoond: Aconitum napellus, Bryonia, Belladona en Spongia. Expectorerende hoest wordt in de allopathie behandeld met een symptomatische behandeling die tot doel heeft de slijm te vergemakkelijken. De belangrijkste moleculen zijn acetylcysteïne, carbocisteine, bromhexine, ambroxol en guaifenesine. Behandeling ·         In de kruidengeneeskunde kunnen sommige planten worden aanbevolen voor expectorerende hoest: primrose, polygala en grindelia. ·         In de homeopathie kunnen, afhankelijk van de symptomen die gepaard gaan met hoest, sommige souches worden gebruikt: Ipeca, Mercurius solubilis en Pulsatilla. Aan iedereen zijn behandeling om deze seizoensgebonden winterziektes door te komen ....

Lees meer

Vrouwelijke ongemakken

Vrouwelijke ongemakken   Cystitis is een infectie van de blaas, meestal van bacteriële oorsprong die bijna alleen vrouwen treft. Meestal wordt het veroorzaakt door de proliferatie van darmbacteriën, die talrijk zijn in de buurt van de anus. Bacteriën bewegen van het anale en vulvaire gebied naar de blaas via de urethra. Alles wat het legen van de blaas belemmert, verhoogt het risico op cystitis, omdat het de retentie van urine verhoogt, en geeft dus kans op proliferatie van bacteriën.   Het wordt gekenmerkt door de volgende symptomen: een dringende en frequente aandrang om te plassen, een pijnlijk gevoel of brandend gevoel tijdens het plassen, een troebel uiterlijk van de urine.   Andere factoren zijn: ·         Urine-incontinentie ·         Menopauze (oestrogeendeficiëntie) ·         Zwangerschap (compressie van de blaas door de baarmoeder die urinestasis bevordert) ·         De afdaling van organen bij de oudere vrouw waardoor de blaas niet volledig wordt geledigd ·         Slechte hydratatie: bacteriën in de blaas of het urogenitale gebied worden niet geëlimineerd door een stroom urine en kunnen zich vermenigvuldigen ·         Als u niet urineert of uw blaas niet goed ledigt, leidt dit ook tot een vermenigvuldiging van bacteriën ·         Door te vegen, nadat u naar toilet bent geweest, van achteren naar voren, kunnen de darmbacteriën zich via de urethra naar de blaas verplaatsen   De diagnose wordt gesteld door de urinetest, een test die door de behandelend arts wordt uitgevoerd om de aanwezigheid van witte bloedcellen in de urine te detecteren. Door de teelt kan het laboratorium de betrokken ziekteverwekker (s) identificeren.   Behandelingen: Allopathische behandeling: Bij allopathie worden bacteriële urineweginfecties gemakkelijk en snel behandeld met antibiotica. De behandelend arts kiest de juiste behandeling.   Phyto-behandeling: Sommige mensen gebruiken liever kruidengeneeskunde. Het is wetenschappelijk bewezen dat een dagelijkse dosis van 36 mg proanthocyanidine (actieve bestanddeel van cranberry) het risico op cystitis halveert. De volgende kruidenremedies hebben een diuretisch effect op de werking van de nieren en kunnen de afvoer van urine te bevorderen (bijv. Zwarte vlierbes, jeneverbes, paardenbloem, ...), of een antibacterieel effect (bijv. Berendruif). Het is belangrijk op te merken dat deze kruidenremedies, de door de arts voorgeschreven antibiotica, niet vervangen. Cystitis mag nooit worden behandeld zonder medisch advies in geval van zwangerschap, bloed in de urine, hoge koorts of nierpijn.   Gistvaginitis is een schimmelinfectie van de vagina of vulva die ongemak, jeuk en witte afscheiding kan veroorzaken. Het is een veel voorkomende infectie waarmee elke vrouw minstens één keer in haar leven in contact zal komen. Het wordt veroorzaakt door een schimmel, de Candida die normaal wordt gevonden in de vagina, mond en het spijsverteringskanaal, evenals op de huid. Wanneer het immuunsysteem sterk en gezond is, behoudt het de juiste balans. Maar bepaalde omstandigheden kunnen leiden tot een schimmelinfectie, zoals: ·         Het nemen van bepaalde medicijnen zoals: antibiotica, hormonen (inclusief anticonceptiva zoals "pil" of corticosteroïden ·         Stress ·         Gebrek aan slaap ·         Zwangerschap ·         Diabetes ·         Hoge consumptie van zetmeelrijk voedsel of suikerachtig voedsel. Suiker is een voedingsmiddel voor gisten   Gistvaginitis wordt gekenmerkt door de volgende symptomen: jeuk of vaginale warmte gevoel, dikke witte afscheiding uit de vagina, roodheid van de vulva, brandend gevoel bij het plassen en pijnlijke geslachtsgemeenschap. De diagnose wordt gesteld door de gynaecoloog die een monster neemt en onder een microscoop zal laten onderzoeken om te bepalen of Candida albicans de oorzaak van de symptomen is. Het wordt aanbevolen om tijdens de behandeling af te zien van geslachtsgemeenschap om vaginale irritatie niet te verergeren en om elkaar niet opnieuw te infecteren.   Behandelingen: Allopathische behandeling: Veel schimmelinfecties kunnen worden behandeld met ovules of vaginale crème die zonder recept verkrijgbaar zijn bij de apotheker. Deze behandeling is goedkoop, maar kan langer duren dan een orale behandeling. Voor dit laatste is een medisch recept vereist.   Phyto-behandeling: Probiotica kunnen oraal of vaginaal worden ingenomen. Er zijn ook vaginale tampons op basis van probiotica.   Probiotica helpen jeuk en irritatie te verminderen, de vagina te beschermen tegen bacteriële onevenwichtigheden, de natuurlijke flora te herstellen en ook de genezing te verbeteren (naast een anti-infectieuze behandeling). Preventie: •       Probeer een sterk immuunsysteem te behouden (beheren van vermoeidheid en stress en het nemen van bepaalde voedingssupplementen) •       Eet ongezoete yoghurt met een levende bacteriecultuur •       Vermijd kleding die te strak is of gemaakt van synthetisch materiaal •       Verander regelmatig de bescherming tijdens de menstruatie •       Verwijder natte kleding en/of badkleding na de sport

Lees meer

Hoofdhaar, lichaamshaar en nagels: alles wat u wenst te weten

Hoofdhaar, lichaamshaar en nagels: alles wat u wenst te weten: Onze huid en onze haren en nagels weerspiegelen onze gezondheid en conditioneren tegelijkertijd onze schoonheid. Hoewel ze dienen om onze huid te beschermen, zijn ze gevoelig en gemakkelijk toegankelijk voor verschillende ziekten. Dus als u er goed wil uitzien, moet u zich zorgen maken over de toestand van haar en nagels. De lichaamsharen: Onze huid bevat haarzakjes (met uitzondering van bepaalde gebieden zoals de navel, kleine lippen, ...). Het haarzakje is een kleine zak epidermis die zich uitstrekt tot de dermis. In elke haarfollikel wordt een haar gevormd. Een schimmel of bacterie kan een ontsteking veroorzaken in de haarfollikel die folliculitis wordt genoemd. In dit stadium hebben we het over kleine ontsteking van de huid. Het wordt gekenmerkt door een grote rode knop die pus bevat. Het is aanvankelijk rood en hard en verandert snel in een puist. Deze kleine ontsteking van de huid kan zich over het hele lichaam verspreiden. Hun genezing gebeurt binnen een paar dagen, op voorwaarde dat ze een adequate behandeling hebben gekregen. Het Hoofdhaar: Of je nu een man of een vrouw bent, het haar is een zeer belangrijk onderdeel van onze persoonlijkheid en het verlies ervan ligt soms moeilijk. Dit verlies kan gedeeltelijk of volledig, tijdelijk of permanent zijn. Haaruitval of alopecia kunnen verschillende oorzaken hebben: ·         Erfelijk ·         Hormonaal: de verhouding van de hormonen verandert gedurende ons leven. Menopauze, bevalling, anticonceptie of vervangingstherapie, schildklierdisfunctie resulteren in een plotselinge afname van vrouwelijke hormonen. Mannelijke hormonen, androgene hormonen genaamd, nemen het over. ·         Stress: tijdens ernstige stress periodes zullen de bijnieren de productie van mannelijke hormonen verhogen. ·         Chemotherapie: sommige chemotherapieproducten kunnen tijdelijk haarverlies veroorzaken. ·         Alopecia areata: een auto-immuunziekte die plotseling optreedt en zich manifesteert door het verschijnen van een of meer haarloze ronde vlekken. ·         Voedingstekorten: ijzertekort is meestal betrokken bij alopecia. De belangrijkste rol van ijzer is het transport van zuurstof door rode bloedcellen naar alle cellen van ons lichaam. Wanneer het bloed niet goed kan worden geoxygeneerd, wordt het haar dof en broos. Bij vrouwen kan het grootste deel van haarverlies binnen een paar weken worden behandeld. Hier zijn enkele tips om het volume te behouden of zelfs te vergroten: •        Probeer de oorzaak van haarverlies te achterhalen. Als u de oorzaak niet zelf kunt bepalen, kan het nuttig zijn om een ​​dermatoloog te raadplegen. •        Vermijd verzwarende factoren zoals vlechten, ontkrullen, ... •        Voor het wassen gebruiken we een kwaliteitshampoos, zacht of anti-haarverlies, in kleine hoeveelheden onder warm water en masseren deze zachtjes op de hoofdhuid. Een of twee keer per dag gebruiken we een lotion anti haaruitval, waarmee men ook de hoofdhuid masseert •        Men probeert zijn dieet aan te passen over te stappen naar een dieet dat rijk is aan ijzer (rood vlees, gevogelte, zeevruchten), vitamines van groep B en zink (peulvruchten, granen, complete pasta, ...) In geval van een haarverlies wordt sterk aanbevolen een voedingssupplement te nemen dat is aangepast aan haaruitval. Het bevat meestal vitamines, aminozuren en sporenelementen en moet minimaal 3 maanden worden ingenomen. Nagels: Nagels, zoals elk deel van het lichaam, kan worden blootgesteld aan ziekten. Een van de meest voorkomede is de nagel schimmel. Schimmelinfecties zijn infecties veroorzaakt door schimmels die de vingernagel parasiteren. Ze kunnen op veel manieren worden opgelopen, zoals op blote voeten lopen op openbare vloeren (zwembaden, sporthallen, enz.), op vervuilde grond of door overmatig contact met vocht (overmatig wassen van handen voor gezondheidswerkers, verpleegkundigen, ...).   Ze kunnen vele vormen aannemen, maar de meest voorkomende is de verdikking van de nagel die een witachtige of gelige kleur aanneemt. Het witachtige gebied heeft de neiging zich uit te breiden naar de basis van de nagel. Aan het einde kan de nagel broos worden en van de huid afpellen. De behandelingen zijn van verschillende soorten: lokale behandelingen zijn gereserveerd voor beginnende schimmelinfecties of als aanvulling op orale behandeling (op medisch voorschrift). Het is noodzakelijk om te beginnen door de nagel zo kort mogelijk te knippen. Breng vervolgens een product in de vorm van vernis aan. Een dermale oplossing op basis van jodium kan ook effectief zijn. In geval van falen van de lokale behandeling, moet u altijd een arts raadplegen om de behandeling oraal of in extreme gevallen te overwegen om de nagel chirurgisch te verwijderen.  

Lees meer

Veelbelovende natuurlijke remedies om uw immuunsysteem te versterken

Citroenmelisse De citroenmelisse is bijzonder effectief bij het stimuleren van het immuunsysteem. De chemische verbindingen ervan hebben aangetoond dat ze virussen verlammen, ontstekingen verminderen en gastro-intestinale problemen verminderen. Onderzoek heeft uitgewezen dat de actieve verbindingen van melisse het herpes simplex virus 1 of herpes labialis en herpes simplex 2 of genitale herpes remmen. Studies hebben aangetoond dat melisse bij lokale toepassing de genezing van herpeslaesies versnelt en de remissie verlengt. Contra-indicaties van citroenmelisse: Citroenmelisse kan intense vermoeidheid veroorzaken, vooral als het wordt geassocieerd met een kalmerend middel. Neem het niet oraal in als u schildklierproblemen heeft.   Melkdistel Distelzaden worden al eeuwen als levertonicum gebruikt. Van hun belangrijkste actieve ingrediënt, silymarine, wordt gezegd dat het met succes de effecten van alcohol, zware metalen, medicijnen, oplosmiddelen, pesticiden en andere toxines bestrijdt door het buitenmembraan van levercellen te stabiliseren. In Europa geven noodartsen een derivaat van Milk Thistle aan mensen die per ongeluk Phalloid Amanita, een dodelijke schimmel, hebben gegeten. Klinische proeven tonen aan dat silymarine de immuunrespons stimuleert. Het beschermt ook de lever tegen de gevaarlijke bijproducten van ontgifting door levercellen te helpen regenereren nadat ze zijn aangevallen. Contra-indicaties van de melkdistel: Melkdistel kan soms een licht laxerend effect hebben.   Zoethout Glycyrrhizin, een actief ingrediënt in zoethout, verhoogt het interferonniveau, remt sommige virussen, vermindert ontstekingen en werkt als een hoestonderdrukker. Het lijkt erop dat glycyrrhizin de vorming van "gigantische cellen" kan remmen, teken bij HIV-positieve mensen dat de infectie in actieve AIDS verandert. Ze kon ook de griep stoppen; muizen geïnjecteerd met dodelijke doses van het influenzavirus overleefden met glycyrrhizin. Contra-indicaties van zoethout: Gebruik geen drop in geval van nier- of leverziekte of hypertensie.   Vlier Antioxidanten geven het zijn antivirale eigenschappen. Bij mensen met verkoudheid of griep kan vlierbes keelpijn verzachten en koorts bevorderen - een teken van immuunrespons. In de reageerbuis remde een gestandaardiseerd extract van vlierbes griepvirussen. Toen onderzoekers 27 mensen met griep een vlierbessenextract of een placebo gaven merkte men dat in de eerste groep 75% verbeterde na twee dagen in vergelijking met slechts 25% in de tweede groep met het placebo.   Bernagie zaadolie Volgens recent onderzoek zijn boragezaden een bron van gamma-linoleenzuur (GLA), een vetzuur dat prostaglandine E1 produceert, een natuurlijk chemisch element tegen ontstekingen. AGL vertraagt ​​de tumorgroei door de groei van bloedvaten te remmen. Een kleine Britse studie van vrouwen met borstkanker toonde aan dat een cocktail van GLA (ook aanwezig in teunisbloemolie) in combinatie met een middel tegen kanker, tamoxifen, het effect van de medicatie versnelde. Hoge doses GLA kunnen helpen bij de behandeling van reumatoïde artritis, vooral in combinatie met conventionele therapie. Contra-indicaties van borage zaadolie: We gebruiken alleen de zaden; de bladeren bevatten alkaloïden die de lever kunnen beschadigen.   Berberis Volgens onderzoek vertraagt ​​berberine de abnormale celgroei en helpt zo ontstekingen te verminderen. Toen 443 mensen met psoriasis 12 weken lang een zalf van mahonia gebruikten, was de aandoening bij 74% verbeterd. Historisch gezien is Berberis (berberis en verwante soorten) gebruikt om huidaandoeningen te behandelen en het bloed van gifstoffen te zuiveren. Het bevat berberine, een antimicrobieel middel dat bacteriën, gisten, schimmels en protozoa bestrijdt, vooral die cholera veroorzaken. Ten slotte staat deze plant vooral bekend om het immuunsysteem te stimuleren. Contra-indicaties van berberis: Zwangere vrouwen: niet oraal innemen; de plant kan weeën veroorzaken.   We kunnen u alleen adviseren om vóór elke kruidenbehandeling met een gezondheidswerker te praten, om de behandeling te bepalen die het beste bij u past en om bijwerkingen en interacties tussen geneesmiddelen te analyseren.

Lees meer